ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบสี่ ระบบสาปแช่งก่อนตาย
เสือดำที่ท่าทางหวาดกลัวกลับคุกเข่ากราบแทบเท้าผม
“บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ไอ้ดำผู้นี้จะไม่ลืมบุญคุณเลย ทะท่านเจิด หากท่านเจิดต้องการอะไรไอ้ดำไม่เคยบ่ายเบี่ยงเด็ดขาด”
เสือดำก้มกราบพร้อมกับร้องไห้
เฮ้อ
เพราะอย่างนี้ล่ะจักรวาลนี้ถึงลำบากกว่าจักรวาลนิยายจีน
ที่เราไม่ค่อยจะรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะสำนึกผิดจริงหรือเปล่า
แต่อย่างน้อยเราก็ยากที่จะเจอ ท่านผู้อาวุโสท่านบรรพบุรุษมาหาเรื่องเราอาจจะเพราะว่าขนาดครอบครัวเราเล็กกว่านายน้อยตระกูลใหญ่ก็เป็นไปได้
แต่สิ่งที่ผมต้องระววังคือ
สแตนด์ที่ทำงานหลังจากที่ร่างต้นตายไปแล้ว
หากเรายังไม่ลืมกัน
จักรวาลนี้มีระบบที่หากมีบรรดานางเอกถูกขังหรือทรมานจนตายเราจะมี
ระบบสาปแช่งก่อนตาย
Dying Curse
อยู่ด้วย
พวกเราอาจจะไม่เคยชินเพราะปรกติการสาปแช่งก่อนตายนั้นคนที่ท้ายพวกคุณเธอจะไม่ได้อยู่ข้างๆ
ทำให้พวกเธอสามารถทำเรื่องอย่างการกล่าวว่า
ข้าขอตามจองเวรพวกมันทุกชาติไป
ตอนที่พวกคุณเธออยู่ในคุกหรือถูกเฆี่ยนทรมานจนตาย
ให้เราลำบากอีกหลายสิบปีข้างหน้าทั้งที่เราไปเกิดใหม่ลืมเรื่องทั้งหมดแล้ว
และตามระบบหากเราทำชั่วเราควรจะตกนรกอยู่หลายร้อยปีหรือหลายพันปีหากเทียบกับเวลาบนโลกที่ผ่านไป
แต่เรากลับมาเกิดใหม่ไวมากโดยน่าสงสัยว่าเราทำชั่วไปน้อยหรืออย่างไร?
ทำไมเวลาในนรกหนึ่งวินาทีเท่ากับเวลาบนโลกหนึ่งปี
เวลาบนสวรรค์หนึ่งปีเท่ากับเวลาบนโลกหนึ่งวินาที
ถ้าทำตามสมการนี้ที่เราใช้กรรมกันไว้และมาเกิดไว้ภายในไม่กี่สิบปีนี่
มันแปลว่าพวกเราทำดีไว้มากมหาศาลและทำชั่วไว้น้อยหรือถึงได้มาเจอกันในช่วงยุคที่เรายังไม่ไปสู่ยุคอวกาศเช่นนี้?
ก็เป็นปัญหาปริศนาธรรมอีกอย่างหนึ่ง
ที่พระพุทธเจ้าก็บอกแล้วว่าหากฎแห่งกรรมมันดีจริง
ท่านก็คงไม่เลือกทางที่จะนิพพานพ้นจากกฎแห่งกรรม
เพราะกฎแห่งกรรมมันห่วยแตกนั่นเองไม่ได้ทำให้มนุษย์หลุดพ้นแต่ประการใด
จงรีบเร่งบำเพ็ญเพียรดั่งไฟเผาศีรษะที่เป็นปริศนาธรรมจุดไฟบนศีรษะตามภาพวาดนั่นเอง
ว่าหากทำตามผลประโยชน์ระยะสั้นทำตัวแบบพระเอกปราณยุทธจะง่ายดายที่สุด
ฆ่าไปไม่เลหือไก่สุขัขจะได้ไม่คิดมาก
แต่ในโลกชาแมนคิงราชันย์แห่งภูตเช่นโลกใบนี้
ตายไปไม่ได้ทำให้เราพ้นเวรกรรมกันแต่ประการใด
ผมถอนหายใจประคองเสือดำขึ้นมา
“ไม่จำเป็นต้องตอบแทนผมหรอกตอบแทนกลับคืนมาก็กลับคืนมาแค่นั้น ส่งการตอบแทนบุญคุณต่อไปข้างหน้าเถอะ”
Pay it forward
ตอบแทนไปข้างหน้า
แนวคิดของเด็กที่เชื่อเรื่องว่าทำความดีตอบแทน
วงจรความดีก็หมดแค่นั้น
แต่หากให้ส่งต่อความดีต่อไป
ทั้งโลกก็จะเต็มไปด้วยคนดีที่ช่วยเหลือกัน
ช่างเป็นแนวคิดที่ไร้เดียงสาและเพ้อฝันนัก..แต่มีเหตุผลอะไรที่เราจะไม่ทำมันล่ะ?