ผู้พิชิตซอมบี้

"ฮ่าๆดีแลนเจ้าคิดว่าไง?"

"ยอดเยี่ยมมากขอรับ"

แลนดอนฉีกยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี

งานนี้ช่างสบายยิ่งนัก!!

ตอนแรกข้าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เพื่อชิงสมุนไพรแต่กลายเป็นว่าสมุนไพรพวกนี้ดันไม่มีอสูรคอยปกป้องแม้แต่ตัวเดียว!!

โอ๊ะ! จะว่าไม่มีก็ไม่เชิงความจริงก็มีกิ้งก่าระดับ1อยู่2ตัวอ่ะนะ ตบ2ทีก็ตายแล้ว

"ท่านแลนดอนขอรับ หลังจากรวบรวมสมุนไพรแล้วเราจะกลับเลยไหมครับ?"

ดีแลนเอ่ยถามอย่างสงสัย

โดยส่วนตัวแล้วดีแลนยังไม่ต้องการเดินทางกลับเท่าไหร่นักเพราะไหนๆก็ได้ออกมาข้างนอกทั้งทีเขาคิดว่าควรจะต่อสู้เพื่อหาประสบการณ์​ให้มากที่สุดดีกว่า

ในการต่อสู้ประสบการณ์​นั้นมีประโยชน์​มหาศาล!!

" อืมเรื้องนี้.....​"

แลนดอนเองก็กำลังชั่งใจอยู่เหมือนกัน

เหตุผลส่วนนึงที่พวกเขาออกมาตามหาสมุนไพรส่วนนึงคือเพื่อนำมาปรุงยาอีกส่วนคือเพื่อฝึกฝนทหารให้มีประสบการณ์ต่อสู้จริง

แต่ตั้งแต่ออกเดินทางมาพวกเขาแทบไม่ได้ต่อสู้เลยนอกจากกิ้งก่า2ตัวนั่นแล้วเจ้า2ตัวนั่นแลนดอนก็เป็นคนจัดการอีก

ตามหลักก็ควรกลับไปที่เมืองไผ่เขียวให้เร็วที่สุด

แต่.....​

จะให้กลับทั้งๆแบบนี้มันก็.....​

เฮ้อทำไงดีล่ะเนี่ย...?

ตอนที่แลนดอนกำลังหนักใจอยู่นั้น

"ช่วยด้วย!ช่วยข้าด้วย!!"

มีผู้ชายที่สวมเสื้อผ้ามอมแมมวิ่งออกมาจากป่าพร้อมตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยท่าทีหวาดกลัวราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง

"หยุด!เจ้าเป็นใครกัน?!"

ทหาร2นายวิ่งเข้าไปจับตัวชายคนนั้นไว้

"ช่วยด้วยนายท่าน!ได้โปรดช่วยข้าด้วยเถอะ!!"

"เจ้าใจเย็นๆก่อนอันดับแรกเล่ามาก่อนว่ามันเกิดไรขึ้น?"

"ฝูงกิ้งก่า...ฝูงกิ้งก่าหลายร้อยบุกเข้าที่หมู่บ้าน... คะ...คนอื่นๆตายหมด...ตายหมดแล้ว!!อ้ากกกกก"

ชายคนนั้นกรีดร้องราวกับคนเสียสติ

ปั้ก!

"อ่อก!"

ดีแลนต่อยเข้าไปที่ท้องของชายคนนั้นอย่างแรงจนสลบ

"ต้องขอโทษด้วย"

ดีแลนมองไปที่ชายคนนั้นพ้อมกับประสานมือขออภัย

" ไม่หรอกถ้าเจ้าไม่ทำให้เขาสลบไป ข้าเกรงว่าเขาคงจะได้เสียสติจริงๆแล้ว"

แลนดินถินหายใจออกมา

"ท่านแลนดอนฝูงกิ้งก่านั่น...."​

"อืม"

แลนดอนจับคางพร้อมกับครุ่นคิด

ชายคนนี้มาได้จังหวะจริงๆ

แม้ว่าตามหลักแล้สัตว์อสูร​จะแข็งแกร่งกว่าซอมบี้ในระดับเดียวกันแต่กองกำลังของเราก็เป็นกองกำลังชั้นยอดเช่นกัน

"รอเขาได้สติแล้วลองสอบถามเขาดูถ้าหมู่บ้านที่ว่าไม่ได้ไกลจากที่นี่มากนักเราจะเข้าไปกวาดล้างฝูงกิ้งก่าพวกนั้นซะ!"

"ขอรับ!!"

ดีแลนประสานตอบรับอย่างตื่นเต้น

ในที่สุดก็จะได้ต่อสู้สักที!!

ที่สำคัญ..ชายคนนั้นก็ดูน่าสงสารมิใช่น้อย

ต้องมาเห็นเหตุการณ์​คนในหมู่บ้านถูกสังหารจนหมด

ดีแลนมองไปที่ชายที่สลบอยู่อย่างเห็นอกเห็นใจ

จะว่าไป...ทำไมฝูงกิ้งก่าถึงได้โจมตีหมู่บ้านพวกเขาล่ะ?ตามหลักแล้วพวกสัตว์อสูรจะชอบอยู่ในป่ามิใช่รึ?แล้วทำไม่ได้​รั้งนี้ถึงได้ออกมาโจมตีมนุษย์​กัน?

พวกเขาไปยั่วโมโหพวกมันก่อนรึไม่?

แต่.. ช่างเหอะ!ถึงยังไงพวดสัตว์​อสูรพวกนี้ก็ต้องกำจัดมิ้งในสักวันนึงอยู่ดีถือโอกาส​นี้เป็น​การฝึกฝนพวกทหารไปในอนาคต​ัวแล้วกัน

1ชม.ต่อมา....

"ทะ...ที่นี่..?"

"ฟื้นแล้วรึ?"

"ท่านคือ?"

"ข้าดีแลนทำหน้าที่เป็นรองผู้นำกองกำลังนี้ขอเข้าประเด็นเลยแล้วกันข้าอยากให้เจ้าช่วยนำพวกเราไปที่หมู่บ้านของเจ้าหน่อย"

"หมู่บ้าน?.... ใช่นายท่านช่วยหมู่..."

ตอนแรกเขาต้องการขอร้องให้ช่วยหมู่บ้านของเขาแต่เขานึกได้ว่าคนในหมู่บ้านถูกพวกกิ้งก่าฆ่าทิ้งหมดแล้ว

"เจ้าหนุ่มเจ้าไม่ต้องเศร้าไป พวกข้าจะเป็นคนล้างแค้นให้เจ้าเอง”

“จะ..จริงรึขอรับ?”

“จริงสิ!ข้าจะโกหกเจ้าเพื่ออะไรกัน?”

“ข้าน้อยขอขอบคุณนายท่านอย่างยิ่งขอรับ!!”

ชายหนุ่มได้ยินว่าดีแลนจะช่วยล้างแค้นให้ก็ลงไปคุกเข่าโขกศรีษะกับพื้น

“เฮ้ยๆไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอกน่ามันแค่เรื่องเล็กน้อยเอง”

ดีแลนเห็นชายหนุ่มลงไปคุกเข่าก็ตกใจรีบพยุงตัวเขาลุกขึ้นมาทันที

“สำหรับท่านมันอาจเป็นเรื่องเล็กน้อยแต่สำหรับข้ามันเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงยิ่งนักขอรับ!!”

ชายหนุ่มตอบดีแลนอย่างหนักแน่น

“เอาเถอะ เจ้าหนุ่มเจ้ามีนามว่าอะไร?”

“บี ขอรับ!!”

“อืม บีเจ้าจงนำทางไปที่หมู่บ้านของเจ้าเถอะ”

“ขอรับ!โปรดตามข้าน้อยมาได้เลยขอรับ!!”

บีตอบรับอย่างแข็งขันพร้อมกับก้าวเดินออกไปอย่างตื่นเต้นภายในแววตาของบีนั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวังและความแค้นปนกัน

ทุกคนหลับให้สบายเถอะ!ข้ากำลังจะพาคนไปล้างแค้นให้พวกท่านแล้ว!!

หมู่บ้านที่ถูกกิ้งก่ายึดครอง......

“ทหารบุกเข้าไป!!”

“เฮ!ฆ่าพวกกิ้งก่าให้หมดดดดดดดดด”

ทหารจำนวนมากบุกเข้าไปปะทะกับกิ้งก่า

พวกกิ้งก่าเองก็คำรามใส่พวกทหารก่อนจะวิ่งเข้าใส่เพื่อหวังจะกัดพวกทหารให้ขาดเป็นสองท่อน

“หือ?นั่น....”

แลนดอนเงยหน้าไปมองก็เห็นกิ่งก่าระดับ2ขั้นต่ำ จำนวน 3 ตัว พุ่งเข้าโจมตีพวกทหารอย่างบ้าคลั่ง

ดูท่าแล้วตัวตรงกลางน่าจะเป็นจ่าฝูง

กิ้งก่าที่อยู่ตรงกลางมีลักษณะที่แตกต่างจากตัวอื่นอย่างมากกิ้งก่าตัวอื่นจะเป็นสีแดง แต่ตัวหัวหน้านั้นจะเป็นเกล็ดสีเงินและเกล็ดของมันยังแข็งกว่าตัวอื่นๆอีกด้วย

“ดีแลน!!”

“ขอรับ!”

แลนดอนโดดจากหลังม้าพุ่งเข้าใส่กิ้งก่าตัวที่เป็นหัวหน้า

“แหลกไปซะ!!”

แลนดอนเงื้อมขวานจนสุดแล้วฟาดลงมาใส่กิ้งก่า

กิ้งก่าเกล็ดเงินเองก็ไม่ได้รอให้แลนดอนมาตัดคอเฉยๆมันกลับสะบัดกรงเล็บเข้าใส่อย่างไม่เกรงกลัว

ตูมมมมมมมมมมมม

กิ้งก่ารับการโจมตีของแลนดอนได้ก็แสยะยิ้มออกมา

“ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าทำไมสัตว์อสูรอย่างพวกเจ้าถึงได้ดูมั่นใจในพลังของตัวเองขนาดนั้น?”

“หมาป่าทลายสวรรค์!!”

ดีแลนคำรามก้องก่อนจะฟาดดาบที่รวมพลังของกองกำลังเข้าใส่ลำตัวของกิ้งก่าเกล็ดเงิน

กิ้งก่าเกล็ดเงินที่ถูกฟันเข้าใส่ลำตัวก็กรีดร้องออกมา

“เตรียมตัวตายได้แล้ว!!”

แลนดอนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะควงขวานกระหน่ำเข้าใส่กิ้งก่าเกล็ดเงินอย่างบ้าคลั่ง