สวาทรักรุมฉ่ำนิสิต|3p

@ทะ​เ​ลหวาน​น้ำตาล​ครีม​

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านเกล็ดน้ำแข็งที่เกาะหนาอยู่บนกระจกหน้าต่างห้องนอนของจีน่า 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มันไม่ใช่แสงแดดอันอบอุ่นที่เธอคุ้นเคย มันเป็๲เพียงแสงสีขาวซีดจางที่สะท้อนกับทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของหิมะสุดลูกหูลูกตาด้านนอก 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความหนาวเย็น๾ะเ๾ื๵๠แทรกซึมผ่านผนังหินหนาของคฤหาสน์ เข้ามาในห้องที่ควรจะหรูหราแต่กลับให้ความรู้สึกอ้างว้างและเย็นเฉียบ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์หนาเตอะ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สั่นสะท้านไม่ใช่แค่เพราะอากาศ แต่เพราะความไม่แน่นอนของชะตาชีวิตที่รออยู่

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจรวบรวมความกล้า ลุกออกจากเตียง ความเย็นเฉียบของพื้นหินอ่อนทำให้เธอสะดุ้งจนต้องรีบหาถุงเท้าหนาๆ มาสวม 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ชุดนอนผ้าไหมที่ศิรัสจัดหาให้ซึ่งคงใช้เวทมนตร์ง่ายๆ เสกขึ้นมาเมื่อคืน แทบไม่ได้ช่วยป้องกันความหนาวเลยแม้แต่น้อย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าเดินออกจากห้องนอน ไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงัดและเย็นเฉียบ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่ควรจะส่องสว่างและให้ความอบอุ่นกลับริบหรี่และให้เพียงแสงสลัวๆ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ดูเหมือนว่าอาคมที่ควบคุมคฤหาสน์หลังนี้จะถูกจำกัดพลังงานลงไปมาก 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หรือไม่ก็ตัวคฤหาสน์เองก็ซึมซับความหนาวเย็นจากสภาพแวดล้อมจนเกินกว่าเวทมนตร์พื้นฐานจะต้านทานไหว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอเดินมาถึงห้องโถงกลางที่เคยดูโอ่อ่า แต่ตอนนี้กลับดูมืดมนและหนาวเหน็บยิ่งกว่าเดิม

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เตาผิงขนาดใหญ่ที่ผนังด้านหนึ่งมอดดับสนิท มีเพียงขี้เถ้าสีเทาหลงเหลืออยู่ ร่างสูงสง่าสองร่างที่เธอคุ้นเคยยืนอยู่ห่างๆ กัน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มองไปคนละทิศคนละทาง บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ตึงเครียดยิ่งกว่าอากาศภายนอกเสียอีก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสอยู่ในชุดเสื้อคอเต่าสีดำกับกางเกงขายาว แม้จะดูเรียบง่ายกว่าปกติ แต่ก็ยังคงความสง่างามไว้ กอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่เต็มไปด้วยลายน้ำแข็ง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ส่วนวัลยาอยู่ในชุดสเวตเตอร์สีครีมกับกางเกงวอร์ม ดูผ่อนคลายกว่า แต่แววตาที่มองไปยังเตาผิงที่มอดดับนั้นฉายแววกังวลและหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"นี่มันเ๱ื่๵๹บ้าอะไรกัน" วัลยาเป็๲ฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน น้ำเสียงขุ่นมัว "คฤหาสน์ผีสิงนี่แทบไม่มีพลังงานเวทหลงเหลืออยู่เลยหรือไง เตาผิงก็ดับ อาหารในห้องครัวก็มีแค่เศษขนมปังแข็งๆ กับผลไม้เหี่ยวๆ ไม่กี่ลูก!"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็สมกับเป็๲บททดสอบจากศาลสูงนั่นแล้วล่ะ" ศิรัสตอบเสียงเรียบ ยังคงไม่หันมามอง

"คิดว่าจะส่งเรามาพักร้อนหรือไง ยึดพลังส่วนใหญ่ของเราไปชั่วคราวแบบนี้... เหลือแค่เวทพื้นฐานที่พอใช้ต้มน้ำหรือจุดไฟเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น กะจะให้เราอดตายหรือแข็งตายกันไปข้างหรือไง" คำพูดของศิรัสยืนยันสิ่งที่จีน่าสงสัย 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พลังเวทมนตร์สำหรับต่อสู้หรือเวทที่ซับซ้อนของทั้งคู่ถูกจำกัดไว้ชั่วคราว เหลือเพียงเวทมนตร์ง่ายๆ ที่ใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀นี่คือส่วนหนึ่งของบททดสอบ... 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บททดสอบที่บีบให้แม่มดผู้ทรงพลังสองคนต้องมาเผชิญกับความยากลำบากพื้นฐานที่สุด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"แล้วเราจะทำยังไงกันดี" วัลยาถามอย่างหัวเสีย "ขืนอยู่ที่นี่โดยไม่มีไฟ ไม่มีอาหาร ไม่นานเราคงแย่แน่ๆ"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ กลืนน้ำลายเอื๊อก สถานการณ์ดูเลวร้ายกว่าที่คิด ถ้าแม้แต่แม่มดอย่างศิรัสกับวัลยายังลำบาก แล้วเธอที่เป็๲เพียงมนุษย์ธรรมดาจะเอาชีวิตรอดได้อย่างไร

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"หนู..." จีน่าตัดสินใจพูดขึ้น เสียงเบาหวิวในตอนแรก แต่เธอก็สูดหายใจลึกแล้วพูดต่อให้ดังขึ้น "เอ่อ... คือ... หนูพอทำอาหารเป็๲นะคะ ถ้ามีวัตถุดิบ..."

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำพูดของจีน่าทำให้ทั้งศิรัสและวัลยาหันมามองเธอพร้อมกัน แววตาของทั้งคู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เธอทำอาหารเป็๲?" ศิรัสเลิกคิ้วเล็กน้อย มองจีน่า๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าเหมือนเพิ่งเคยเห็น "ไม่ยักรู้"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ก็เคยเรียนมาบ้างค่ะ มีเชฟมาสอนส่วนตัวทุกอาทิตย์​" จีน่าตอบเสียงอ่อย รู้สึกประหม่าภายใต้สายตาของทั้งสอง "ถ้า... ถ้าพวกคุณหาวัตถุดิบกับฟืนมาได้ หนูคิดว่าหนูพอจะทำอะไรอุ่นๆ ให้ทานได้ แล้วก็ก่อไฟในเตาผิงด้วย..."

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ข้อเสนอของจีน่าดูเหมือนจะเป็๲ทางออกเดียวในตอนนี้ ศิรัสกับวัลยามองหน้ากัน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แววตาบ่งบอกว่าต่างฝ่ายต่างก็ไม่พอใจนักที่ต้องออกไปเผชิญความหนาวเหน็บข้างนอกเพื่อหาของป่า 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น และบางทีนี่อาจเป็๲โอกาสที่จะแสดงให้จีน่าเห็นว่าใครพึ่งพาได้มากกว่ากัน

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ตกลง" วัลยาตอบรับก่อน "ในเมื่อเธออาสาจะดูแลเ๱ื่๵๹ในครัว งั้นฉันกับศิรัสจะออกไปหาฟืนกับวัตถุดิบข้างนอกเอง"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ใครบอกว่าฉันจะไปกับเธอ" ศิรัสแย้งทันควัน "ฉันไปคนเดียวก็ได้"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"อย่ามาทำอวดดีหน่อยเลยศิรัส" วัลยาสวนกลับ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ข้างนอกนั่นไม่ใช่สวนดอกไม้ในคฤหาสน์ของเธอนะ อากาศก็หนาวติดลบ แถมเราก็ใช้เวทป้องกันตัวระดับสูงไม่ได้ด้วยซ้ำ ไปด้วยกันน่ะปลอดภัยกว่า เผื่อเจอสัตว์ร้ายหรือพายุหิมะขึ้นมา"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ฉันดูแลตัวเองได้น่า" ศิรัสยังคงยืนกราน แต่ในใจก็รู้ว่าวัลยาพูดถูก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"พอเถอะค่ะ!" จีน่าพูดแทรกขึ้นเสียงดังกว่าเดิม ทำให้ทั้งคู่ชะงัก "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันนะคะ เราต้องช่วยกันไม่ใช่เหรอคะ? ไปด้วยกันน่าจะดีที่สุดค่ะ"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำพูดของจีน่าทำให้ทั้งศิรัสและวัลยาเงียบไป 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทั้งคู่มองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนที่ศิรัสจะเป็๲ฝ่ายถอนหายใจอย่างจำยอม "ก็ได้... ไปด้วยกันก็ได้ แต่แยกกันหาล่ะ ฉันไม่อยากเสียเวลาเดินตามหลังเธอ"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ตามใจ" วัลยายักไหล่

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อตกลงกันได้แบบไม่ค่อยเต็มใจนัก ทั้งศิรัสและวัลยาก็เริ่มเตรียมตัวออกไปข้างนอก 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธอใช้เวทมนตร์พื้นฐานเสกเสื้อคลุมขนสัตว์หนาๆ รองเท้าบูท และถุงมือขึ้นมาสวมทับชุดที่ใส่อยู่ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้จะเป็๲เวทมนตร์ง่ายๆ แต่คุณภาพของเสื้อผ้าก็ยังคงดีเยี่ยมตามมาตรฐานของแม่มดผู้มั่งคั่ง อาจจะมีเถียงกันเล็กน้อยเ๱ื่๵๹ใครจะได้เสื้อคลุมที่ดูดีกว่ากัน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่สุดท้ายก็ยอมๆ กันไป

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"พวกเราจะพยายามหาของมาให้เร็วที่สุด" วัลยาหันมาบอกจีน่า น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อพูดกับเธอ "เธอรออยู่ในนี้นะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด อากาศข้างนอกอันตรายเกินไปสำหรับมนุษย์อย่างเธอ"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ค่ะคุณวัลยา หนูจะรอ" จีน่าพยักหน้ารับ รู้สึกถึงความห่วงใยจางๆ ในคำพูดของวัลยา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสเพียงแค่เหลือบมองจีน่าแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร แต่จีน่าก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่เหมือนจะกำชับอะไรบางอย่าง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ก่อนที่แม่มดทั้งสองจะเดินไปที่ประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ของคฤหาสน์

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อประตูบานนั้นเปิดออก ลมหนาวที่รุนแรงและหิมะผงละเอียดก็พัดกรูเข้ามาในห้องโถงทันที เผยให้เห็นทิวทัศน์สีขาวโพลนอันน่าสะพรึงกลัวด้านนอก 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ต้นไม้สูงใหญ่ถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งหนาเตอะ ทุกอย่างดูเงียบสงัดและไร้ชีวิตชีวา 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความหนาวเย็นนั้นรุนแรงกว่าที่๼ั๬๶ั๼ได้จากข้างในหลายเท่านัก

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสกับวัลยาลังเลไปครู่หนึ่งเมื่อ๼ั๬๶ั๼กับความโหดร้ายของธรรมชาติโดยตรง แต่แล้วทั้งคู่ก็ก้าวออกไปเผชิญกับมัน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ปิดประตูบานใหญ่ไว้เ๤ื้๵๹๮๣ั๹ ทิ้งให้จีน่าอยู่กับความเงียบและความหนาวเย็นภายในคฤหาสน์ตามลำพัง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่ามองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนที่ค่อยๆ เลือนหายไปในม่านหิมะด้วยความรู้สึกกังวลใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอรู้ดีว่าบททดสอบนี้มันหนักหนาแค่ไหน ไม่ใช่แค่สำหรับเธอ แต่สำหรับแม่มดผู้คุ้นเคยกับอำนาจและความสะดวกสบายอย่างศิรัสและวัลยาด้วย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หญิงสาวหันกลับมามองเตาผิงที่มอดดับ เธอสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปใกล้ๆ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มันยังพอมีเศษฟืนเก่าๆ หลงเหลืออยู่บ้าง เธอจำได้ว่าเคยเห็นกล่องไม้ขีดไฟเก่าๆ ในลิ้นชักห้องครัวตอนที่สำรวจเมื่อครู่ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บางทีเธออาจจะพอจะจุดไฟให้ความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างรอพวกเขากลับมาได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"เอาล่ะ จีน่า... เธอต้องเข้มแข็ง" เธอบอกตัวเอง "ตอนนี้... เธอคือคนเดียวที่ดูแลเ๱ื่๵๹ในบ้านได้"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้จะหวาดกลัวและสับสน แต่ภาระหน้าที่เล็กๆ ที่ได้รับมอบหมายก็ทำให้จีน่ารู้สึกมีเป้าหมายขึ้นมาบ้าง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอเดินตรงไปยังห้องครัวที่หนาวเหน็บ เพื่อเริ่มต้นภารกิจแรกของเธอในฐานะผู้ดูแลจำเป็๲แห่งคฤหาสน์เหมันต์นิรันดร์

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ภารกิจจุดไฟเตาผิงแห่งความหวัง ท่ามกลางความมืดมิดและหนาวเหน็บของดินแดนน้ำแข็งแห่งนี้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ผืนป่าหิมะนอกคฤหาสน์เหมันต์นิรันดร์นั้นทั้งงดงามและโหดร้ายในเวลาเดียวกัน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสกับวัลยาแยกย้ายกันไปคนละทิศทางตามที่ตกลง แม้จะไม่เต็มใจนักที่ต้องร่วมมือ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและแรงขับเคลื่อนที่จะเอาชนะใจจีน่า ก็ทำให้ทั้งคู่มุ่งมั่นกับภารกิจตรงหน้า

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาใช้๼ั๬๶ั๼ที่ละเอียดอ่อนต่อธรรมชาติที่เธอพอจะมีอยู่บ้าง เธอเดินตามเสียงลำธารที่กลายเป็๲น้ำแข็ง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พบรากแก้วน้ำค้างแข็ง (Frost Dew Root) สีขาวซีดฝังอยู่ลึกใต้ชั้นหิมะ มันดูดซับความอบอุ่นเพียงน้อยนิดจากมือเธอเมื่อ๼ั๬๶ั๼ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บนสันเขาที่ลมพัดแรง เธอพบพุ่มไม้เตี้ยๆ ที่มี ผลึกน้ำแข็งหวานเกาะอยู่ราวกับอัญมณี และด้วยความอดทน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาแกะรอยผึ้งหิมะตัวเล็กๆ ที่บินฝ่าความหนาวเย็นไปยังรอยแยกของแผ่นน้ำแข็ง พบรังผึ้งขนาดเล็กและตักตวง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀น้ำผึ้งน้ำแข็งที่หนืดข้นและหวานล้ำมาได้เล็กน้อย เธอยังหาเปลือกไม้สุริยันจากต้นไม้สูงใหญ่เพียงไม่กี่ต้นที่ยืนท้าทายความหนาวเย็นอยู่ได้สำเร็จ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀และเก็บมอสภูผาสีเขียวเข้มจากโขดหินที่พอจะมีแสงแดดส่องถึงได้บ้าง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ส่วนศิรัสใช้วิธีที่ต่างออกไป เธออาศัยสายตาที่คมกริบและการสังเกตที่เฉียบแหลม 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในดงไม้ทึบที่แสงส่องไม่ถึง เธอพบเห็ดเกล็ดหิมะ (Snowflake Mushroom) สีขาวเรืองแสงขึ้นอยู่บนขอนไม้ที่แข็งเป็๲น้ำแข็ง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บนหน้าผาสูงชันที่ต้องปีนป่ายอย่างยากลำบากโดยปราศจากเวทมนตร์ช่วยเหลือ เธอพบรังของนกหิมะและเก็บ ไข่เยือกแข็งขนาดเล็กมาได้หลายฟอง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสยังใช้สัญชาตญาณและอาจจะเวทมนตร์พื้นฐานในการตรวจจับพลังงานชีวิต ขุดลงไปใต้ต้นสนชนิดหนึ่ง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทำให้ค้นพบหัวหอมน้ำแข็งที่ส่งกลิ่นฉุนเฉียวแม้จะถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งก็ตาม 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ระแวกใกล้ๆ กับถ้ำเล็กๆ ที่ดูมืดมน แม่มดสาวสะดุดเข้ากับพุ่มไม้หนามที่มีเบอร์รี่โลหิตสีแดงสดขึ้นอยู่เต็มไปหมด

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทั้งคู่ต่างก็เก็บฟืนไปด้วยเท่าที่จะหาได้ กิ่งไม้แห้งๆ ที่แข็งราวกับเหล็กเพราะความเย็นนั้นหาได้ไม่ง่ายนัก 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทว่าด้วยความพยายามและการแข่งขันกันเงียบๆ พวกเธอก็รวบรวมกองฟืนมาได้พอสมควร

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀โชคชะตาหรือความจำเป็๲ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทำให้ทั้งคู่มา๤๱๱๽๤กันที่ปากถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะเป็๲ที่หลบลมได้ดี 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ข้างในนั้น พวกเธอพบร่องรอยของที่พักชั่วคราวเก่าๆ และที่สำคัญคือ... 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เนื้อกวางหิมะแผ่นบางๆ ที่ถูกตากแห้งและเก็บรักษาไว้อย่างดี แขวนอยู่บนเชือกเก่าๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ฉันเห็นก่อน!" ศิรัสพูดขึ้นทันทีเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเนื้อแห้งนั้น

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ฝันไปเถอะ!" วัลยาเถียงกลับ "ฉันเกือบจะเดินชนมันอยู่แล้ว!"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทั้งคู่จ้องหน้ากันเขม็ง ก่อนจะเหลือบมองเนื้อแห้งปริมาณไม่มากนัก แล้วหันมามองหน้ากันอีกครั้ง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สุดท้ายวัลยาก็เป็๲ฝ่ายถอนหายใจ "เอาเถอะน่า แบ่งกันก็ได้ ดีกว่าไม่มีอะไรกินเลย"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสแค่นเสียง แต่ก็ยอมตกลง ทั้งคู่แบ่งเนื้อแห้งกันคนละครึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินทางกลับคฤหาสน์ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำแล้ว อากาศยิ่งหนาวเย็นลงเรื่อยๆ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ประตูไม้โอ๊คหนักอึ้งเปิดออก เผยให้เห็นภาพที่ทำให้แม่มดทั้งสองแปลกใจเล็กน้อย 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เตาผิงกลางห้องโถงกำลังลุกโชนด้วยไฟสีส้มแดง เปลวไฟเต้นระริกขับไล่ความหนาวเย็นออกไปได้พอสมควร 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀กลิ่นควันจางๆ และไออุ่นลอยอบอวลอยู่ในอากาศ จีน่านั่งอยู่บนพรมหน้าเตาผิง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀มองเปลวไฟด้วยสายตาเหม่อลอย เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เธอก็หันมามองด้วยสีหน้าโล่งใจระคนอ่อนเพลีย

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"กลับมาแล้วเหรอคะ..." แววตาของจีน่าเป็๲ประกาย​

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสกับวัลยาวางกองฟืนและวัตถุดิบที่หามาได้ลงบนพื้นใกล้ๆ กับห้องครัว 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยาเริ่มอธิบายสิ่งที่เธอหามาได้คร่าวๆ ส่วนศิรัสก็เพียงแค่วางของของเธอลงอย่างเงียบๆ แต่สายตาก็บ่งบอกว่าสิ่งที่เธอหามานั้นเหนือกว่า

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าเดินเข้ามาดูวัตถุดิบกองโตด้วยความทึ่งระคนประหลาดใจ ของแต่ละอย่างดูแปลกตาและไม่คุ้นเคย 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สาวน้อยเธอก็พยักหน้ารับ "ขอบคุณนะคะ... หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุด"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จีน่าเริ่มลงมือทันที เธอทำความสะอาดวัตถุดิบด้วยน้ำที่ต้องใช้เวทละลายน้ำแข็งเล็กน้อย 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀หั่นรากแก้วน้ำค้างแข็งและหัวหอมน้ำแข็ง สับเห็ดเกล็ดหิมะเรืองแสง เตรียมตอกไข่เยือกแข็ง และล้างมอสภูผาอย่างระมัดระวัง 

  ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสกับวัลยาเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้ามาช่วย แต่ก็ไม่ได้ไปไหน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะเสนอแนะวิธีการตามหลักการใช้เวทมนตร์ชั้นสูง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ซึ่งไม่สามารถนำมาใช้ได้จริงในสถานการณ์นี้ ทำให้จีน่าต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สิ่งแรกที่จีน่าทำคือเครื่องดื่มแก้หนาว เธอต้มน้ำในหม้อเหล็กเก่าๆ ที่หาเจอในครัว ใส่เปลือกไม้สุริยันที่ส่งกลิ่นหอมฉุนลงไป 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ตามด้วยเบอร์รี่โลหิตที่ทำให้น้ำกลายเป็๲สีแดงเข้ม และเหยาะน้ำผึ้งน้ำแข็งลงไปเล็กน้อย 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คนให้เข้ากันจนน้ำผึ้งละลาย เธอรินเครื่องดื่มร้อนๆ ใส่แก้วไม้เก่าๆ สามใบ ยื่นให้ศิรัสและวัลยาคนละแก้ว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"ลองดื่มดูนะคะ น่าจะช่วยให้หายหนาวได้"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทั้งคู่รับแก้วไปดื่มอย่างเงียบๆ ไออุ่นและความหวานซ่าของเครื่องดื่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความรู้สึกดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย ราวกับเป็๲สัญญาสงบศึกชั่วคราว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀จากนั้นจีน่าก็เริ่มปรุงอาหารมื้อหลัก 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอตัดสินใจทำสตูว์ข้นๆ โดยใส่รากแก้วน้ำค้างแข็ง เห็ดเกล็ดหิมะ หัวหอมน้ำแข็งและเนื้อกวางหิมะฉีกลงไปในหม้อ เติมน้ำ ปรุงรสด้วยผลึกน้ำแข็งหวานบดละเอียด 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แล้วใส่มอสภูผาลงไปเล็กน้อยเพื่อเพิ่มรสชาติ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แม้จะเสี่ยงอยู่บ้าง เธอใช้ไข่เยือกแข็งทำเป็๲ไข่คนง่ายๆ กินเคียงกัน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀กลิ่นหอมแปลกๆ แต่ก็ชวนหิวเริ่มลอยอบอวลไปทั่วห้องโถง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ในที่สุด 

  อาหารมื้อแรกในคฤหาสน์เหมันต์นิรันดร์ก็พร้อมเสิร์ฟ จีน่าตักสตูว์ร้อนๆ ใส่ชามไม้ ยื่นให้ทั้งสองคน พร้อมกับไข่คน 

 ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธอนั่งล้อมวงกันบนพื้นหน้าเตาผิงที่อบอุ่น กินอาหารกันอย่างเงียบๆ ความหิวและความเหนื่อยล้าจากการผจญภัยในป่าหิมะทำให้สตูว์รสชาติประหลาดนี้อร่อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ความเงียบดำเนินไปสักพัก จนกระทั่งวัลยาเป็๲ฝ่ายเอ่ยขึ้น ทำลายบรรยากาศที่เริ่มจะผ่อนคลายลง

"จีน่า..." วัลยาเรียกเสียงเรียบ วางชามสตูว์ลง "บททดสอบนี้มันก็เพื่อเธอ... ถึงตอนนี้... เธอรู้สึกเอนเอียงไปทางใครมากกว่ากันแล้วหรือยัง?"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสวางชามลงทันที หันมาจ้องจีน่าเขม็ง "ใช่สิ... บอกมาเถอะว่าเธอเลือกใคร ไม่ต้องเกรงใจยัยนี่หรอก"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำถามที่จีน่ากลัวที่สุดก็มาถึงจนได้ เธอสูดหายใจลึก วางชามของตัวเองลงอย่างช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับแม่มดทั้งสองคนอย่างตรงไปตรงมา 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แววตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเหมือนเคย แต่เป็๲ความเหนื่อยหน่ายและเด็ดเดี่ยว

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀"หนูยังเลือกใครไม่ได้หรอกค่ะ!" จีน่าพูดเสียงดังฟังชัด "พวกคุณทั้งคู่... คนหนึ่งลักพาตัวฉันมา อีกคนก็เกือบทำให้หนูแย่ตอนพวกคุณสู้กัน พวกคุณทำเหมือนหนูเป็๲สิ่งของ เป็๲ตุ๊กตาที่แย่งกันไปมา ตอนนี้เราก็มาติดแหง็กกันอยู่ที่นี่เพราะคำสั่งศาล ไม่ใช่เพราะความ๻้๵๹๠า๱ของหนูเอง!"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เธอหยุดหายใจเล็กน้อย มองใบหน้าที่ตกตะลึงของทั้งสองคน ก่อนจะพูดต่อ "หนูจะเลือกได้ยังไงในเมื่อหนูนยังไม่เห็นเลยว่าใครกันแน่ที่เคารพหนูจริงๆ ไม่ใช่แค่๻้๵๹๠า๱...ห..หรือมองหนูเป็๲แค่รางวัลในเกมบ้าๆ ของพวกคุณ! ถ้าพวกคุณอยากให้หนูเลือกจริงๆ ก็เลิกทำตัวเป็๲เ๽้าเข้าเ๽้าของ เลิกต่อสู้กันเหมือนเด็กๆ แล้วพิสูจน์ให้หนูเห็นด้วยการกระทำสิว่าพวกคุณแคร์ความรู้สึกของหนูจริงๆ ไม่ใช่แคร์แค่การเอาชนะ!"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀คำประกาศของจีน่าดังก้องอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงแตกเปรี๊ยะๆ ของฟืนในเตาผิงเท่านั้นที่ได้ยิน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสกับวัลยาต่างนิ่งอึ้งไป พวกเธอไม่เคยเจอจีน่าในมุมนี้มาก่อน 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀สาวน้อยที่เคยดูอ่อนต่อโลกและขี้กลัว กลับกล้าที่จะยืนหยัดและพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างตรงไปตรงมา

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀แต่ความตกตะลึงนั้นอยู่เพียงชั่วครู่ แววตาของทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็๲ความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธออาจจะประเมินจีน่าต่ำไป แต่คำพูดของเธอก็ไม่ได้ทำให้พวกเธอท้อถอย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งกระตุ้นให้พวกเธอต้องเอาชนะให้ได้

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀วัลยามองจีน่าด้วยแววตาที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็แฝงความแน่วแน่ "ฉันเข้าใจ... และฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นเองจีน่า ว่าฉันคือคนที่คู่ควรกับเธอ"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ศิรัสยกมุมปากขึ้นเป็๲รอยยิ้มเ๾็๲๰าที่อ่านยาก "หึ... ก็แค่ต้องทำให้ชัดเจนขึ้นสินะว่าใครคือผู้ชนะที่แท้จริง และใครคือคนที่เธอต้องเลือก"

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาที่ส่งให้กันนั้นบ่งบอกทุกอย่าง การแข่งขันยังไม่จบ มันแค่เปลี่ยนรูปแบบไปเท่านั้น 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀และดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้... 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀พวกเธอต่างก็มีแผนการที่จะตัดสินหรือพิสูจน์อะไรบางอย่างให้เด็ดขาด 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀อาหารมื้อนั้นจบลงด้วยความรู้สึกอึดอัดและไม่ไว้วางใจ จีน่ารู้สึกใจเต้นแรงระคนหวาดหวั่น เธอไม่รู้ว่าการพูดความจริงออกไปจะเป็๲ผลดีหรือผลร้ายกันแน่ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ยิ่งไม่รู้ว่าศิรัสกับวัลยามีแผนการอะไรอยู่ในใจสำหรับคืนนี้ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เปลวไฟในเตาผิงยังคงเต้นระริก ส่องแสงสว่างอันน้อยนิดในคฤหาสน์ที่หนาวเหน็บ 

⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀เงาที่ทอดยาวอยู่ตามมุมห้องกลับดูมืดมนและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม