Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยหกสิบสอง The Company 8

หากจะว่าไปเราชอบทำแนวคิดโรแมนติกมากเกินไปอย่างนครดาวตกของเรื่องHunterXHunter ที่ว่ามา

แบบเดียวกับนครเกาลูนหรือสามเหลี่ยมทองคำดินแดนสีเทาในเส้นไข่ปลาของแผนที่มันยังอยู่ได้เพราะมันมีอำนาจบางอย่างที่พล่าเลือนไม่ได้มีการกำหนดว่าใครครอบครองพื้นที่ตรงนั้นอย่างชัดเจนทำให้ความชั่วช้าแพร่กระจายแทรกพื้นที่อยู่ตรงนั้นได้

มันไม่ใช่ปัญหาที่สามารถแก้ได้ด้วยพระเอกเป็นร้อยตำรวจปลอมตัวมาพกปืนกระบอกเดียวเอาชนะคนร้ายได้ทั้งรัง

เราจะเอาชนะเมืองที่ทั้งเมืองเป็นอาชญากรได้อย่างไร?

หากมีคนชั่วไม่กี่คนเราอาจจะพอจัดการได้ด้วยมุกหรือหนังนิยายโรแมนติกเผยตนเองแล้วจับกุมคน

แต่หากทั้งเมืองอาชญากรนั้นมีกองกำลังของตนเองมากกว่าหนึ่งหมื่นคนเราจะจัดการพวกเขาอย่างไร?

นี่คือสาเหตุที่ประชาชนกลายเป็นคนสร้างความคิดโรแมนติกให้กับอาชญากร

เพราะเมื่ออาชญากรมีการรวมตัวเป็นองค์กรขนาดใหญ่อั้งยี่ซ่องโจร ขยายขนาดจนแทบกลายเป็นประเทศ

ประชาชนธรรมดาจะรุ้สึกสิ้นหวังไร้เรี่ยวแรงที่จะปราบปรามหรือต่อสู้กับอาชญากรและแค่คิดว่าแค่อาชญากรไม่มาปล้นฆ่า ข่มขืนตนเองก็เพียงพอที่จะคิดว่าอาชญากรพวกนั้นคือ

โจรมีคุณธรรม

ที่ประชาชนพร้อมจะสร้างอนุสาวรีย์ให้เมื่อเจ้าพ่อผู้นั้นจากไปแล้ว

แบบเดียวกับที่แนวหนังนักเลงตีกันต้องกล่าวว่า

หงซิ่งเราไม่ค้ายา

เพื่อแสดงว่าแก๊งของพระเอกนั้นเป็นคนดีมีคุณธรรมกว่าคนอื่นๆ

ภายใต้นครซอกตึกนั้นก็มีแนวคิดเช่นนี้เช่นกัน

มีระเบียบของโลกใต้ดินที่แต่ละฝ่าย “เคารพ”กันในบางส่วนแต่ทว่า

โครม โครม โครม

เมืองที่อาชญากรครอบครอง

ที่อาชญากรถือปืนและที่เรื่อง Hunter X Hunter สร้างภาพว่าน่ากลัวและสุดแสนจะเท่ลึกลับ

ก็เป้นแค่กองทหารกองหนึ่งเท่านั้นหากมองจากสายตาของประเทศที่มีกองทัพ

และเมื่อมีศัตรูอยู่ต่อหน้าเรา

ในฐานะจักรพรรดิก็มีหน้าที่แค่จัดการคนที่คิดจะต่อต้านอำนาจของเราเท่านั้น

โดรนจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าไปโจมตีบรรดาแก๊งอาชญากรที่ถือปืนตรวจตราอยู่ในนครซอกตึกแห่งนี้

กฎหมายได้มาถึงแล้วในที่สุด

“ยอมจำนนและวางอาวุธลงพวกเจ้าโดนจับกุมแล้ว”

Private police

ตำรวจเอกชน

บริษัทเอกชนที่สร้างขึ้นมาและได้รับการอนุมัติรับรองจากทางรัฐว่าเราเอาอาชญากรไปส่งทางรัฐก็จะสามารถได้ค่าหัวและค่าเงินตอบแทนตามสัญญาอีกทางหนึ่ง