จนสุดท้ายภูมิได้เปิดหน้าต่างระบบแล้วหยิบเอาขวานหอกซึ่งมีน้ำหนักมหาศาลออกมา พร้อมกับเปิดมิเนอร่าเต็มที่คลุมทั่วทั้งร่างจนพวกมันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างกะทันหัน และถ้าเขาไม่ใช้มิเนอร่า คลุมทั้งร่างเขาจะยกมันไม่ขึ้นแม้แต่ตอนนี้ก็ทำได้เพียงขยับมันเล็กน้อยเขาต้องอาศัยช่องเก็บของเขา
ภูมิแกว่งขวานหอกออกไปรอบตัวหนึ่งรอบ ร่างของคนที่อยู่ในรัศมีคมขวานกลางเป็นสองส่วนในทันทีการโจมตีในครั้ง ฆ่าพวกมันไปได้สิบกว่าคนพวกมันตกใจมากจึงได้ถอยห่างออกไปตั้งหลัก ภูมิปักด้ามหอกลงกระแทกพื้นจนพื้นกระเบื้องอันสวยงามแตกละเอียดคฤหาสน์ทั้งหลังสั่นสะเทือนจนแทบพัง
" อ้าวหยุดทำไมกัน จะไม่เข้ามาแล้วหรอ งั้นฉันไปฆ่าบอสของพวกแกก่อนนะ "
การกระตุ้นด้วยคำพูดของเขาดูเหมือนจะได้ผลแค่บางคนเท่านั้นเมื่อมีคนลดน้อยลงการต่อสู้ก็ง่ายมากขึ้นเขาจึงไม่ได้ใช้มิเนอร่าและขวานหอกอีก เขาทำการฆ่าพวกที่เข้ามาโจมตีเขาจนหมด และเป็นเวลาเดียวกันกับที่ การซิงโครไนซ์ของเขาหมดลง ก็มีบางคนเข้ามาโจมตีแล้วอีกครั้งเมื่อพวกมันเห็นโอกาสแต่นี่กลับกลายเป็นว่าพวกมันวิ่งเข้าหาที่ตายด้วยตัวเองเพราะแม้จะไม่มีซิงโครไนซ์แต่ภูมิก็ยังปิดๆ เปิดๆ มิเนอร่าได้อยู่
" ไม่มีใครจะเข้ามาตายอีกแล้วใช่ไหม งั้นฉันไปฆ่าบอสของพวกแกก่อนนะ "
เมื่อไม่มีใครขยับภูมิก็ได้เอาโพชั่นที่เขาปรุงออกมาดื่ม จนเขาและนุชกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อม
ภูมิได้เดินขึ้นไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ทุกอย่างกลับเงียบเชียบ มันเป็นทางเดินตรงที่เต็มไปด้วยห้องมากมายนับจนเขาตาลาย ตรงบันไดขึ้นได้ยังชั้น 3 เขาได้เจอชายคนหนึ่งซึ่งมีร่างกายค่อนข้างใหญ่และมีกล้ามเป็นมัดๆ ยืนรอเขาอยู่หน้าห้องห้องหนึ่ง เมื่อมันเป็นเขาร่างกายของมันก็เริ่มเปลี่ยนไป
แขนขวาของมันกลายเป็นสีดำเหมือนเปลือกของแมลงดูแข็งๆ มันๆ นิ้วมือทั้งห้านิ้วก็ไม่ค่อยต่างกันแต่มันมีข้อเยอะกว่า เมื่อเขาเห็นมันซิงโครไนซ์จนเสร็จก็รับรู้ได้ทันทีว่ามันเป็นแมลงประเภทใดประเภทหนึ่งแน่ๆ
มันวิ่งตรงเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วแล้วใช้แขนที่ซิงโครไนซ์แล้วของมันหวังจะแทงเข้าที่ลำตัวของเขา ภูมิจับเขาของมันด้วยมือเพียงข้างเดียวก่อนจะจับให้แน่นแล้วเหวี่ยงมันทุ่มไปยังพื้นด้านหลังของตัวเอง ภูมิไม่ยอมปล่อยมือออกจากเขาออกจากแขนของมัน
ภูมิได้ใช้เท้าตอกส้นใส่กลางอกของมันแค่เพียงครั้งเดียวมันก็เป็นหลุมลึก ร่างกายที่นอนอยู่บนพื้นพ่นเลือดออกจากปากเป็นสายเหมือนปลาวาฬพ่นน้ำ จากนั้นภูมิก็ได้เอาเท้าทั้งสองเหยียบท้องและหน้าอกของมันซ้ำๆ จนร่างของมันที่นอนอยู่แน่นิ่งไป เนื่องจากร่างของมันเละคาเท้า
'อืม น่าจะประมาณเลเวล 15-19 ได้มั่งเนี่ยเก่งกว่าพวกข้างล่างนิดหน่อยแฮะ '
ภูมิคิดในใจก่อนจะได้ยินเสียงที่ทำให้ความคิดเขาหยุดลง มันเป็นเสียงของรถที่ถูกติดเครื่องยนต์นั้นเอง เขารีบวิ่งไปตามเสียงของมันก็มองเห็นรถตู้สีดำที่กำลังวิ่งออกจากบ้านด้วยความเร็วไปตามถนนเส้นใหญ่
ภูมิออกตัววิ่งแล้วพุ่งกระโดดจากชั้นสองลงมาบนพื้นพร้อมๆ กับเศษกระจกมากมาย เมื่อถึงพื้นก็ออกตัววิ่งตามมันไปจนถึงหน้าประตูแล้วขึ้นรถมอนเตอร์ไซ ดูเหมือนว่าพวกมันจะจอดทิ้งไว้แถมยังมีกุญแจเสียบเอาไว้เสียด้วย
ในรถตู้
" ทำไมมันเก่งอย่างนี้วะฆ่าคนของฉันเกือบหมด ปืนก็ยิงไม่เขา แล้วจะฆ่ามันยังไง ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย "
เสียงของชายร่างอ้วนบ่นเสียงดัง
"บอสครับมันตามมาแล้วครับบอส"
ลูกน้องที่เป็นชายร่างผอมแห้งใส่แว่นซึ่งกำลังขับรถตู้อยู่กล่าวออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมอาการตื่นตกใจ
" ยิงรถมันเลยอย่าให้มันตามมาทัน เร็วๆ สิโว้ย"
จากนั้นชายในชุดสูทหุ่นล่ำก็ได้เปิดกระจกแล้วยิงปืนออกไปใส่รถมอเตอร์ไซค์ที่กำลังตามหลังมา เขายิงรัวๆ จนหมดแม็กแต่รถคันนั้นก็หลบได้
"มันตายไหม "
ชายอ้วนที่เป็นบอสของพวกมันกล่าวถามทันทีเมื่อลูกน้องได้เอาลำตัวเข้าไปในรถ แต่มันกลับได้รับคำตอบที่ทำให้มันไม่พอใจนั้นคือ ยัง จากนั้นมันก็ได้โวยวายยกให้ แต่ทันใดนั้นชายผอมที่กำลังขับรถอยู่นั้นก็ได้มองไปที่กระจกหลังจากนั้นมันก็ร้องด้วยความตกใจเมื่อมันได้เห็นว่ามีคนวิ่งตามรถเขาด้วยความรวดเร็วจนเกือบจะทัน
ภูมิได้ขับด้วยความเร็วสูงสุดของรถมอเตอร์ไซค์จากนั้นชายคนเดิมก็ได้โผล่ ออกมาจากหน้าต่างรถช่องเดิมและสาดกระสุนเข้าใส่เขา
ภูมิเมื่อเห็นรถโดนยิงไปหลายนัดเขาได้กระโดดทิ้งมันไป จากนั้นก็วิ่งด้วยความเร็วสูงสุดของตัวเองตามรถตู้คันข้างหน้าแต่มีหรือความเร็วของภูมินั้นจะสามารถตามรถตู้ที่วิ่งอยู่ตรงหน้าได้ทัน ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็เห็นเพียงท้ายรถที่กำลังห่างออกไปไกลลิบ จนลับสายตา เขาจึงได้หยุดพักหายใจอยู่ตรงนั้นสักพักก่อนจะมองหารถแถวๆ นั้นแต่มันก็ไม่รถสักคัน ทันใดนั้นก็ได้มีรถคันหนึ่งจอดข้างๆ ก่อนที่ กระจกข้างคนขับจะค่อยๆ เลื่อนลง
"ขึ้นมาเร็วพี่เดียวตามพวกมันไม่ทัน"
นุชที่กำลังขับรถกล่าวบอก ทำให้ภูมิรีบขึ้นรถทันที นุชได้เหยียบคันเร่งอย่างแรงและรถก็พุ่งตามรถตู้ที่เป็นเป้าหมาย เมื่อรถออกวิ่งภูมิก็ได้ถามขึ้นอย่างรวดเร็ว