(นิยายแปล) เล่ห์มายาบุปผาพิษ

        หลังอยู่ร่วมกันมานานพวกนางเข้าใจนิสัยของเจ้านายเช่นกัน แม้ไม่ทราบว่าควรเริ่มเอ่ยปากอย่างไร ทว่าสุดท้ายยังคงตอบตะกุกตะกักออกมา “ได้ยินว่า...ว่าคุณชายน้อยจวนท่านแม่ทัพเซวียนเวยมาหาถึงที่แล้วเจ้าค่ะ”

        เหยียนจื่อม่อได้ยินคำว่า ‘จวนท่านแม่ทัพเซวียนเวย’ สีหน้าพลันซับซ้อนขึ้นมา นางย่อมรู้จักบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลหลี่ผู้นี้ดีอยู่แล้ว ว่ากันว่าเมื่อก่อนเขาเอาแต่เที่ยวเล่นหาความสำราญไปวันๆ ไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ต่อมาหลังฉีอ๋องเถลิงราชย์ ตระกูลหลี่จึงค่อยๆ ตกอับไป

        และหลี่จี้จงผู้นี้ถือเป็นตัวแปรหนึ่ง เขาอาศัยความสามารถของตนเองปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ที่มีอย่างรวดเร็ว ทำให้ตำแหน่งแม่ทัพเซวียนเวยที่กำลังระส่ำระสายยืนยงคงอยู่ต่อมา ถือว่าช่วยกอบกู้ตระกูลหลี่ทางอ้อมไม่ให้ต้องบ้านแตกสาแหรกขาดกันไป

        “รู้หรือไม่ว่าเรื่องอะไร”

        หลี่จี้จงในเวลานี้น่าจะยังทำตัวสำมะเลเทเมาไม่เอาไหนเพราะถือดีว่ามีบารมีของฮองเฮาในวังคอยหนุนหลัง ตระกูลหลี่ในเมืองหลวงนับว่ามีอำนาจบาตรใหญ่ไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดทีเดียว

        “ได้ยินว่าเพราะสองพี่น้องบ้านจางติดหนี้พนัน เขาจึงจับคนมัดและตามมาหาถึงจวนผิงซีโหวเจ้าค่ะ” ขณะสาวใช้ตัวน้อยพูดยังแอบมองเหยียนจื่อม่อแวบหนึ่ง พอเห็นว่าสายตาของเจ้านายไม่ได้แสดงออกว่าไม่พอใจ ถึงค่อยพูดออกมารวดเดียวจนหมด

        “อ้อ!”

        ขณะทุกคนกำลังรอดูว่านางจะทำอย่างไรต่อไป กลับได้ยินอีกฝ่ายทิ้งคำพูดตอบรับสบายๆ ไว้หนึ่งคำแล้วตรงดิ่งกลับศาลาลั่วเสวี่ยไป คล้ายกับว่าเรื่องเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญนักอย่างไรอย่างนั้น

        หลิวฮวากับเจี่ยวเย่ว์ซึ่งตามมาข้างหลังสบตากันแวบหนึ่ง จากนั้นรีบสาวเท้าตามติดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พวกสาวใช้ตัวน้อยเล่นข้ามองเจ้า เจ้ามองข้า เรามองกันเอาไว้อย่างนั้น

        ภายในโถงใหญ่ของจวนผิงซีโหว เจี่ยนซื่อกำลังมองคุณชายเสเพลหลี่จี้จงผู้มีใบหน้าคล้ายอิสตรีและการแต่งกายแสนฉูดฉาดสะดุดตา เมื่อเห็นเขาชำเลืองมองตนด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลนไร้ความสง่าก็หรี่ตาลงเล็กน้อย “ไม่ทราบว่าคุณชายหลี่บุกมาหาถึงจวนอย่างเอิกเกริกเช่นนี้ด้วยเหตุอันใดหรือ”

        “ฮูหยินโหวกล่าวล้อเล่นแล้ว หากไม่ใช่เพราะพวกคุยโวสองคนในมือนี่ จี้จงคงไม่กล้ามาเยือนจวนผิงซีโหวถึงหน้าประตูหรอกขอรับ”

        ขณะกล่าว เขายังหันไปส่งสายตาให้คนรับใช้ประจำตระกูล เมื่อคนรับใช้ผู้นั้นได้รับสัญญาณก็รีบปฏิบัติตามทันที โดยโยนสองพี่น้องบ้านจางไปยังโถงด้านหน้า

        แม้เจี่ยนซื่อจะเคยพบหน้าสองพี่น้องคู่นี้มาก่อนคราหนึ่ง และยามปกติก็ยังให้พ่อบ้านคนสนิทช่วยจัดการดูแล ทว่านางย่อมไม่มีทางลืมคนจากตระกูลที่เคยทำร้ายบุตรสาว ยิ่งไม่มีทางลืมหน้าตาของพวกเขาได้

        “ฮูหยินโหว หากเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยอื่นๆ ข้าย่อมไม่มาหาถึงที่หรอกขอรับ แต่เจ้าสองคนนี้ถึงกับยกจวนผิงซีโหวมาให้ชื่อเสียงแปดเปื้อน ไม่ว่าอย่างไรข้าต้องมาถามดูให้รู้แน่”

        คำพูดของเขาทำเอามุมปากเจี่ยนซื่อกระตุกไม่หยุด เจ้าเด็กเสเพลนี่ช่างไร้ยางอายเสียจริง ไม่นึกว่าจะพูดเรื่องทวงหนี้ออกมาเสียดูดีหมดจดคล้ายมีใจทำเพื่อจวนผิงซีโหวเช่นนี้

        แม้ว่าหลี่จี้จงจะมีใบหน้าคล้ายคลึงสตรีมากกว่า แต่การกระทำกลับเป็นอันธพาลเสเพลขนานแท้ ต่อให้อยู่ใต้สายตาจดจ้องของเจี่ยนซื่อ เขายังไม่สะทกสะท้านสักนิด ท่าทางพูดไปยิ้มไปดูแล้วยียวนกวนสายตายิ่งนัก

        “ฮูหยิน ช่วยพวกเราด้วยขอรับ ขอให้ท่านเห็นแก่หน้าม่อเอ๋อร์...”

        เจี่ยนซื่อเห็นท่าทางอ่อนปวกเปียกไร้น้ำยาของคนทั้งสองแล้ว ดวงตาพลันฉายแววรำคาญใจแวบหนึ่ง ยิ่งได้ยินพวกเขาเรียกบุตรสาวด้วยนามนั้นก็ยิ่งโมโหเดือดดาล ต่อให้เห็นว่าทั้งคู่ถูกเจ้าอันธพาลหลี่จี้จงทำร้ายจนร่างกายเต็มไปด้วยรอยบวมแดงแทบหมดสภาพ นางยังไม่ใจอ่อนแม้แต่น้อย

        “หุบปาก”

        “พวกเขาสองคนเป็นหนี้เจ้าเท่าไร” เจี่ยนซื่อตวาดสองพี่น้องบ้านจางด้วยโทสะแล้วหันไปทางหลี่จี้จงอีกครั้ง น้ำเสียงคล้ายสงบลงเล็กน้อย

        “ไม่มากเท่าไรหรอกขอรับ ราวห้าพันกว่าตำลึงเงินเท่านั้น! เดิมทีเศษเงินเพียงเท่านี้ไม่คุ้มค่าให้มาถึงจวนของท่านเลย แต่ตัวข้าผู้นี้เป็นคนยุติธรรมเสมอมา พวกเขาใช้จวนผิงซีโหวมาข่มขู่ข้า ข้าย่อมไม่อาจปล่อยไว้ได้”

        เดิมทีเขาไม่อยากมีเรื่องกับจวนผิงซีโหวหรอก ถึงแม้ตนเองจะเป็นนักเลงอันธพาล แต่ก็รู้ว่าใครหาเรื่องได้ใครหาเรื่องไม่ได้ ทว่าเจ้าพวกโง่เง่าสองคนนี้ตอนเล่นพนันถึงกับใช้จวนผิงซีโหวมาข่มขู่เขา

        ...ต่อให้เป็นตุ๊กตาดินยังรู้จักมีน้ำโห[1] อย่าว่าแต่เขาที่ไม่ใช่ตุ๊กตาดินแต่แรกเลย

        

        เชิงอรรถ

^ เปรียบคนที่ไม่โกรธเคืองอะไรง่ายๆ เหมือนตุ๊กตาดินที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก