เช้าวันเสาร์
“วันนี้ฉันมีนัดนะคะ”
มีนพูดขึ้นลอย ๆระหว่างนั่งอ่านหนังสือในสวน
คินที่กำลังเล่นโทรศัพท์เงยหน้าทันที
“กับใคร”
“นัทค่ะ”
“…กี่โมง”
“บ่าย”
“ไปไหน”
“ไม่บอกค่ะ”
“ผมจะไปด้วย”
“ไม่ให้ไป”
“ผมจะไป”
“ไม่ให้”
“ผมไม่ขออนุญาต”
“งั้นฉันจะหนี”
“ลองดูสิ”
เงียบ
มีนยิ้มมุมปาก
“ก็ลองดูค่ะ”
—
บ่ายโมงครึ่ง
มีน “หายตัว”
คินยืนอยู่หน้าบ้านเธอ
หน้าตึงแบบไม่เคยเป็มาก่อน
“หนีจริง ๆ สินะ…”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร
ไม่รับ
โทรอีก
ไม่รับ
“…”
“โหนี่คือหน้าคนโดนทิ้งเหรอเนี่ย”
เสียงพิมดังขึ้นจากด้านหลัง
“ยุ่ง”
“ไม่ยุ่งไม่ได้อะสนุกดี” พิมยิ้ม “มีนไปกับนัทใช่ปะ”
“รู้แล้วก็เงียบ”
“ไม่เงียบ~” เธอหัวเราะ “เอาจริงนะคิน นายหวงเขาอะ”
“ไม่ได้หวง”
“งั้นตามไปทำไม”
“…ใครบอกว่าจะตาม”
“หน้าเขียนอยู่เลย”
“…”
—
อีกด้านหนึ่ง
“ครูมีนวันนี้สวยเป็พิเศษนะครับ”
นัทเปิดประตูรถให้
“ชมบ่อยไปแล้วนะคะ”
“ก็อยากให้ชิน”
มีนหัวเราะเบา ๆ
“วันนี้เราจะไปไหนคะ”
“ความลับครับ”
—
ผ่านไป 20 นาที
รถจอด…
หน้าคาเฟ่
และ—
“เซอร์ไพรส์!”
พิมโผล่มาจากข้างใน
มีนชะงัก
“นี่มัน…”
“แผนครับ” นัทยิ้ม“เดทคู่!”
“…ฉันไม่ได้ตกลงนะคะ”
“ตอนนี้ตกลงแล้วครับ”
“ใครตกลง”
“ผม”
“…”
—
ยังไม่ทันได้โวยวาย
“ผมไม่ตกลง”
เสียงคินดังขึ้น
ทั้งสามหันไปพร้อมกัน
เขายืนอยู่ตรงทางเข้า
สีหน้า…ไม่ดีเลยแม้แต่นิดเดียว
“ตามมาจริง ๆ สินะ”พิมยิ้ม
“ไม่ได้ตาม แค่ผ่านมา”
“ผ่านมาอีกจังหวัด?”
“…”
มีนกอดอก
“คุณนี่มัน…”
“กันท่า” คินตอบสั้น ๆ
“ไม่มีสิทธิ์ค่ะ”
“ผมสร้างสิทธิ์เอง”
—
สุดท้าย…
ก็กลายเป็ “เดทคู่จำเป็”
—
ในคาเฟ่
“งั้นเล่นเกมกันไหมครับ”นัทเสนอ
“ไม่เล่น” คินตอบทันที
“เล่นค่ะ” มีนสวน
“…”
นัทยิ้ม
“เกมง่าย ๆ ครับ ใครแพ้ต้องทำตามคำสั่ง”
“โอเค” มีนพยักหน้า
“ไม่โอเค” คิน
“เสียงข้างมากค่ะ”
“มีแค่สองคน”
“ฉันกับนัทค่ะ”
“…”
พิมหัวเราะจนแทบตกเก้าอี้
“ฉันอยู่ทีมความวุ่นวาย!”
—
เกมเริ่ม
และแน่นอน…
คนที่ “แพ้” คือคิน
“โอเคครับ”นัทยิ้มกว้าง “คำสั่งคือ…”
เขามองมีน
“ให้ครูมีนเป็คนสั่ง”
คินหันไปมองทันที
มีนยิ้มช้า ๆ
แววตา…ไม่ธรรมดา
“งั้น…”
เธอหยุดนิดนึง
ก่อนจะพูด
“ย้ายมานั่งข้างฉันค่ะ”
เงียบ
“แค่นี้?” คินเลิกคิ้ว
“หรือคุณทำไม่ได้”
“…”
เขาลุกขึ้นทันที
แล้วนั่งลงข้างเธอ
ใกล้…มาก
ใกล้กว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“พอใจหรือยัง”
มีนหันไป
หน้าเกือบชนกัน
“ยังค่ะ”
“…”
“ใกล้อีกนิดสิคะ”
พิมสำลักน้ำ
“เฮ้ยยยย”
นัทกลั้นขำ
คินหรี่ตา
“คุณเล่นอะไร”
“เกมค่ะ”
เงียบ
แล้วเขาก็…ขยับเข้าไปอีก
ใกล้จนลมหายใจชนกัน
หัวใจเต้นแรงทั้งคู่
โดยไม่ได้นัดหมาย
“พอไหม”
เสียงเขาเบาลง
“ยังค่ะ”
มีนกระซิบกลับ
วินาทีนั้น—
“เฮ้ยยยยจะจูบแล้วเหรอ!!”
พิมโพล่งขึ้นมา
ทั้งคู่ชะงัก
เหมือนโดนดึงกลับสู่ความจริง
มีนรีบผละออก
คินหันหน้าหนีทันที
เงียบ
เงียบแบบน่าแปลก
—
“โอเค จบเกม!” นัทตบมือ“สนุกมากครับ”
“สนุกบ้านนายสิ”คินพึมพำ
พิมยิ้มเ้าเล่ห์
“รอบหน้าจัดหนักกว่านี้นะ”
“ไม่มีรอบหน้า” คิน
“มีสิครับ” นัทตอบทันที
“ไม่มี”
“มี”
“…”
มีนยกมือขึ้น
“ฉันขอถอนตัวจากแผนพวกคุณค่ะ”
“สายไปแล้วครับ” นัท
“ยินดีต้อนรับสู่‘โปรเจกต์จับคู่’” พิม
“…”
—
เย็นวันนั้น
หลังแยกย้าย
คินเดินมาส่งมีนที่หน้าบ้าน
เงียบ
ทั้งคู่เงียบ
ผิดปกติ
“เมื่อกี้…”
คินเริ่ม
“ลืมมันไปเถอะค่ะ”
มีนพูดตัด
“ผมยังไม่ได้พูด”
“ก็ไม่ต้องพูดค่ะ”
เงียบอีกครั้ง
ก่อนมีนจะหันไป
“คุณหวงฉัน”
คินชะงัก
“และคุณก็รู้ตัวแล้ว”
“…”
“แต่คุณไม่กล้ายอมรับ”
ลมพัดเบา ๆ
เงียบ
คินมองเธอ
นานกว่าทุกครั้ง
“ถ้าผมยอมรับแล้วไง”
เสียงเขาจริงจังขึ้น
มีนชะงัก
นิดเดียว
“งั้น…คุณจะทำยังไงต่อคะ”
คำถามนั้น
ทำให้คินเงียบ
อีกครั้ง
ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“เดี๋ยวก็รู้”
—
เกมนี้
เริ่ม “อันตราย” ขึ้นทุกที
เพราะมันไม่ใช่แค่แกล้งกันแล้ว
แต่มันคือ…
การที่หัวใจ
เริ่ม “เอาจริง” ????
1K
![นักการเมืองอัจฉริยะเกิดใหม่ในต่างโลก [政治家]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1691805381_99110525.webp)
![[จบแล้ว] องค์ชายขี้โรคกับชายาหมอเจ้าเสน่ห์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731472096_51614543.webp)
