หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 91: วังวนผลึกสังหาร, ก้าวแรกแห่งกลอุบาย

ภายในโพรงถ้ำอันกว้างใหญ่, แสงสีม่วงและดำที่สาดสะท้อนจากแท่งผลึกนับไม่ถ้วนสร้างบรรยากาศลึกลับและเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ. เจี้ยนหลินยืนสงบนิ่งดุจศิลาไร้ชีวิต, ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับไอเย็นที่อบอวลอยู่รอบกาย. ดวงตาสีนิลภายใต้แพขนตาที่หนาจับจ้องไปยังเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เยือกเย็นและตื่นตัวถึงขีดสุด.

ณ ใจกลางห้องโถงนั้น, รังอสูรตะขาบผลึก (晶石蜈蚣) ขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน. และเหนือสิ่งอื่นใด, คือการดำรงอยู่ของ "ราชินี" ที่นอนขดตัวนิ่งสงบ. กลิ่นอาย (气息) พลังปราณ (灵气) ที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้น...มันเป็นสิ่งที่เจี้ยนหลินมิอาจประเมินได้! เขารู้สึกได้เพียงว่ามัน "ก้าวข้าม" ขอบเขตหลอมรวมปราณ (凝气境) ไปไกลเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการถึง! แรงกดดันอันมหาศาลและมองไม่เห็นแผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น, ราวกับคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะถาโถมเข้าใส่, ทำให้เลือดในกายของเขาคล้ายจะไหลเวียนช้าลง, ผิวหนังรู้สึกชาวาบราวกับถูกน้ำแข็งสัมผัส. 'พลังระดับนี้...มันคืออะไรกันแน่! ข้าไม่เคยสัมผัสแรงกดดันที่หนักหน่วงถึงเพียงนี้มาก่อน!'

ส่วนเบื้องหลัง, ณ ปากอุโมงค์ที่เขาเพิ่งจะวิ่งหนีเข้ามา, เงาร่างของกลุ่มคนลึกลับทั้งสี่ถึงห้าคนยืนทะมึนปิดกั้นเส้นทาง. หัวหน้ากลุ่ม, ชายผู้มีแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวและพลังปราณระดับเก้าที่อัดแน่น, จ้องมองมายังเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าฟัน.

"ดูเหมือนว่า...วันนี้จะเป็นวัน 'รวมญาติ' ของเหล่าผู้ปรารถนาในตัวข้าเสียจริง," เจี้ยนหลินครุ่นคิดอย่างเงียบงัน, แววตาฉายประกายเยียบเย็นระคนความเหน็บแนมต่อโชคชะตา. "ทั้งอสูรเจ้าถิ่นและแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ...ช่างให้เกียรติศิษย์นอกไร้นามเช่นข้ายิ่งนัก."

"ส่ง 'เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ' (灵根之种) นั่นมาเสียโดยดี!" หัวหน้ากลุ่มคนลึกลับเอ่ยขึ้น, น้ำเสียงของมันกดต่ำและทรงอำนาจ. "แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า...อย่างน้อยก็ให้ตายอย่างสบายหน่อย."

เจี้ยนหลินยังคงนิ่งเฉย. ห้วงความคิดของเขากำลังพิจารณา "ช่องว่าง" และ "ความเป็นไปได้" ทั้งหมดในการเอาชีวิตรอดอย่างละเอียด. 'พวกมันต้องการเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ...และดูเหมือนจะยังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของราชินีอสูรตนนี้อย่างชัดเจนนัก, หรืออาจจะประเมินพลังของมันต่ำไป.' ความคิดนั้นผุดวาบขึ้น. 'อสูรตะขาบผลึกทั่วไปนั้นไวต่อเสียงและแสง, และมักจะโจมตีทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวเร็ว...หากพวกมันพลาดท่าโจมตีบริวารของราชินี...'

ในขณะที่เขากำลังไตร่ตรอง, อสูรตะขาบผลึกบริวารสองสามตนที่อยู่ใกล้ที่สุด, ซึ่งเขามิได้แสดงอาการ "หวาดกลัว" ต่อพวกมันอีกต่อไป ด้วยเคย "ประมือ" และเอาตัวรอดมาได้โดยแทบจะไร้รอยขีดข่วน, ก็เริ่มจะรับรู้ถึงกลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคยของกลุ่มคนลึกลับ. พวกมันส่งเสียงขู่ฟ่อเบาๆ, ขาจำนวนนับไม่ถ้วนเริ่มขยับอย่างกระสับกระส่าย.

หัวหน้ากลุ่มคนลึกลับขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอสูรเหล่านั้น, แต่เป้าหมายหลักของมันยังคงเป็นเจี้ยนหลิน. "อย่ามัวถ่วงเวลา! ลงมือ!" มันตวาดสั่ง.

สมาชิกในกลุ่มสองคน, หนึ่งระดับเจ็ดตอนปลายและอีกคนระดับแปดตอนต้น, พุ่งทะยานเข้าใส่เจี้ยนหลินทันที!

'โอกาส!' แววตาของเจี้ยนหลินทอประกายวูบหนึ่ง! เขาใช้ "ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" (云蹤步) เคลื่อนร่างหลบหลีกอย่างรวดเร็ว. ทว่าคราวนี้, ปลายทางที่เขาเคลื่อนไปนั้นมิใช่การหนีออกห่าง, แต่เป็นการ "เฉียด" เข้าไปใกล้กับบริเวณที่อสูรตะขาบผลึกอีกกลุ่มหนึ่งกำลังกระจุกตัวอยู่, พร้อมกับ "วางตำแหน่งร่างกาย" อย่างแม่นยำเพื่อใช้พวกมันเป็น "ฉากกำบัง" ชั่วคราว.

เขาโคจรพลังธาตุพฤกษา (草木之力) อย่างแผ่วเบาและแนบเนียนที่สุด, มิได้ก่อรูปเป็น "กระบี่ไม้" (木剑) หรือสำแดงพลังโจมตีใดๆ. แต่เขากลับใช้ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) อันละเอียดอ่อนของตน, "กระตุ้น" ให้ "เห็ดราเรืองแสง" (发光菌类) ขนาดเล็กที่ขึ้นอยู่ตามซอกผลึกบริเวณที่กลุ่มคนลึกลับกำลังจะเคลื่อนผ่าน, พลัน "สว่างวาบ" ขึ้นกว่าปกติเพียงชั่วอึดใจ! แสงนั้นแม้จะไม่รุนแรง, แต่ก็เพียงพอที่จะ "ดึงดูดความสนใจ" และ "ล่อหลอก" อสูรตะขาบผลึกกลุ่มนั้นได้! ประกอบกับการที่นักล่าทั้งสองกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง, อสูรเหล่านั้นจึงมองว่าเป็นการ "รุกราน" อาณาเขตของมัน!

"กรี๊ซซซ!" อสูรตะขาบผลึกสี่ห้าตนพลันส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหู, ก่อนจะหันไป "เผชิญหน้า" กับนักล่าทั้งสองที่กำลังพุ่งเข้ามาโดยไม่ทันระวังตัว!

"บัดซบ! เจ้าเด็กนี่มันเล่นตุกติกอันใด!" นักล่าระดับแปดสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าตนเองกำลังจะปะทะกับอสูรโดยไม่จำเป็น. การที่พวกมันพลาดท่าใส่พลังโจมตีไปยังทิศทางของบริวารอสูร, ย่อมเป็น "เหตุผลรองรับ" ที่ดีว่าเหตุใดอสูรจึงโจมตีพวกมันกลับ!

เจี้ยนหลินอาศัยจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายเริ่มจะ "สนใจ" กันนั้น, เคลื่อนร่างหลบไปยังอีกมุมหนึ่งของโพรงถ้ำอย่างรวดเร็ว, สายตาของเขายังคงจับจ้องสถานการณ์อย่างไม่กระพริบ, วิเคราะห์แรงสั่นสะเทือนของพื้นและทิศทางลมที่อาจจะเปลี่ยนแปลง.

'เอาล่ะ...อย่างน้อยก็ซื้อเวลาได้บ้างเล็กน้อย.' เขาวิเคราะห์ในใจ. 'นี่ไม่ใช่อสูรธรรมดาอีกต่อไป...โดยเฉพาะราชินีตนนั้น. หากไม่วางแผนให้รอบคอบ, พลังระดับนั้นต่อให้เป็นข้าที่พัฒนาขึ้นแล้วก็คงต้องสิ้นใจภายในกระบวนท่าเดียว.'

รอยยิ้มบางเบาที่แฝงความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่ม. การเดิมพันด้วยชีวิตในวังวนผลึกสังหารแห่งนี้...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.

(จบตอนที่ 91)