อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                อลินตาและทุกคนออกเดินทางมุ่งสู่ป่ายวมเบื้องหน้าและทุกคนต่างรู้ดีที่สุดว่าภายในป่าดงดิบเบื้องหน้านั้นไม่ใช่ธรรมดา ทว่ามันมีอันตรายแฝงอยู่มากมายที่สำคัญยังมีกลุ่มหมอผีที่แฝงเร้นตนเองเพื่อจะทำลายทุกอย่างภายในป่าด้วยความโลภพวกมันกำลังจะเข้าป่าเพื่อไปขนสมบัติอันมิใช่ของตนเองออกจากถ้ำ

                แต่ละคนในทีมต่างเดินป่าด้วยความเงียบเพราะขณะที่เดินก็กำลังจมอยู่กับความคิดตัวเองหนานเมืองอินทร์ที่เดินนำเคียงคู่มากับสัปเหร่ออุ่นพรหมก็คิดถึงกระแสจิตวิญญาณที่เขาส่งญาณทัศนะเข้าไปดูอลินตาเมื่อคืนนี้และหนานเมืองอินทร์ได้พบกับความประหลาด ถ้านี่คือทายาทตระกูลหมอผีของเขาจริง ทายาทรุ่นนี้นับว่าสายแข็งที่สุดในบรรดาทายาททุกรุ่นที่ผ่านมาแต่ทำไมกระแสจิตวิญญาณของอลินตาถึงดูเปะปะราวกับเส้นด้ายที่พันกันยุ่งเหยิงไปหมดทั้งยังสัมผัสไม่ได้ถึงพลังจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่อีกด้วย หนานเมืองอินทร์ไม่อยากจะคิดว่าอลินตาเก่งกาจถึงขนาดซ่อนเร้นอำนาจพลังจิตอันมหาศาลของตนด้วยวิญญาณตนเองถ้าใช่ ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเสียแล้วล่ะนี่จึงเป็นปริศนาที่หนานเมืองอินทร์ต้องรู้ให้ได้ว่าทำไม..?

                ส่วนทางด้านสัปเหร่ออุ่นพรหมก็ไม่ได้คิดอะไรนอกจากนำทางทุกคนไปให้ถึงจุดมุ่งหมายและคอยระแวดระวังภัยตามประสาพรานผู้นำทางที่ดี ทางด้านอวยชัยและขัยยันต์เองก็คิดเพียงว่าเขาทั้งสองจะต้องปกป้องเจ้าภูแสนด้วยชีวิตถ้าเกิดอะไรขึ้นจริงพวกเขาจะเอาชีวิตเข้าแลกอย่างไม่ลังเล

                ขณะเดียวกันเจ้าภูแสนก็กำลังคิดว่าจะพูดหว่านล้อมกับอลินตาอย่างไรให้เธอยอมเข้าเฝ้าเจ้าพ่อในนามของแพงอรเพราะเท่าที่ได้พูดคุยกันมาอลินตาไม่ได้มองเขาด้วยสายตาพิศวาสหรือว่าหลงใหลได้ปลื้มตัวเขาเหมือนที่แพงอรมองเจ้าภูแสนเลยสักนิดเดียวอลินตาไม่มีวันยอมตกลงง่ายๆ แน่ และถ้าอลินตายอมจริงๆ แผนมันจะแตกหรือเปล่าเพราะอลินตาดูยังไงก็ไม่ใช่แพงอร ท่าทีที่มั่นใจสูง แววตาที่ไม่ยอมใครซ้ำยังมีความน่าเกรงขามอยู่ในตัวไม่ใช่น้อยไหนจะความเฉลียวฉลาดทันคน ไม่มีใครรังแกเธอได้ง่ายๆ เหมือนแพงอร ช่าง... แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเฮ้อ..

                ส่วนทางด้านอลินตาความคิดของเจ้าหล่อนนั้นมีหนึ่งเดียว และเป็นเส้นตรงนั่นคือมุ่งหน้าสู่ถ้ำลึกลับภายในป่าที่ตอนนี้เธอได้ส่งปู่โสมไปรอในถ้ำเรียบร้อยแล้วระหว่างทางไอ้หมอผีมนต์ดำมันสะกดวิญญาณดวงไหนไว้ เธอจะต้องคลายมนต์สะกดและถอนพิษอาถรรพ์ให้เหล่าภูตผีพงไพรทุกตนให้จงได้รวมทั้งกำจัดพวกหมอผีและพวกที่ลักลอบจะไปขโมยสมบัติของปู่โสมภายในถ้ำอีกด้วย

                ซึ่งแน่นอนการมาครั้งนี้อลินตาไม่สนว่าใครจะยังไง แต่สำหรับเธอจะต้องขนเอาทองคำแท่งซึ่งเป็นค่าจ้างกลับไปยังบ้านเธอให้ได้ ใครหน้าไหนขัดขวาง เธอจะแปลงร่างเป็นตัวแทนแห่งนรกโลกันต์แล้วลงทัณฑ์พวกมันเอง..  เอ๊ะ!สโลแกนคุ้นๆ แต่เดี๋ยวนะเหล่าเซเลอร์มูนน้องดูละมุนและน่าเอ็นดูมากเลยไม่ใช่เหรอไม่ได้บู๊ล้างผลาญเลือดเดือดแบบนี้นะ...

                อลินตาแอบยิ้มนี่ถ้าเธอแต่งตัวแบบแม่เซเลอร์มูนการ์ตูนในตำนาน เข้าป่าเข้าดงโดยมีซาลาเปาคู่อยู่บนหัว สวมกระโปรงสั้นจุ๊ด เสื้อรัดรูปเห็นสัดส่วนมีหวังเจ้าภูแสนแห่งแดนเหนือคงจะลมจับกลิ้งตกเขาเป็นแน่  เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆอลินตาก็ดันเผลอหลุดขำออกซะอย่างนั้น ทำเอาหนุ่มๆ ที่เดินนำหน้ามาเงียบๆพากันเหล่มองว่าเธอเป็นอะไรผีเข้าหรือเปล่า.. นั่นจึงทำให้อลินตาได้สติ แล้วแก้เก้อด้วยการยกมือทั้งสองข้างขึ้นบิดไปบิดมาเพื่อให้ตัวเองคลายจากความคิดอันแสนจะตลกขบขัน พลางพึมพำคล้ายจะร้องเพลงแต่มันดูคล้ายหญิงสาวกำลังสวดมนต์มากกว่า

                “ลมหายใจเข้า..ลมหายใจออก.. โอ้ดอกไม้บาน..” เหวอกันไปทั้งหมู่คณะสิเจ้าคะอลินตาทำแสร้งร้องเพลงฮึมฮัมคนเดียวแต่ก็แอบเจื่อนอยู่คนเดียวเพราะสายตาของเจ้าภูแสนที่มองมานิ่งๆก่อนจะหันกลับไปมองเส้นทางเข้าสู่ป่าลึกดังเดิม ทว่าอลินตาก็ไม่ได้เห็นว่าเจ้าภูแสนแอบยิ้มขบขันไปกับกิริยาของเธอเมื่อสักครู่

                ในขณะที่กลุ่มของอลินตามุ่งหน้าเข้าป่าลึกอีกด้านหนึ่งในป่าซึ่งอยู่ในบริเวณที่ลึกเข้าไปเกือบถึงกลางป่าและรกชัฏยากที่ใครจะพากันเดินเข้าไปในบริเวณนั้นถึง พบว่ามีกระท่อมหลังเล็กๆ และมีกลุ่มชายหนุ่มฉกรรจ์สิบคนนั่งรวมตัวกันอยู่ และหนึ่งในนั้นคือหัวหน้าและเป็นหมอผีผู้นำทาง หมอผีนั่งอยู่สูงกว่าทุกคนนัยน์ตามีสีเหลืองเข้มราวกับแววตาเสือร้ายหมอผียิ้มเหี้ยมก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ

                “เอาล่ะออกเดินทางกันได้ ข้ารู้สึกว่ามีความเคลื่อนไหวจากฝ่ายตรงข้ามกับพวกเราแต่ช่างเถอะถึงยังไงพวกมันก็ต้องตายหมดทุกคนอยู่ดี..! ฮ่าๆๆๆๆๆ” หัวเราะปากกว้าง หนำซ้ำยังอ้าปากคล้ายจะแยกเขี้ยว ที่สำคัญเขี้ยวนั้นดูราวเขี้ยวเสือสมิงหมอผีผู้นี้คือหมอผีจ้อมขิ่นหมอผีจอมสมิงที่มีธาตุวิญญาณเสือสมิงอยู่ในตัว แน่นอนหมอผีจ้อมขิ่นก็คือสมิงดงจอมอาคมอันร้ายกาจที่มักจะปลุกเสกวิชาต่างๆทำร้ายผู้คนเพื่อผลประโยชน์ของตนเองล้วนๆ หากใครไม่ยอมทำตามประสงค์ของมันภายในสามวันคนผู้นั้นก็จะตายเพราะถูกเสื้อขย้ำทุกรายไปเมื่อหมอผีสมิงดงจ้อมขิ่นแยกเขี้ยว มันก็ขู่คำรามคล้ายเสียงเสือออกมาอย่างผยองแผดก้องกังวานไปทั้งป่า

                “โฮกกกกก.. ฮึ่มมมม!!”

                เสียงนั้นทำให้อลินตาที่กำลังเดินอยู่ด้านหลังสุดของหมู่คณะต้องหยุดเดินกะทันหัน แว้บหนึ่งดวงตาของหญิงสาวฉายแสงสีน้ำเงินเข้มตามกรอบดวงตาก่อนจะค่อยๆจางหายไป อลินตาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วกระชับสายสะพายก๋วยด้านหลังของตนหญิงสาวยืนนิ่งแววตาเหี้ยมเกรียม ริมผีปากบางแสยะยิ้มแฝงรอยน่ากลัวอย่างที่ไม่ค่อยจะแสดงให้ใครได้เห็นบ่อยๆ ส่วนทางด้านโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ขณะที่เดินอยู่ก็สัมผัสได้ถึงอันตรายที่รอท่าอยู่เบื้องหน้าเช่นกัน..!!!

                เวลาค่อยๆคล้อยผ่านไปช้าๆ ท่ามกลางป่าดงดิบรกชัฏกลุ่มของหนานเมืองอินทร์ก็มุ่งเข้าสู่ป่าลึกไปเรื่อยๆทุกคนเดินไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่ได้หยุดระหว่างทางแต่อย่างใดโดยมุ่งหน้าไปยังถ้ำกลางป่าซึ่งมีสัปเหร่ออุ่นพรหมเป็นผู้นำทาง สัปเหร่ออุ่นพรหมนำทีมทุกคนเดินเข้าไปเกือบถึงกลางป่าก่อนจะหยุดยืนแล้วแหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าซึ่งก็เป็นเรื่องยากนักที่จะเห็นท้องฟ้าสีครามท่ามกลางแดดจัดจ้านนั่นเพราะร่มเงาจากใบไม้ ต้นไม้อันหนาทึบปกปิดท้องฟ้าเอาไว้ราวกับเป็นหลังคามุงด้วยธรรมชาติกระนั้นแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เห็นแสงของท้องฟ้าเอาเสียเลยเพราะอย่างน้อยก็ยังมีแสงส่องเล็ดรอดมาตามรอยรั่วของใบไม้อยู่ดี

                “ต้องหาที่พักแล้วล่ะ”สัปเหร่ออุ่นพรหมซึ่งตอนนี้ดำรงตำแหน่งพรานป่าผู้นำทางเอ่ยขึ้นในที่สุดในขณะที่หนานเมืองอินทร์ก็ปาดเหงื่อไม่ต่างไปจากเจ้าภูแสนส่วนชัยยันต์กับอวยชัยนั้นหมดสภาพทั้งคู่ต่างพากันยืนพิงต้นไม้แล้วถอดหมวกพัดวีไปกลางอากาศเพื่อเรียกกระแสลมเพิ่มความเย็นให้กับตนเองคงจะมีเพียงคนเดียว ที่ยังคงคึกคักราวกับว่าเพิ่งเดินทางเข้าสู่ผืนป่า

                “ไม่เหนื่อยเลยรึไง?”หนานเมืองอินทร์ถามขึ้นเพราะอดไม่ได้จริงๆอลินตาหันมายิ้มให้กับโหรหลวง แม้ใบหน้าจะแดงก่ำชุ่มฉ่ำไปด้วยเม็ดเหงื่อเพราะเดินทางมาหลายกิโลแต่เจ้าตัวก็ยังคงยิ้มเห็นฟันสวยราวกับพรีเซนเตอร์ยาสีฟันยี่ห้อใดยี่ห้อหนึ่งพลางเดินไปจับต้นไม้ต้นนั้นต้นนี้ด้วยความอัศจรรย์ใจเพราะต้นไม้แต่ละต้นดูใหญ่โตมโหฬารยิ่งนักทั้งเจ้าตัวยังเคี้ยวหมากฝรั่งพร้อมเป่าลูกโป่งให้มันแตกเปาะแปะเล่นย้อนวัยเป็นเด็กน้อยอีกต่างหาก...