ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        “สหายแห่งเต๋า เหตุใดจึงรีบร้อนนักเล่า!”

        ร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า เขายืนกอดอกจ้องมองนางกำนัลเย่ด้วยแววตาสาดแสง รังสีอำนาจแผ่ซ่านออกมา

        ผู้นั้นคือประมุขแห่งปราสาทมาร

        รังสีอำนาจที่เชี่ยวกรากทำให้ค่ายกลสังหารโดยรอบหยุดนิ่งปราณกระบี่แห่งความโกลาหลแตกกระจายจนเกิดเป็นพื้นที่ว่างเปล่ากว้างใหญ่

        “มะ...มหาเซียน!”

        “มีมหาเซียนอีกคนแล้ว!”

        “จบเห่ คราวนี้เราจบเห่จริงๆ แล้ว!”

        ภายในค่ายกลสังหาร บรรดาผู้แข็งแกร่งจากโลกภายนอกเหล่าเซียนนักบุญทั้งหลายต่างตัวสั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        มหาเซียนอีกคนหนึ่ง!

        ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังมองออกว่ามหาเซียนผู้นี้พร้อมสังหาร

        นี่คือผู้แข็งแกร่งที่มาเพื่อต่อกรกับพวกเขา

        หรืออาจกล่าวได้ว่าอีกฝ่ายมาเพื่อองค์หญิง โดยเป็นศัตรูกับมหาเซียนหญิงผู้นั้น

        โชคร้ายที่พวกเขาต้องมาพัวพันกับเรื่องนี้

        “พวกเจ้าเป็นคนของสำนักใด ไม่รู้จักฐานะของนางผู้นี้หรือรนหาที่ตายหรืออย่างไรกัน!”

        นางกำนัลเย่หรี่ตาลง ใบหน้าอันงดงามเต็มไปด้วยความเยือกเย็นนางกวาดตามองมหาเซียนผู้นั้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        มหาเซียน และระดับพลังก็ไม่ได้ต่ำกว่านาง

        หากนางอยู่คนเดียว นางไม่กลัวแน่นอน และมั่นใจว่าจะปราบอีกฝ่ายได้

        ทว่าตอนนี้อยู่ในค่ายกลสังหาร อีกทั้งยังต้องคุ้มครององค์หญิงเก้านางจึงรู้สึกอ่อนล้าอยู่บ้าง

        “เฮ้อ สหายเต๋า ไยต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องด้วยเล่าตอนที่ข้าตัดสินใจลงมือ ข้าก็ไม่ได้สนใจสิ่งที่เรียกว่าฐานะอีกต่อไปแล้ว แม้จะเป็นองค์หญิงเก้าแห่งราชสำนักก็ตาม!”

        ประมุขปราสาทมารถอนหายใจเบาๆ ผมสีดำยาวสยาย ดวงตาทั้งสองข้างราวกับหลุมดำที่กลืนกินทุกสิ่งในโลกสามารถฝังดวงดาวและทำลายล้างสรรพสิ่ง!

        “อ้าาา!!”

        เซียนนักบุญคนหนึ่งมองเข้าไปในดวงตานั้น ก่อนจะร้องเสียงหลงร่างกายระเบิดออก วิญญาณสีทองปรากฏขึ้น ดิ้นรนก่อนจะถูกดวงตานั้นดูดกลืนเข้าไป

        ฉากนี้ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่ในเหตุการณ์หวาดผวา

        เซียนนักบุญ ผู้สูงส่ง สามารถมองลงมายังผืนแผ่นดินทั้งทวีปครองบัลลังก์ในดินแดนแห่งหนึ่ง ทว่ากลับถูกทำลายเพียงเพราะสบตากับอีกฝ่ายหรือ

        “ตบตา!”

        นางกำนัลเย่ตวาดลั่น รังสีเซียนเก้าสีเปล่งประกายจากดวงตาทั้งสองข้างของนางปลดปล่อยพลังอันน่าสะพรึง ลำแสงเก้าสีทะลวงห้วงมิติออกมา

        ตูม!

        ห้วงมิติแตกสลาย ความปั่นป่วนพลุ่งพล่าน ลำแสงเก้าสีสองสายทะลวงผ่านห้วงกาลอวกาศนับพันนับหมื่นกวาดเข้าหาประมุขแห่งปราสาทมาร และในดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็เปล่งประกายแสงมารเช่นกัน

        ในขณะนั้นเอง สวรรค์และพิภพพังทลายแสงเก้าสีและแสงมารพันกัน ก่อนจะระเบิดออก ห้วงมิติแตกสลายพลังอันบ้าคลั่งไหลบ่าออกมา พุ่งเข้าใส่ประมุขปราสาทมาร

        “อืม หึ...”

        ร่างของประมุขปราสาทมารสั่นสะท้าน เขาครางเบาๆ ถอยหลังไปหลายก้าวและมีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก

        เขาบาดเจ็บ!

        ในการปะทะกันเมื่อครู่ เขาถูกอีกฝ่ายทำร้ายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวสิ่งนี้ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก ดวงตาที่เต็มไปด้วยแสงมารยิ่งลึกลับมากขึ้น ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

        “ดี ดีมาก สมกับเป็นผู้คุ้มกันข้างกายองค์หญิงเก้าพลังยุทธช่างน่าทึ่งยิ่งนัก!”

        ประมุขปราสาทมารกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        “ก็ไม่ได้แข็งแกร่งนักหรอก ทว่าเพียงพอที่จะสังหารเจ้ามหาเซียนระดับกลางตัวเล็กๆ คิดว่าตัวเองเป็นกึ่งจักรพรรดิหรืออย่างไร ถึงได้คิดอาจหาญจะสังหารเซียนนักบุญด้วยการมองเพียงแวบเดียว”

        นางกำนัลเย่มีสีหน้าเรียบเฉย มองอีกฝ่ายด้วยแววตาดูแคลน

        นี่คือการเยาะเย้ยวิธีการก่อนหน้านี้ของเขา

        เซียนนักบุญผู้นั้นไม่ได้ตายตามธรรมชาติ ทว่าเป็นเพราะอีกฝ่ายใช้ทักษะดวงตามารจึงทำให้ร่างกายระเบิดออก และวิญญาณถูกกลืนกิน

        “ป้าเย่ อย่าไปเสียเวลากับเขาเลย สังหารเขาแล้วรีบออกไปจากที่นี่เถิด!”

        องค์หญิงเก้าผู้มีใบหน้างดงามซีดเซียวเล็กน้อย นางได้รับบาดเจ็บสาหัสก่อนหน้านี้แม้ว่ายังมีไพ่ตายอยู่ ทว่าตอนนี้ไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว

        ยิ่งไปกว่านั้น ลูกน้องของนางเสียชีวิตไปมากแล้ว หากเป็นเช่นนี้ต่อไปพวกเขาอาจจะตายกันหมด

        “มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก!!”

        นางกำนัลเย่ส่ายหน้าเคร่งขรึม มองไปยังความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตและกล่าวว่า

        “ยังมีศัตรูอีก!”

        ใจขององค์หญิงเก้ากระตุก รู้สึกหนาวเหน็บ

        “แปะๆๆ...”

        เสียงปรบมือดังขึ้น

        “สมกับเป็นผู้คุ้มกันขององค์หญิงเก้าพลังยุทธช่างน่ากลัว ยิ่งกว่าพวกข้าเสียอีก!”

        ไม่นานนัก ดวงตาสีทองคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้น ตามด้วยร่างที่เปล่งประกายราวกับราชาวิหารสวรรค์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรัศมีอันยิ่งใหญ่

        เขามองลงมาที่คนทั้งสอง

        “ทว่าน่าเสียดาย วันนี้พวกเจ้าต้องตายอยู่ที่นี่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้!”

        ราชาวิหารสวรรค์ยิ้มเยาะ

        “มีเพียงพวกเจ้าสองคนหรือ อีกคนอยู่ที่ใดอย่ามาหลบๆ ซ่อนๆ ออกมาพร้อมกันเลย!” นางกำนัลเย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยสีหน้ายังคงผ่อนคลาย และกล่าวเหมือนไม่ใส่ใจ

        “อืม ข้าเองก็อยู่ที่นี่ด้วย!”

        ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น ร่างในชุดขาวก็ปรากฏตัวขึ้นใบหน้าหล่อเหลา ผมมัดเป็นมวย ดูเหมือนบัณฑิตผู้มีอุดมการณ์ ถือกระบี่สีเลือดในมือ ดวงตาทั้งสองข้างล้วนแดงก่ำ

        เจ้าของดวงตาแดงก่ำ ผู้ปกครองเทียนกั๋ว

        “มหาเซียนสามคน เพื่อที่จะสังหารข้าพี่ชายที่แสนดีของข้าถึงกับเตรียมการมากมายถึงเพียงนี้เลยหรือ”

        “ถึงกับยอมใช้มรดกของมหาเซียนเจินหวงเพื่อล่อข้ามาที่นี่!”

        เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของนางกำนัลเย่ก็เคร่งขรึมขึ้นใบหน้าเล็กๆ ขององค์หญิงเก้ากลับผ่อนคลายลง และหัวเราะเล็กน้อย

        ตอนที่นางเข้ามาในตอนแรก นางไม่ได้ถูกซุ่มโจมตี และได้พบกับมรดกของมหาเซียนเจินหวงจริงๆนางยังได้รับข่าวสารบางอย่างเกี่ยวกับบรรพบุรุษหวงด้วย

        แต่มันไม่สมบูรณ์ ขาดหายไปมากกว่าครึ่ง

        ทว่าถึงอย่างนั้น นางก็ได้รับประโยชน์มากมาย มรดกได้รับการเสริมเติมสายเลือดได้พัฒนาขึ้น และนางยังมีความเข้าใจเกี่ยวกับทิศทางวิวัฒนาการของตนเองอยู่ไม่น้อย

        ทว่านางไม่คาดคิดว่าจะถูกซุ่มโจมตีในภายหลัง และถูกบังคับให้ใช้ไพ่ตายบางอย่าง

        ถึงอย่างนั้น นางก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่น้อยทีเดียว

        ในสภาพเช่นนี้ แม้ว่านางจะมีไพ่ตายและมีนางกำนัลเย่อยู่เคียงข้างการที่จะหลบหนีจากเงื้อมมือของมหาเซียนทั้งสามนั้นยากยิ่ง

        วันนี้นางอาจจะต้องตายอยู่ ณ ที่แห่งนี้

        ต้องบอกว่าพี่ชายของนางผู้นี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมยิ่งนัก!

        ไม่แปลกใจเลยที่เขามีความทะเยอทะยานและต้องการสืบทอดบัลลังก์เพื่อที่จะกลืนกินและปกครองแดนสวรรค์ฉางเซิง

        “องค์หญิงเก้าช่างเฉลียวฉลาด สมแล้วที่ท่านผู้นั้นยกย่องท่านนัก!”

        ผู้ปกครองเทียนกั๋วที่ดูราวกับบัณฑิตในชุดขาวปรบมือชมเชย

        “เพื่อที่จะล่อท่านให้ติดกับ เขาได้วางแผนล่วงหน้าทั้งหมดนี้ไม่เพียงมรดกเท่านั้น ยิ่งกว่านั้นคือ ยังใช้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อเชิญประมุขวิหารเทียนจีมาปิดบังโชคชะตาด้วย!”

        “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ท่านออกจากราชสำนักและหาโอกาสลงมือ!”

        ผู้ปกครองเทียนกั๋วยิ้ม

        “ท่านผู้นั้นกล่าวว่าในบรรดาองค์ชายและองค์หญิงทั้งหมดท่านคือคนที่เขากลัวที่สุด”

        “ดังนั้น องค์หญิงเก้าโปรดอยู่ที่นี่เสียเถิด!”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ องค์หญิงเก้าก็เงียบไป

        “บังอาจ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์หญิงเป็นองค์หญิงที่จักรพรรดิทรงโปรดปรานมากที่สุดหากพวกเจ้ากล้าลงมือกับนาง แม้จะมีเก้าชีวิตก็ต้องตาย!”

        สีหน้าเย็นชาของนางกำนัลเย่ตะโกนเสียงดัง

        “พวกข้ารู้ถึงบารมีของจักรพรรดิ และเข้าใจกฎเกณฑ์เป็นอย่างดีมหาเซียนไม่อาจลงมือกับองค์หญิงได้ ดังนั้นพวกข้าจะขัดขวางเจ้า ส่วนองค์หญิง หากสามารถหลบหนีออกจากค่ายกลได้ก็เชิญตามสบาย!”

        ราชาวิหารสวรรค์กล่าวเสริม

        วือ!

        เขายืนกอดอก เท้าเหยียบความว่างเปล่า แสงสีทองพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาราวกับสายน้ำทำให้ท้องฟ้าสว่างไสว

        “ดังนั้น สหายเต๋าผู้นี้ เชิญมาเล่นสนุกกับพวกข้าเถิด!”

        ตูม!

        ทันทีที่พูดจบ เขาก็เป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน ชกออกไปด้วยหมัดเดียวแสงสีทองไร้ขอบเขตปกคลุมทั่วท้องฟ้า รัศมีอันยิ่งใหญ่กลืนกินทุกสิ่ง รวมถึงกลุ่มผู้แข็งแกร่งจากโลกภายนอกที่อยู่ไกลออกไป

        พวกเขาโชคร้ายที่ต้องมาพัวพัน ตอนนี้ล้วนระเบิดออกและถูกทำลายล้าง

        นี่คือมหาเซียน การโจมตีเพียงครั้งเดียว แม้จะเป็นเพียงพลังที่เหลืออยู่ก็สามารถสังหารผู้แข็งแกร่งที่อยู่ต่ำกว่าระดับมหาเซียนได้อย่างง่ายดาย

        มหาเซียนคือเส้นแบ่งระดับพลังที่น่าสะพรึงกลัว

        ตูม!

        ผู้ปกครองเทียนกั๋วและประมุขปราสาทมารล้วนลงมือ รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวสามสายของมหาเซียนพุ่งลงมาทำลายความว่างเปล่าไร้ขอบเขต และกลืนกินนางกำนัลเย่ที่สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก

        “องค์หญิง รีบไป!”

        นางกำนัลเย่ผลักองค์หญิงเก้าออกไป ใช้อำนาจของมหาเซียนเพื่อพานางออกจากสนามรบ

        “ตูม!!”

        ทว่าในขณะนั้น ค่ายกลสังหารต่างๆ ก็ทำงานอีกครั้งปราณกระบี่แห่งความโกลาหลอันน่าสะพรึงพุ่งทะลวงห้วงมิติ แต่ละสายสามารถสังหารเซียนได้

        พุ่งเข้าหาองค์หญิงเก้า!

        “บัดซบ!”

        องค์หญิงเก้ากัดริมฝีปากด้วยความโกรธ ก่อนจะสะบัดมือออกมายันต์สายฟ้าปรากฏขึ้น ห่อหุ้มด้วยรังสีอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของมหาเซียน

        ตูม!

        นางโยนมันออกไป ราวกับเทพแห่งความโกลาหลที่ส่งลงมาเพื่อลงโทษหอกสายฟ้าทะลวงผ่านทุกสิ่ง กระแทกค่ายกลจนแตกเป็นเสี่ยงๆ และพุ่งเข้าไปในห้วงดาราภายนอก

        ตูม!

        ในห้วงดารา ดวงดาวต่างๆ ระเบิดออก ราวกับดอกไม้ไฟที่สว่างไสวถูกหอกนี้แทงจนแหลกสลาย

        “ไป!”

        ดวงตาขององค์หญิงเก้าเป็นประกายเย็นชา นางไม่เสียใจแม้แต่น้อยกระโดดขึ้นไปในอากาศและแปลงร่างเป็นลำแสงเซียนศักดิ์สิทธิ์หลบหนีไป

        “วือ...”

        แต่วินาทีต่อมา เจดีย์สีเลือดขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นปลดปล่อยรังสีอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวของเซียน มันขวางทางองค์หญิงเก้าไว้ นางมีสีหน้าเย็นชา

        “องค์หญิงเก้า ท่านไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!”

        ชายชราในชุดแดงปรากฏตัวขึ้น ถือเตาขนาดใหญ่สีแดงสดในมือดวงตาลุกโชน ร่างกายเปล่งประกายรัศมีอันน่าเกรงขามของเซียน

        รอบตัวเขามีเซียนหลายคนมารวมตัวกัน ประมาณเจ็ดหรือแปดคนล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งจากสำนักทั้งสาม

        พวกเขาคือกองกำลังหลักที่สกัดกั้นองค์หญิงเก้าโดยมีเป้าหมายเพื่อให้นางสูญเสียไพ่ตาย

        “พวกเจ้ารนหาที่ตาย!”

        ดวงตาขององค์หญิงเก้าเย็นชา

        ตูม!

        ไม่นานนัก การต่อสู้อันน่าพรั่นพรึงก็ปะทุขึ้น

        ...

        “อัก!”

        อีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางซากปรักหักพัง ซูฉางเซิงลากชายหนุ่มผมดำเขาแหลมที่อยู่ในสภาพปางตายออกมา

        ภายใต้สายตาตกตะลึงของอวี่ซิน เขาโยนชายหนุ่มไปยังกองหินมองลงไปด้วยแววตาเย็นชา

        “ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เองไม่แปลกใจเลยที่ข้ารู้สึกไม่สบายใจมาโดยตลอด เดิมทีมีอันตรายซ่อนอยู่ในดินแดนลับแห่งนี้!”

        “ทั้งหมดนี้เป็นกับดัก!”

        ดวงตาที่มองอีกฝ่ายเย็นชายิ่ง หัวใจเอ่อล้นไปด้วยเจตนาฆ่า

        เขารับรู้ทุกอย่างจากอีกฝ่ายแล้ว

        สามมหาอำนาจ มหาเซียนสามคน รวมถึงกลุ่มเซียนและราชานักบุญร่วมมือกันวางแผน

        ทั้งหมดนี้ก็เพื่อล่าคนรุ่นหลังที่อยู่เพียงระดับอนัตตาหรือ

        ช่างเป็นแผนการที่ยิ่งใหญ่นัก

        ในขณะเดียวกัน สิ่งนี้ทำให้ซูฉางเซิงให้ความสำคัญกับอัจฉริยะของมหาอำนาจระดับสูงเหล่านี้มากขึ้น

        ด้วยขุมกำลังที่หรูหราเช่นนี้ ก็ยังไม่อาจสังหารอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

        ต้องบอกว่าอีกฝ่ายน่าทึ่งจริงๆ

        “แค่กๆ ... เป็น...เป็นไปไม่ได้...” ชายหนุ่มผมดำเขาแหลมมีดวงตาว่างเปล่าตอนนี้หัวใจเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง และอารมณ์อื่นๆปะทุขึ้น

        เขาคือราชานักบุญมีพลังต่อสู้เทียบเท่ากับผู้แข็งแกร่งระดับราชาบุญขั้นที่สี่

        เหตุใดจึงพ่ายแพ้ให้กับคนไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งเล่า

        ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นการถูกปราบแบบข้างเดียว ราวกับเผชิญหน้ากับมหาเซียนที่น่าสะพรึงกลัว

        เหตุใดอีกฝ่ายจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

        “ซู... ซูฉางเซิงเจ้าช่วยนางไม่ได้หรอก... เหล่าท่านประมุขลงมือพร้อมกัน แม้เจ้าจะมีความสามารถล้ำเลิศ...ก็ไม่อาจเป็นคู่มือพวกเขาได้... ฮ่าๆๆ...”

        ชายหนุ่มผมดำเขาแหลมมองไปยังซูฉางเซิงอย่างยากลำบากและหัวเราะอย่างน่าอนาถใจภายใต้สายตาเย็นเยียบของเขา

        ปัง!

        ไม่นานนัก ภายใต้สายตาตกตะลึงของอวี่ซิน ร่างกายของเขาก็ระเบิดออกราวกับเครื่องเคลือบดินเผาที่แตกละเอียด วิญญาณก็แตกสลายไปพร้อมกัน

        ร่างกาย วิญญาณ พลังบำเพ็ญเพียร และอื่นๆ ของอีกฝ่ายล้วนถูกเขาทำลายไปหมดแล้วในระหว่างการต่อสู้

        ตอนนี้ลมหายใจขาดหายไป ก็ย่อมแตกสลายและตายลงอย่างสมบูรณ์

        “โง่เขลา!”

        มองดูชายหนุ่มเขาสีดำที่ตายไป ซูฉางเซิงเพียงกล่าวคำสองคำนี้ออกมาโดยมิยี่หระ

        สังหารองค์หญิงเก้าหรือ

        หากองค์หญิงเก้าถูกสังหารได้ง่ายๆ เช่นนั้น ก็คงไม่มีสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาระดับ ‘ม่วงทอง’

        การดำรงอยู่เช่นนี้เปรียบเสมือนบุตรแห่งโชคชะตา บุตรแห่งโชคชะตาไม่ว่าจะตกอยู่ในอันตรายเพียงใด ก็ไม่มีทางถูกสังหารได้

        “อวี่ซิน เราไปกันเถิด!”

        ขณะที่อวี่ซินตกตะลึง เสียงของซูฉางเซิงก็ดังขึ้นทำให้นางชะงักไปครู่หนึ่ง

        “ไปที่ใดหรือ”

        นางถามอย่างงุนงง

        “ไปที่ใดหรือ แน่นอนว่าสุภาพบุรุษก็ต้องไปช่วยหญิงงามสิ!”ซูฉางเซิงกอดอกยิ้มไม่แยแส

        “อ๊ะ!”

        วินาทีต่อมา อวี่ซินก็ร้องเสียงหลงเมื่อถูกซูฉางเซิงอุ้มขึ้นบ่าและพุ่งทะยานออกไป

        เคลื่อนย้ายเป็นระยะทางนับหมื่นลี้ในพริบตา

        ...

        “อัก!”

        อีกด้านหนึ่ง ในสนามรบ องค์หญิงเก้ากระอักเลือด ใบหน้างดงามซีดเซียวร่างกายเปล่งประกายรัศมีอันยิ่งใหญ่ แม้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของนางจะอยู่ที่ระดับอนัตตาขั้นสูงสุดทว่ารังสีอำนาจในขณะนี้เทียบเท่ากับราชานักบุญที่แท้จริง

        ปีกสีทองคู่หนึ่งกางออกจากด้านหลัง เปลวเพลิงเซียนสีแดงทองลุกโชนทำให้ห้วงมิติพังทลาย สรรพสิ่งถูกทำลายล้าง กฎเกณฑ์และระเบียบทั้งหมดถูกเผาผลาญ

        ไม่เพียงเท่านั้น เงาของเจินหวงยังลุกโชนอยู่ด้านหลังจ้องมองศัตรูด้วยแววตาเย็นชา

        “องค์หญิงเก้าแห่งราชสำนักช่างเก่งกาจสมแล้วที่บิดาสั่งเสียครั้งแล้วครั้งเล่าว่าอย่าได้ประมาทท่าน และยังใช้การลอบสังหารในครั้งนี้เป็นบททดสอบข้าอีกด้วย!”

        ชายหนุ่มผมทองถือหอกยาวสีทองและสวมชุดเกราะสีทองอร่ามรัศมีเซียนศักดิ์สิทธิ์พลุ่งพล่าน เปลวเพลิงเซียนลุกโชนรอบๆ ตัวเขาราวกับถูกโอบล้อมด้วยดินแดนศักดิ์สิทธิ์สามพันแห่ง

        เขามององค์หญิงเก้าที่ใบหน้าซีดเซียวด้วยความตกตะลึงและอดชื่นชมไม่ได้

        ราชานักบุญสองคน บวกกับเซียนระดับสูงสุดอีกสิบกว่าคนร่วมมือกันต่อสู้กับองค์หญิงเก้าที่สูญเสียไพ่ตายไปเกือบหมดและบาดเจ็บสาหัส

        ทว่ากลับไม่อาจเอาชนะนางได้ในเวลาอันสั้น แถมนางยังสังหารเซียนไปสองคนอีกด้วยนี่มันน่าทึ่งเพียงใดกัน

        “...”

        อีกด้านหนึ่ง ร่างในชุดแดงยืนนิ่งเฉย ในมือถือกระบี่สีเลือดดูเหมือนจะยืนอยู่ที่นั่น ทว่ากลับซ่อนตัวอยู่ในห้วงมิติที่ซับซ้อนไม่อาจหาตำแหน่งที่แท้จริงได้

        ในขณะเดียวกัน เขาก็มองด้วยความตกตะลึงเช่นกัน เขาไม่เคยพบเจออัจฉริยะที่น่าทึ่งเช่นนี้มาก่อนในชีวิตการสังหารของเขา

        แม้แต่เหล่าอสุรกายในรายชื่อเซียนศักดิ์สิทธิ์ก็ยังเทียบไม่ได้กับองค์หญิงเก้า

        หากองค์หญิงเก้าเติบโตขึ้นและกลายเป็นเซียน เกรงว่านางจะกวาดล้างเหล่าอสุรกายในรายชื่อเซียนศักดิ์สิทธิ์ได้

        เหล่าเซียนรอบๆ ตัวต่างมององค์หญิงเก้าด้วยความตกตะลึง

        “แต่น่าเสียดาย ไพ่ตายของท่านคงหมดแล้วกระมังการที่ท่านมีพลังต่อสู้เทียบเท่าราชานักบุญได้นั้น ไม่เพียงต้องกินยาเซียนระดับเก้าเท่านั้นกลับยังต้องเผาผลาญพลังสายเลือดของตนเองอีกด้วย!”

        “องค์หญิงเก้าแม้ว่าท่านจะรอดชีวิตจากการต่อสู้ครั้งนี้ ท่านก็กลายเป็นคนไร้ค่าเสียแล้ว!”

        “น่าเสียดายจริงๆ ข้ายังไม่อยากสังหารท่านเลย!”

        ชายหนุ่มผมทองส่ายหน้า

        ในฐานะราชานักบุญ เขามีวิสัยทัศน์ที่สูงส่งรู้ว่าการที่องค์หญิงเก้ามีพลังต่อสู้อันน่าทึ่งเช่นนี้ได้นั้น เป็นเพราะนางใช้วิธีการต่างๆเพื่อเพิ่มพลังของตนเองอย่างกะทันหัน

        เช่น โอสถเซียนระดับเก้าชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ‘ยาฝ่าขีดจำกัด’ เซียนมาสามารถเพิ่มพลังต่อสู้ของผู้ฝึกตนให้เทียบเท่าเซียนได้ชั่วคราวโดยมีผลข้างเคียงคือกลายเป็นคนไร้ค่า

        องค์หญิงเก้าได้กินยาชนิดนี้ไปแล้ว

        นอกจากนี้ นางยังเผาผลาญพลังสายเลือดของตนเองเพื่อเพิ่มพลังต่อสู้

        นี่ก็เป็นการจ่ายราคาที่แสนสาหัสเช่นกัน

        เท่ากับการทำลายศักยภาพของตนเองมากกว่าครึ่ง เพื่อแลกกับพลังอันแข็งแกร่งในช่วงเวลาสั้นๆ

        “...”

        องค์หญิงเก้ามีใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเย็นชา ผมสีทองยาวสยายนางราวกับเทพนักรบหญิงผู้ไร้เทียมทาน เปล่งรังสีอำนาจอันน่าเกรงขาม

        ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์หวาดผวา กลัวว่าจะถูกสังหารไปอีกหลายคน

        “องค์หญิงเก้า เชิญท่านไปสู่สุคติเถิด!”

        ชายหนุ่มผมทองส่ายหน้า เขาแทงหอกยาวออกไป แสงเซียนสีทองทะลวงผ่านทุกสิ่งห่อหุ้มด้วยกฎแห่งสุริยะอันร้อนแรง เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง

        แม้ว่าเขาจะไม่อยากสังหารองค์หญิงเก้าทว่าเขาก็ไม่ใช่คนลังเล เมื่อถึงเวลาต้องลงมือ เขาก็จะไม่ปรานี

        “วืด...”

        อีกด้านหนึ่ง ร่างในชุดแดงหายตัวไปอย่างเงียบเชียบเคลื่อนที่ไปในห้วงมิติอันไร้ขอบเขต ทันใดนั้น กระบี่เทพสีเลือดก็พุ่งทะลวงออกมา แทงเข้าที่ศีรษะขององค์หญิงเก้า

        นี่คือการโจมตีสังหารของราชานักบุญทั้งสอง

        “...”

        ดวงตาขององค์หญิงเก้าเป็นประกายเย็นชา พลังในร่างกายพลุ่งพล่าน

        นางจะไม่ยอมตายง่ายๆ อย่างแน่นอน

        ตูม!

        มือขาวราวกับหยกปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า จับหอกเทพสีทองเอาไว้แม้ว่าเปลวเพลิงแห่งเซียนจะลุกโชน ทว่ากลับไม่ขยับเขยื้อน

        จากนั้นร่างสูงเพรียวก็ก้าวออกมา เขากวาดตามอง เพียงดีดนิ้วออกไปก็สะบัดกระบี่เทพสีเลือดที่พุ่งเข้ามาออกไป

        “ท่านช่างน่าสมเพชยิ่งนักองค์หญิงเก้า!”

        เสียงหนึ่งดังขึ้น