และแล้วก็ถึงเวลาที่ลูเซี่ยนพอลลินทิพย์ เดินทางกลับบ้านเกิดเมืองนอนของเขา ในการเดินทางในครั้งนี้ เป็การเดินทางโดยเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว อย่างเช่นที่เขาเดินทางมาที่ประเทศไทยนั่นแหละ ปกติลูเซี่ยนจะเดินทางข้ามไปประเทศไหนๆ เขาก็จะใช้เครื่องบินเจ็ทส่วนตัว จะได้สะดวก ปลอดภัย และเป็การส่วนตัว
‘ไม่นึกไม่ฝันว่าเราจะได้ขึ้นเครื่องบินส่วนตัวกับเขาด้วย’
ลลินทิพย์เดินขึ้นมาบนเครื่องบินเจ็ท ซึ่งเป็เครื่องบินส่วนตัวของลูเซี่ยน เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจ และตื่นเต้น เป็อย่างมาก เพราะนี่เป็ครั้งแรกของเธอเลยก็ว่าได้ ที่มีโอกาสนั่งเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวอย่างนี้ หากเป็เมื่อก่อน เครื่องบินชั้นธุรกิจหรือชั้นเฟิร์สคลาสก็ยังไม่มีโอกาสได้นั่งเลย
หากจะได้นั่งจริงๆ ก็เป็เครื่องบินชั้นประหยัดหรือที่เรียกว่าโลว์คอสอะไรพวกนั้น แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะได้นั่งไปไหนมาไหนบ่อยๆ หรอกนะ เพราะเธอไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหน บ่อยๆ อยู่แล้ว เธอต้องเปิดร้านขายอาหาร ซึ่งไม่มีวันหยุดเลยสักวัน ยกเว้นหยุดเองนั่นแหละ แต่ถ้าหยุดเอง วันนั้นก็จะไม่มีรายได้เข้ามา
ลลินทิพย์กวาดสายตามองดูภายในเครื่องบินเจ็ท ซี่งมีการแบ่งเป็โซน โซนที่เธอขึ้นมาเป็เก้าอี้นั่งกว้างขวางมาก และถัดจากโชนเก้าอี้เข้าไปภายใน จะเป็เหมือนห้องนอน มีประตูปิดกั้นระหว่างโซนเก้าอี้กับโซนที่เป็ห้องนอน ราวกับว่าภายในเครื่องบินเจ็ทนี้ เป็โรงแรมหรูหราระดับห้าดาวย่อยๆ เลยก็ว่าได้
“เราไปนั่งตรงโน้นกัน”
ลูเซี่ยนมองใบหน้าสวยหวาน เห็นถึงความตื่นตาตื่นใจในแววตาคู่นั้น ก็ยิ้มบางๆ ออกมาที่มุมปาก พร้อมกับพูดเชิญชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทั้งยังโอบเอวบางพาเดินตรงไปที่เก้าอี้นั่ง ที่อยู่ติดกับหน้าต่างเครื่องบิน ลูเซี่ยนให้ลลินทิพย์นั่งติดกับหน้าต่าง เผื่อว่าเธออยากจะเห็นวิวท้องฟ้า
“คุณรู้ไหม ฉันไม่เคยนั่งเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวอย่างนี้มาก่อนเลยนะ นี่เป็ครั้งแรกเลย มันดูแปลกๆ อย่างกับว่าไม่ใช่เครื่องบินเลยอ่ะ”
ลลินทิพย์นั่งลงบนเก้าอี้ สายตามองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบินเจ็ท ก่อนจะหันมามองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล พร้อมกันนั้นก็พูดบอกชายหนุ่มตัวโตไปด้วย อย่างตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจ ชายหนุ่มตัวโตยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็ภรรยาของตัวเองเป็ยิ่งนัก
“ก็มันเป็เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวของผม ผมก็อยากจะให้อะไรๆ สบายที่สุด เวลาบินไปไหนมาไหนไงล่ะ”
ลูเซี่ยนพูดบอกหญิงสาวตัวเล็ก ทั้งยื่นมือใหญ่ไปจับกุมมือเรียวเล็กเอาไว้ ลลินทิพย์รับฟังอย่างเข้าใจ พลางคิดตามไปด้วย และเมื่อคิดว่าเขาคงจะบินไปไหนมาไหนบ่อย ทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริก หมองเศร้าลงไป
“คุณคงบินไปไหนมาไหนบ่อยสินะ?”
ลลินทิพย์เปรยๆ ถามด้วยน้ำเสียงเนืองๆ เมื่อคิดไปว่าหากเขาบินไปโน่นมานี่บ่อย เธอคงจะต้องอยู่คนเดียวที่บ้าน แล้วอย่างนี้เธอจะทำยังไง เพราะที่บ้านของเขาก็ไม่เหมือนที่ประเทศไทย ไม่เหมือนที่บ้านของเธอ และแถมภาษาก็ใช้ภาษาที่เธอไม่เข้าใจเลยด้วย ที่เธอรู้เพราะเวลาลูเซี่ยนพูดคุยกับคนของเขา จะไม่ใช้ภาษาอังกฤษอย่างที่พูดคุยกับเธอ
“ก็ไม่บ่อยเท่าไรหรอก...... ทำไมเหรอ?”
ลูเซี่ยนตอบคำถาม พร้อมกันนั้นก็ถามกลับ โดยที่ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องมองใบหน้าสวยหวาน เพื่อค้นหาความรู้สึก เธอก็มองสบตากับเขานิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปมองมือใหญ่ที่เขาโอบกุมมือเรียวเล็กของเธอ
“หากคุณบินไปไหนบ่อยๆ ฉันก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว เหมือนถูกทิ้งยังไงไม่รู้สินะ”
“ถ้าไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ก็ไปด้วยกันสิไม่เห็นจะยากเลย”
ลูเซี่ยนได้ยินคำพูดของลลินทิพย์ก็ยิ้มกว้าง พลางคิดว่าจะให้เธออยู่บ้านคนเดียว แล้วเขาไปว้าเหว่อยู่ที่อื่นน่ะเหรอ ไม่หรอก เขาต้องหอบหิ้วเธอไปด้วย ไม่รู้สิ เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทำไมเขาถึงรู้สึกขาดเธอไม่ได้ก็ไม่รู้สินะ
นี่ก็แปลกสำหรับตัวเขา ปกติเขาจะไม่ชอบเอาตัวเองไปผูกติดกับใคร ชอบความเป็ส่วนตัว แต่กับผู้หญิงที่ชื่อว่าภรรยาของเขานี้ กลับอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา
“ไปด้วยได้จริงๆ เหรอ?”
ลลินทิพย์ช้อนดวงตากลมโตคู่สวย มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ด้วยสายตาเป็ประกายเจิดจ้า ด้วยความดีใจ ที่ได้ยินว่าเขาจะพาเธอไปด้วยทุกที่ที่เขาไป แต่กระนั้นก็ถามเพื่อความมั่นใจ
ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลหรี่มองใบหน้าสวยหวาน ที่ดูกระตือรือร้นอยากจะได้ยินคำตอบรับ แต่เขาไม่ตอบออกมา กลับยื่นมือใหญ่ไปจับที่ท้ายทอยเล็ก ดึงโน้มเข้ามาหา โดยที่ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มก็ได้โน้มไปหาด้วยเช่นกัน จนปากแนบชิดกันและกัน และปากบางได้รูปเริ่มจูบอย่างนิ่มนวล อ่อนหวาน และเรียกร้องอยู่ในที
“ได้สิ เมียผมไปกับผมได้ทุกที่นั่นแหละ”
ลูเซี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงกระเส่าแหบพร่า แต่คำพูดของเขาแสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของชัดเจน ก็ไม่รู้ว่าเ้าข้าวเ้าของที่ว่านั้นจะหมายถึงตัวเองเป็เ้าของเธอ หรือว่าเธอเป็เ้าของเขา หรือว่าทั้งเธอและเขาเป็เ้าของซึ่งกันและกัน
๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘๒๘
แหมๆ เป็มาเฟียที่เอาใจเมียจริงจริ๊ง 55555 คือไรท์ไม่อิทนะคะ ไม่เร๊ยยยยย...... คิคิคิ.................. ขอบคุณรีดที่เข้ามาอ่านนะคะ ขอบคุณค่าาาาา........................... ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
1K
