เธอเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

แต่ฉันสงสัยว่าการทำให้เป้าของฉันพองโต

โดยการซ้อนความต้องการทางเพศของ

นักเรียนมัธยมปลายเข้ากับความชื่นชมของเด็กๆ จะโอเคจริงหรือ

 ฉันคิดว่าใช่ แม้ว่าจะเป็นเพียงฉันคนเดียวก็ตาม

แต่ตอนนี้ฉันมีผู้หญิงสองคน ฮานะ คาเร็น และมิซึกิ เป็นเพื่อนเซ็กส์

 และได้สัมผัสความสุขในการกอดผู้หญิง

 และความรู้สึกพิชิตใจที่ได้เล่นกับร่างกายของผู้หญิงตามที่ฉันพอใจ

 ฉันจึงไม่ลังเลที่จะเพิ่มไมไมเข้าไปในรายชื่อเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

การถามตัวเองว่าโอเคไหมเป็นแค่การแสดงท่าทาง และจริงๆ

 แล้วฉันไม่ได้รู้สึกลังเลหรือรู้สึกผิดเลยที่อยากกอดไมไม

 แค่จินตนาการว่าได้มีเซ็กส์กับไมไมและฮานะ คาเร็นเคียงข้างกันบนเตียง 

ก็ทำให้กางเกงชั้นในของฉันเปื้อนคราบน้ำหล่อลื่นอย่างน่ากลัว

"ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่สามารถหาจุดอ่อนแล้วเปลี่ยนเธอ

ให้เป็นเพื่อนเซ็กส์แบบที่ฉันทำได้กับฮานะ คาเร็น"

ไม่ใช่ว่าฉันจะเจออะไรแบบนั้นหรอก แต่ก่อนหน้านั้น

 ฉันก็ยังลังเลที่จะแบล็กเมล์ไมซังอยู่ดี

ฉันอยากมีเซ็กส์กับคนที่ฉันชื่นชมมาตั้งแต่เด็ก

 แต่ฉันไม่อยากทำอะไรแย่ๆ เพื่อให้ถึงจุดนั้น

ถึงฉันจะสามารถแบล็กเมล์เธอให้เป็นเพื่อนเซ็กส์ได้

 ไมซังก็คงไม่มีวันยิ้มให้ฉันเหมือนที่เธอทำในวันนี้อีกแล้ว

 ฉันไม่อยากเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของเธอถูกบิดเบือน

ไปด้วยความเกลียดชังและดูถูกเหยียดหยามต่อคนแบล็กเมล์

สรุปคือ ฉันอยากมีเซ็กส์กับไมซังโดยสมัครใจ 

ผู้หญิงที่แต่งงานแล้วคนนี้ รักสามี ลูกสาว และหวงแหนครอบครัว

 ทำอาหารเก่งมาก ฉันอยากลากเธอลงสู่ทะเลแห่งความสุข

 แล้วจมน้ำตายด้วยความสมัครใจของเธอ

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ 

ฉันให้ฮานะ คาเร็นกับมิซึกิเป็นเพื่อนเซ็กส์ แต่ทั้งสองกรณีนี้

 ฉันใช้วิธีแบล็กเมล์เพื่อทำลายความตั้งใจของพวกเขาตั้งแต่แรก

 ถ้าไม่มีพวกเขา พวกเขาก็คงไม่มีวันเป็นเพื่อนเซ็กส์ของฉัน

ถ้าไม่มีกระบวนการนี้

 แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้ผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่

 มีประสบการณ์มากกว่า และมีประสบการณ์มากกว่าพวกเขา

 ยอมจำนนต่อความสุข ฉันคิดแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

--อย่างไรก็ตาม เมื่อความเป็นไปไม่ได้นั้นผ่านพ้นไป

 ฉันมั่นใจว่าฉันจะได้สัมผัสกับความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยมีมา

 แค่คิดถึงก็ทำให้ฉันหายใจลำบากแล้ว

ตอนนี้ฉันยังไม่รู้จะทำอย่างไร หาเบาะแสไม่เจอเลย

 แต่การที่ฉันต้องทำงานให้เสร็จวันนี้หรือพรุ่งนี้ไม่ใช่ปัญหา

 ฉันแค่ใช้เวลาค้นหามันอย่างช้าๆ

โชคดีที่ฉันได้จุดยืนในรูปแบบของกลุ่มศึกษา

 ฉันยังได้สร้างรอยร้าวระหว่างฮานะ คาเร็นด้วย

 ฉันพร้อมจะบุกตระกูลซากุระแล้ว

ฉันรู้สึกสงสารชายชราผู้ซึ่งไม่ได้โกรธแค้นฉันเลย

 แต่ฉันจะกล้าพูดแบบนั้นได้ยังไง 

ในเมื่อฉันเล็งไปที่ลูกสาวของเขาไปแล้ว?

การแสร้งทำเป็นคนดีตอนนี้ไม่มีประโยชน์

 แม้แต่ตอนที่ฉันบอกชายชราว่าขอโทษ

 แต่แค่จินตนาการถึงช่วงเวลาที่ฉันจะขโมยภรรยาคนสวยของเขาไป

 เป้าของฉันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

คิดมาถึงตรงนี้ ฉันก็ตัดสินใจหยิบอัลบั้มรูปเก่าๆ

 ออกมาจากมุมชั้นหนังสือทันที มันไม่ได้เปิดมาหลายปีแล้ว

 แถมยังมีฝุ่นเกาะอยู่บ้าง

ฉันพลิกดูหน้าหนังสือไปเรื่อยๆ จนเจอรูปที่ฉันตามหา

นี่เป็นหนึ่งในหลายรูปที่ฉันและครอบครัวไปเที่ยวทะเลด้วยกัน

ที่บ้านซากุระ ตอนที่ฉันอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3

 ฮานะ คาเร็น กับฉันยืนเคียงข้างกันทำสัญลักษณ์สันติภาพ

 ส่วนไมไมก็ยิ้มอยู่ข้างหลังเรา มือของเธอวางอยู่บนไหล่ของเรา

"แค่ดูรูปนี้ ฉันก็แยกไม่ออกระหว่างรูปนี้กับไมไมที่เราเห็นทุกวันนี้"

ฉันพึมพำกับตัวเองพลางชื่นชมชุดว่ายน้ำของไมไม

 ชุดว่ายน้ำวันพีซสีขาวเรียบๆ

 ช่วยขับเน้นรูปร่างที่เพรียวบางของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 ส่วนโค้งเว้าที่ปกติจะถูกเหน็บไว้ใต้เสื้อผ้า

กลับมองเห็นได้ชัดเจนในชุดว่ายน้ำของเธอ

นี่คือสิ่งที่ฉันอยากเห็น

หน้าอกของเธอที่ดูไม่เข้ากันกับรูปร่างที่บอบบางและบอบบางเช่นนี้

 กลับดูเข้ากับแม่ของฮานะ คาเร็นได้อย่างลงตัว

มือขวาของฉันเอื้อมไปที่เป้าของฉันโดยธรรมชาติ

ตั้งแต่ฉันให้ฮานะ คาเร็น และคนอื่นๆ เป็นเพื่อนเซ็กส์

 ฉันก็ไม่ได้ช่วยตัวเองเลย แต่วันนี้ฉันอดใจไม่ไหวจริงๆ

ถ้าฉันทำให้ไมเป็นเพื่อนเซ็กส์ได้

 ฉันคงไปบ้านซากุระได้โดยไม่ลังเลเลยในโอกาสแบบนี้

ด้วยจินตนาการมากมายในใจ

 ฉันก็ยังคงลูบไล้เจ้าโลกของตัวเองอย่างเหม่อลอย

ถ้าจะให้อธิบายวันนี้ของฉันด้วยคำพูด คงจะประมาณนี้:

ตื่นตีสี่ครึ่ง ออกจากบ้านก่อนตีห้า แล้วมุ่งหน้าไปที่สวนป่าเพื่อวิ่งออกกำลังกายยามเช้ากับมิซึกิ 

 เรามีเซ็กส์กันข้างนอกที่นั่น

กลับถึงบ้านประมาณหกโมงครึ่ง ชวนฮานะ คาเร็น 

 มามีเซ็กส์กันในอ่างอาบน้ำตอนเช้า

จากนั้นฉันก็ไปโรงเรียน ตั้งใจเรียนและทำกิจกรรมชมรม

 และมักจะกลับถึงบ้านประมาณหกโมงครึ่ง

ฉันไปบ้านซากุระ ตั้งใจอ่านหนังสือสอบกับฮานะ คาเร็น และมิซึกิ

 ก่อนจะกลับบ้านหลังจากเพลิดเพลินกับอาหารที่ไมไมทำเสร็จ

 ฉันไปส่งมิซึกิที่บ้านของเธอ แล้วจึงเดินทางกลับบ้าน

ปกติตอนนี้ประมาณสามทุ่มครึ่ง

 ฉันเลยมักจะเข้านอนและเตรียมตัวสำหรับเช้าวันถัดไป

บางครั้งฉันก็พาฮานะ คาเร็น และคนอื่นๆ เข้ามาในห้อง

 แล้วมีเซ็กส์กันก่อนไปบ้านซากุระ

ใช่ ฉันมีชีวิตเซ็กส์ที่ราบรื่น เต็มที่ เข้านอนเร็ว ตื่นเช้า และเต็มที่

ถึงฉันจะทำแบบนี้ทุกวัน

 แต่มันก็น่ากลัวอยู่บ้างที่ความต้องการทางเพศของฉันยังไม่ลดลงเลย

 ความต้องการทางเพศของฉันไม่ได้รุนแรงขนาดนี้มาก่อน

 ฉันอาจจะช่วยตัวเองแค่วันละครั้งก็ได้

เอาล่ะ

 ลองคิดดูว่านักเรียนมัธยมปลายที่เพิ่งรู้เรื่องเซ็กส์มีเพื่อนเซ็กส์สองคน

 ฉันคิดว่าคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เรื่องจะออกมาแบบนี้

ยังไงก็ตาม ฉันบอกได้เลยว่าชีวิตส่วนตัวของฉันกำลังไปได้สวย

 บางทีเรื่องนี้อาจจะส่งผล แต่ทีมฟุตบอลก็ทำผลงานได้ดีเช่นกัน

 และเมื่อวานนี้ฉันได้รับเลือกให้เป็นตัวจริงครั้งแรก

ในการแข่งขันฝึกซ้อมกับโรงเรียนอื่น

ถึงแม้จะยิงไม่ได้ แต่ผมก็แอสซิสต์ให้คุโจไปสองครั้ง

 และโรงเรียนของเราก็ชนะการแข่งขัน 

โค้ชให้กำลังใจผม โดยบอกว่าถ้าผมรักษาฟอร์มแบบนี้ไว้ได้

 ผมอาจจะได้นั่งสำรองหรือแม้แต่เป็นผู้เล่นตัวจริง

ในรอบคัดเลือกของอินเตอร์-ไฮได้อย่างง่ายดาย

 ซึ่งผมก็รู้สึกประหลาดใจมาก

ทุกอย่างกำลังไปได้สวย นั่นแหละคือสิ่งที่ผมรู้สึกตอนนี้

--นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องระวัง

ดังคำกล่าวที่ว่า "เมื่อทุกอย่างกำลังไปได้สวย มันก็ยิ่งแย่ลงไปอีก"

 แต่เวลาที่กำลังไปได้สวย คุณต้องระมัดระวังให้มาก

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าผมต้องนั่งสำรอง

 นั่นหมายความว่าเพื่อนร่วมทีมที่เคยนั่งสำรองมาจนถึงตอนนี้

จะต้องไปนั่งเชียร์บนอัฒจันทร์

 ถ้าคนนั้นเป็นนักเรียนชั้นปีที่สาม

 พวกเขาจะต้องเสียที่นั่งให้กับนักเรียนชั้นปีที่สอง

ก่อนการแข่งขันอินเตอร์-ไฮครั้งสุดท้าย ซึ่งนั่นคงน่าหงุดหงิดมาก

 ความหงุดหงิดนั่นอาจกลายเป็นความโกรธและความอิจฉาริษยาฉัน

 และสักวันหนึ่งฉันอาจถูกเรียกออกไป

หลังโรงยิมหรือบนดาดฟ้าแล้วโดนรุมกระทืบ...!

ขณะที่ฉันกำลังคิดอยู่...

"เอ่อ เอ่อ คาสึกะ! ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม!?"

"ฉันเรียก​นายอยู่​นะ! ?!"

"หา?"

"หา?"

ฉันตั้งสติแล้วหันไปทางเสียงนั้น

 ก็มีนักเรียนหญิงคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้างุนงง

ผมยาวสลวยเป็นลอนของเธอดูคุ้นๆ นะ ฉันเรียนห้องเดียวกัน...เอ่อ

 ฉันคิดว่าชื่อของเธอน่าจะประมาณ โฮไร ฮารุกะ

 เราไม่ได้ติดต่อกันในห้องเรียน แต่เธอมักจะมาที่สนามเพื่อเชียร์คุโจ

 ฉันเลยจำหน้าและชื่อของเธอได้

พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ใช่รุ่นพี่โทรมา ฉันจึงถามเพื่อนร่วมชั้นด้วยความโล่งใจ

"ขอโทษนะ ฉันเข้าใจผิด ไม่ต้องกังวลไปหรอก มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"

"เอ่อ คือ ฉันอยากจะแสดงความยินดีกับคาสึกะคุง"

"หืม? สำหรับฉันเหรอ?"

ฉันถามด้วยความสับสน โฮไร ฮารุกะ

พยักหน้าอย่างแรงพลางกำหมัดแน่นที่หน้าอก

"ใช่! คาสึกะคุงได้ตำแหน่งตัวจริงทั้งๆ ที่เป็นปีสองแล้ว

 ฉันเลยอยากจะแสดงความยินดีกับเธอจริงๆ--"

"ไม่ ไม่ เดี๋ยวก่อน ฉันยังไม่ได้ตำแหน่งตัวจริงเลย"

โค้ชพูดประมาณนี้

 แต่คงเร็วเกินไปที่จะด่วนสรุปและดีใจ

ที่ฉันได้เป็นตัวจริงเพียงเพราะเรื่องนี้