“นั่นคือบรรพบุรุษฉางเซิงหรือ”
“ดูอ่อนเยาว์ กระฉับกระเฉงและงดงามยิ่งกว่าอัจฉริยะคนใดเสียอีก!”
“นั่นคือเซียนนักบุญ มีอายุขัยถึงห้าหมื่นปีองอาจยิ่งใหญ่ เพียงดีดนิ้วก็ทำให้สรรพสิ่งยอมสยบ”
“นี่เป็ครั้งแรกที่ข้าได้เห็นเซียนนักบุญยิ่งไปกว่านั้น ยังอยู่ใน่เวลาแห่งมงคลสมรสอีกด้วย!”
“สตรีแห่งตระกูลกู้นางนั้นช่างโชคดีนักที่ได้อภิเษกกับบรรพบุรุษเซียนที่ทั้งหนุ่มแน่นและสง่างามเช่นนี้!”
ในงานเลี้ยงฉลองสมรส ณวิหาร์ตำหนักเซียนเทพ รวมถึงพระราชวังต่างๆ บุคคลสำคัญจากทุกสำนัก ตลอดจนเหล่าอัจฉริยะเทพธิดาและเซียนสาว เมื่อได้เห็นซูฉางเซิงปรากฏตัว ต่างก็ตกอกใ โดยเฉพาะเหล่าเซียนสาวและเทพธิดาที่ต่างก็เผยสีหน้าตื่นตะลึงไปตามๆกัน
ภายในใจอดไม่ได้ที่จะอิจฉา
ฮูหยินของบรรพบุรุษเซียนที่ทั้งหนุ่มแน่นและสง่างามเช่นนี้มีสถานะสูงส่งเทียบเท่ากับผู้นำของสำนักระดับสูงสุด
ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะฮูหยินของเซียนกู้ชิงเกอจะได้รับทรัพยากรมากมายมหาศาลเพียงใดกัน
อาจกล่าวได้ว่านับั้แ่แต่งงานกับซูฉางเซิงกู้ชิงเกอก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของคนรุ่นใหม่ในทวีปเจินเซิ่งแล้ว
ภายภาคหน้าของคนรุ่นใหม่ส่วนใหญ่จะไปถึงระดับนิรันดร์ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่จะเป็ผู้นำของสำนักได้ การที่จะก้าวสู่ขั้นเซียนนักบุญนั้นกลับยากยิ่ง
ต่อให้ผู้ที่มีร่างกายของสังขารเทพศักดิ์สิทธิ์แม้ว่าจะมีศักยภาพที่จะก้าวสู่ขั้นเซียนนักบุญได้แน่ ทว่าบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียรนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบากและอุปสรรคมากมายพร์เพียงอย่างเดียวไม่อาจไปถึงจุดสูงสุดได้
ส่วนกู้ชิงเกอ มีเซียนนักบุญคอยคุ้มครองอนาคตของนาง อย่างน้อยที่สุดก็คือระดับกึ่งเซียนนักบุญ
นี่คือเหตุผลที่เหล่าเทพธิดาและเซียนสาวผู้เลอโฉมต่างริษยานาง
“ซูฉางเซิง!”
“เป็เขาจริงๆ ไม่คิดว่าจะเป็เขาที่ก้าวสู่ขั้นเซียนนักบุญได้ทั้งๆ ที่ไม่มีภูมิหลังใดๆ เลย!”
“เพียงก้าวเดียวก็กลายเป็เซียนนักบุญนับจากนี้ไปพวกเราก็ไม่ใช่คนในโลกกับเขาแล้ว สุดท้ายก็เทียบกับเขาไม่ได้อยู่ดี!”
“อายุขัยห้าหมื่นปี ช่างน่าอิจฉาเสียจริง!”
เหล่าผู้นำของสำนักระดับสูงสุดต่างก็หันมามองเมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาที่อ่อนเยาว์และสง่างามของซูฉางเซิง รวมถึงพลังแห่งความเยาว์วัยที่แผ่ออกมาต่างก็อดอิจฉาไม่ได้
พวกเขาทั้งหมดเป็ระดับกึ่งเซียนนักบุญอยู่ในยุคเดียวกับซูฉางเซิง กระทั่งบางคนล่วงหน้าซูฉางเซิงถึงสองพันปี
ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิหลังของพวกเขายังแข็งแกร่งกว่าซูฉางเซิงมากไม่เพียงแต่มีทรัพยากรกับคัมภีร์มากมาย ทว่ายังได้รับคำแนะนำจากบรรพบุรุษเซียนในการบำเพ็ญเพียรอีกด้วย
ถึงกระนั้น ระยะห่างระหว่างพวกเขากับระดับเซียนนักบุญก็ยังคงห่างไกลและมองไม่เห็นแม้นแสงสว่าง
บัดนี้เมื่อเห็นซูฉางเซิงที่ด้อยกว่าพวกเขาในทุกด้านกลับกลายเป็เซียนนักบุญ ความรู้สึกในใจของพวกเขาย่อมซับซ้อนและอิจฉาเป็อย่างยิ่ง
“ช่างเป็เื่ที่น่ายินดีจริงเชียว!”
บรรพชนไป๋อวิ๋นถอนหายใจเมื่อมองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ของซูฉางเซิง ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาก็ฉายแววอิจฉา
เขามีอายุมามากกว่าเก้าพันปีใกล้จะถึงขีดจำกัดของชีวิตเสียแล้ว
ทว่าระดับเซียนนักบุญเขายังคงมองไม่เห็นความหวังใดๆ และเป็ไปไม่ได้ที่จะบรรลุได้ในชีวิตนี้เลย
“น่ารังเกียจ!”
ในเวลาเดียวกัน บนลานพิธีกู้ชิงเกอในชุดเ้าสาวที่แต่งองค์ทรงเครื่องวิจิตรบรรจง สวมผ้าคลุมใบหน้าสีแดงสด งดงามราวกับนางฟ้านาง์บัดนี้อยากแทบจะร่ำไห้ออกมาก็มิปาน
นางไม่อยากแต่งงานนี่!
ในที่สุดก็ได้เกิดใหม่นางยังอยากมุมานะบำเพ็ญเพียร และ้าที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของชีวิตในชาติก่อน!
ทว่าก่อนที่นางจะได้เริ่มทุกสิ่งนางก็ถูกซูฉางเซิงเ้าคนสารเลวนี่ปราบและจับตัวมาจนได้
“ซูฉางเซิง ไอ้คนสารเลว!”
กู้ชิงเกอกัดฟันกรอด
นางอยากจะกระชากผ้าคลุมหน้าออกแล้วฟาดใส่หน้าซูฉางเซิงทั้งะโใส่เขาว่า ‘ข้าจะไม่แต่งงานกับเ้า’
ทว่าน่าเสียดาย พลังบำเพ็ญเพียรของนางถูกซูฉางเซิงผนึกเอาไว้แล้วมิอาจขัดขืนได้ ทำได้เพียงถูกควบคุมราวกับหุ่นเชิด
…
สำนักว่านโซ่ว
ทิวเขาสลับซับซ้อน ูเาลูกใหญ่ตั้งตระหง่านเสียงคำรามของสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนดังก้องไปทั่ว กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวแฝงตัวอยู่ทุกหนแห่ง
ภายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของสำนักผู้นำแห่งสำนักว่านโซ่วยืนอยู่ด้านข้างด้วยกิริยาเลื่อมใส มองไปยังส่วนลึกของถ้ำอย่างยำเกรง
ภายในถ้ำแห่งนั้น แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างหมอกควันปกคลุม กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา เสมือนสายธารเชี่ยวกราก พร้อมจะปะทุพลังชวนตะลึงได้ทุกเมื่อ
ไม่รู้ว่าบรรพบุรุษจะออกมาเมื่อใด!
ผู้นำสำนักว่านโซ่วคิดในใจเมื่อนึกถึงตอนนี้บรรพบุรุษกำลังจะใช้คันศรปลิดชีพเซียน ดวงตาของเขาก็ฉายแววแห่งความปรารถนา
คันศรปลิดชีพเซียน!
นั่นคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ของสำนักว่านโซ่วทรงพลังอย่างยิ่ง เคยสังหารเซียนนักบุญมามากกว่าหนึ่ง
ครั้นปรากฏขึ้น ต้องได้ลิ้มรสโลหิตของเซียนนักบุญแน่นอน!
ซูฉางเซิงเป็เพียงเซียนนักบุญรุ่นใหม่ภายใต้พละกำลังของคันศรปลิดชีพเซียน เขาจะต้องพบจุดจบแน่แท้!
พอคิดว่าบรรพบุรุษจะสังหารเซียนในวันนี้ผู้นำแห่งสำนักว่านโซ่วก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากวันนี้ สำนักว่านโซ่วจะสั่นะเืและสะกดทุกสายตาไปทั่วทวีปเจินเซิ่งและแม้แต่ทวีปโดยรอบ
“ตูม!”
ในขณะที่ผู้นำสำนักว่านโซ่วกำลังตื่นเต้นอยู่นั้นกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็พวยพุ่งออกมาจากถ้ำ ปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ แม้แต่ระดับกึ่งเซียนนักบุญอย่างเขาก็ยังรู้สึกผวา
“บรรพบุรุษออกจากการบำเพ็ญเพียรแล้ว!”
ผู้นำแห่งสำนักว่านโซ่วตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าใ
“กึก กึก กึก...”
เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากในถ้ำ
ทุกย่างก้าวราวกับกำลังเหยียบอยู่บนเส้นทางแห่งเต๋าอันลุ่มลึกกลิ่นอายลึกลับแผ่ออกมา ทำเอาหัวใจของผู้นำสำนักว่านโซ่วเต้นระรัว ใบหน้าซีดเผือด รู้สึกเหมือนจะกระอักเื
สิ่งนี้ทำให้เขาตะลึงอยู่ภายในใจ
พลังบำเพ็ญเพียรของบรรพบุรุษช่างน่ากลัวเหลือเกิน
เพียงเสียงฝีเท้าเบาๆก็เกือบจะทำให้ระดับกึ่งเซียนนักบุญอย่างเขาแทบรับไม่ไหวเสียแล้ว
ในไม่ช้า ร่างสูงใหญ่ก็ปรากฏขึ้นสวมเสื้อผ้าที่ทำจากหนังสัตว์ดุร้าย มีเคราหนาปกคลุมใบหน้า ร่างกายกำยำล่ำสัน
ด้านหลังของเขาสะพายธนูสีแดงขนาดใหญ่ตัวธนูเป็สีแดงเื บริเวณสายธนูมีพลังแห่งกฎเกณฑ์อันลึกลับส่องสว่าง อัดแน่นไปด้วยพละกำลังมหาศาลอันน่าสะพรึงกลัว
รูปร่างหน้าตาของเขาไม่หนุ่มแน่นนักเป็ชายชรา ทว่ากลิ่นอายของเขากลับน่ากลัวอย่างยิ่ง ดวงตาทั้งสองข้างเ็า เมื่อกะพริบตาแสงที่เปล่งประกายออกมานั้นทำให้แม้แต่ระดับกึ่งเซียนนักบุญก็ยังผวา
“คำนับบรรพบุรุษจื่อซาน!”
ผู้นำแห่งสำนักว่านโซ่วรีบโค้งคำนับด้วยความตกตะลึงเขาจำได้ดีว่าบรรพบุรุษเซียนผู้นี้มีที่มาที่ไปอย่างไร
นั่นคือเซียนนักบุญที่บรรลุเต๋าเมื่อสามหมื่นกว่าปีก่อนและเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน เขาเคยใช้คันศรปลิดชีพเซียนยิงสัตว์ร้ายระดับเซียนนักบุญ!
นามว่าจื่อซาน
ประเด็นสำคัญคือบรรพบุรุษเซียนมักจะเข้าฌานบำเพ็ญเพียรหรือไม่ก็เดินทางไปทั่วสารทิศเพื่อแสวงหาโอกาสในการฝ่าขีดจำกัด แม้แต่ผู้นำสำนักก็แทบจะไม่ได้พบตัวเขา
นี่เป็ครั้งที่สองที่เขาได้พบกับบรรพบุรุษเซียน!
“อืม!”
เซียนจื่อซานตอบรับเรียบเฉยสายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ผู้นำสำนักว่านโซ่ว ทว่ากลับมองไปยังที่ห่างไกล
นั่นก็คือดินแดนของตระกูลซู
“ซูฉางเซิงอยู่ที่ใด”
เซียนจื่อซานถามเบาๆ
“บรรพบุรุษ วันนี้ตระกูลซูมีงานมงคลสมรสเขาในฐานะบรรพบุรุษ คงกำลังมีความสุขกับวันอภิเษกของตนอยู่อย่างแน่นอนขอรับ!”
ผู้นำแห่งสำนักว่านโซ่วโค้งคำนับและกล่าวด้วยความเคารพ
“มงคลสมรสหรือ กล้าดีอย่างไรถึงได้กระทำผิดต่อสำนักว่านโซ่วของข้าไม่อ้อนวอนขอขมา แล้วยังมีอารมณ์จัดงานมงคลสมรสอีกหรือ”
เซียนจื่อซานเลิกคิ้วเล็กน้อยดวงตาเ็าลง จากนั้นเขาก็กล่าวต่อว่า
“เช่นนั้นก็เปลี่ยนงานมงคลสมรสให้กลายเป็งานศพเสีย!”
เซียนจื่อซานยกมือขึ้นถอดลูกศรขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังออกมา ลูบไล้ตัวลูกศรขนาดมหึมา รู้สึกถึงััของสีเืบนตัวธนูและหัวเราะเยาะ
“พี่ใหญ่กำลังอยู่ใน่สำคัญของการบำเพ็ญเพียรจำเป็ต้องใช้โลหิตจากหัวใจของเซียนสัตว์ร้ายโบราณเพื่อฝ่าขีดจำกัด แม้ว่าซูฉางเซิงจะไม่ใช่สัตว์ร้ายทว่าเนื้อและเืทั้งหมดของเซียนนักบุญคนใหม่ คงเพียงพอแล้วเช่นกัน!”
นี่คือเหตุผลแท้จริงที่เขาออกจากการบำเพ็ญเพียรและนำคันศรปลิดชีพเซียนติดตัวมาด้วย
พี่ใหญ่ของเขา บรรพบุรุษเซียนอีกคนของสำนักว่านโซ่วกำลังอยู่ใน่สำคัญของการฝ่าขีดจำกัดสู่ระดับเซียนนักบุญขั้นที่สี่
หากฝ่าขีดจำกัดได้สำเร็จและก้าวขึ้นสู่ขั้นที่สี่นั่นก็จะเป็ดินแดนใหม่
ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นกว่าสองถึงสามเท่าของขั้นที่สาม
เมื่อถึงเวลานั้น อิทธิพลของสำนักว่านโซ่วจะเพิ่มขึ้นอีกกระทั่งอาจเข้าใกล้ระดับของสำนักหลิงซวีเจี้ยนก็เป็ได้
“บรรพบุรุษช่างเกรียงไกร!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของผู้นำแห่งสำนักว่านโซ่วก็สั่นสะท้านเขาไม่คิดว่าเหตุผลที่บรรพบุรุษออกจากการบำเพ็ญเพียรจะเป็เพราะเื่นี้
3K
