ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 142 ปรับแต่งร่างกาย

   สามวันถัดไปนับตั้งแต่สายฝนทำสัญญาศักดิ์สิทธิ์กับชายชราครีเทล สายฝนเวลานี้ยืนอยู่เบื้องหน้าคฤหาสน์ของชายแก่ เมื่อยามเห็นเขาพวกมันก็ก้มหัวแสดงความเคารพ ชายหนุ่มผมดำมาที่นี่หลายวันติดต่อกันแล้ว เห็นได้อย่างชัดเจนมากว่าเขามาหานายท่านของพวกมัน น้อยนักที่นายท่านจะให้เข้าพบได้ ยามทั้งสองคาดเดาว่าสายฝนต้องไม่ธรรมดา

   “ฉันต้องการเจอชายแก่” สายฝนกล่าวประโยคเดิมที่เขากล่าวมาหลายครั้ง หลังได้ยินยามทั้งสองพลันรู้สึกแปลกๆ เคยได้ยินเกินสามรอบทว่ากลับไม่ชินสักเท่าไหร่ ชายแก่? ไม่มีใครกล้าเรียกนายท่านพวกมันเช่นนั้น ถ้าจะมีก็คงเป็นชายหนุ่มผมดำเบื้องหน้า

   แม้จะรู้สึกแปลกๆแต่พวกมันก็เปิดทางเข้าคฤหาสน์ให้สายฝนเข้าไป

///

   ‘นั่นเธอ?’ เข้ามาภายในคฤหาสน์ไม่นานสายฝนพลันเจอเด็กสาวซึ่งชื่อว่าฟีซิเลีย ขณะนี้เธอกำลังร้องไห้อยู่ สิ่งที่เห็นทำให้สายฝนแปลกใจ เกิดอะไรขึ้น? เขาและฟีซิเลียไม่ได้พูดกันมากนัก สามารถนับจำนวนครั้งที่สายฝนคุยกับเด็กสาวได้เลย ดังนั้นเขาจึงไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอ ข้อมูลเกี่ยวกับฟีซิเลียในหัวสายฝนมีน้อยมากๆ ข้อมูลเหล่านี้ไม่เพียงพอทำให้สายฝนรู้ว่าเด็กสาวร้องไห้เพราะอะไร

   ‘เอาเป็นว่าฉันจะไม่เข้าไปยุ่งกับเธอ ในบางครั้งการใช้เวลาอยู่กับตนเองก็ดีกว่ามีคนอยู่เคียงข้าง อีกอย่างฉันก็ไม่อยากไปยุ่งในเรื่องที่ไม่ใช่เรื่องของฉัน การทำแบบนั้นมีแต่จะปวดหัว” สายฝนคิดและตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับฟีซิเลีย ความคิดเขาแตกต่างจากความคิดของคนธรรมดาไปมาก ในสถานการณ์เช่นนี้ คนอื่นอาจเข้าไปช่วยฟีซิเลียทว่ากลับสายฝนไม่ใช่ ความคิดเขาคือให้เด็กสาวใช้เวลากับตนเองมากๆ เวลาจะทำให้ความเศร้าหายไปเองแม้บางครั้งจะใช้เวลานานเกินสิบปีก็ตาม

   สายฝนเปลี่ยนเส้นทางเล็กน้อย เขาเดินด้วยเสียงเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ฟีซิเลียรู้ตัว เขาสามารถผ่านเด็กสาวไปได้อย่างง่ายดายโดยที่เธอสัมผัสตัวตนเขาไม่ได้ เมื่อผ่านเด็กสาวที่ร้องไห้ไปได้แล้วสายฝนก็ตรงไปยังที่อยู่ของชายชราครีเทล พื้นที่คฤหาสน์นั้นกว้างใหญ่ จำเป็นต้องใช้เวลาอยู่พอสมควรกว่าเขาจะไปถึงห้องแห่งหนึ่งซึ่งไร้สิ่งของ

   ‘ทำงาน!’ สายฝนนำบางสิ่งขึ้นมาถือ เพียงหนึ่งความคิดสิ่งนั้นพลันทำงาน วงแหวนฟ้าครามปรากฏบนพื้นห้องก่อนที่การมองเห็นสายฝนจะหายไปในวินาทีต่อมา เขาไม่ตกใจแม้เพียงนิด เหตุการณ์แบบนี้เขาเคยเจอมาเกินกว่าสามครั้งแล้ว

///

   การมองเห็นสายฝนกลับมาอย่างรวดเร็ว สถานที่ซึ่งเขาอยู่เปลี่ยนไป เวลานี้มันเป็นห้องสมุดอันกว้างใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือหายากไม่ธรรมดา สายฝนใช้สายตามองไปทั่วทิศทาง ไม่นานเขาก็พบชายแก่ซึ่งกำลังรอเขาอยู่ อารมณ์บนใบหน้าชายชราเป็นผลให้สายฝนเกิดคำถามในใจ

   ‘ช่างมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปยุ่งเรื่องระหว่างชายแก่กับหลานสาว’ สายฝนเลือกไม่กล่าวถึงใบหน้านั้น เขาเลือกถามเรื่องอื่นแทน “ชายแก่ วันนี้เป็นวันที่คุณจะต้องช่วยทำให้ฉันใช้เวทมนตร์ได้ คุณยังไม่ลืมใช่มั้ย?”

    “แน่นอนว่าข้ายังไม่ลืม ความทรงจำข้าไม่ได้แย่ขนาดนั้น” ชายชราส่ายหัวพลางเอ่ยขึ้นจากนั้นก็กล่าวต่อว่า “งั้นพวกเรามาเริ่มกันเลย ข้าแนะนำว่าเจ้าควรจะอยู่นิ่งๆระหว่างกระบวนการ หากเจ้าไม่อยู่นิ่งมันอาจมีบางอย่างผิดพลาดเอาได้ ถ้าผิดพลาดเจ้าจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ด้วยสภาพปัจจุบันเจ้าจะตายทันที” 

   “ฉันเข้าใจ” สายฝนพยักหน้าพร้อมกับกล่าว วินาทีต่อมาเขาก็รับสิ่งของที่ชายชราครีเทลโยนมา สิ่งนั้นเป็นขวดยา ภายในขวดเหมือนจะมียานํ้าอยู่ สายฝนคิดว่ายานี้ต้องไม่ธรรมดาแน่ ยาจากครึ่งก้าวชนชั้นสูงจะธรรมดาได้อย่างไร?

   “ดื่มยานั่นเข้าไป มันจะช่วยให้เจ้าผ่านกระบวนการปรับแต่งร่างกายได้เร็วขึ้น” ชายแก่เอ่ย โดยไม่มีความลังเลสายฝนเปิดฝาจากนั้นเขาก็ดื่มยานํ้าจนหมดขวด ความเหนื่อยล้าทางร่างกายหายไปเล็กน้อย รู้สึกสบายตัวมากกว่าเดิม นอกจากนั้นไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นอีก นี่เขาดื่มมันเข้าไปแล้วใช่หรือไม่? ทำไมมันคล้ายกับเป็นยานํ้าทั่วไป? สายฝนสงสัย

   “ต่อจากนี้จำเอาใว้ว่าอย่าต่อต้าน” ชายชราโบกมือหนึ่งคราเบาๆ สิ่งของมากมายปรากฏขึ้นจากอากาศว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยว่าพวกมันมาจากที่แห่งใด นี่เหมือนกับมิติคลังเก็บสิ่งของ!

   สายฝนมองชายแก่ใช้สิ่งของพวกนั้นทำบางอย่าง ขณะเดียวกันก็คิดภายในใจ ‘พอไม่มีโทรศัพท์เทพเจ้าและพลังอื่นๆ ฉันลำบากกว่าเดิมและความแข็งแกร่งลดลงหลายเท่า ถ้าตอนต่อสู้กับเจ้าสามคนนั้นฉันมีอักษรลี้ลับกับพลังอื่นๆ ฉันจะไม่ได้รับบาดเจ็บขนาดนั้น’

   “สัญลักษณ์?” สามนาทีถัดมา ดวงตาสายฝนจับจ้องไปยังสัญลักษณ์บนพื้นซึ่งถูกวาดขึ้นโดยชายชรา

   “เจ้ามายืนอยู่ตรงนี้” ชายแก่ชี้นิ้วไปตรงสัญลักษณ์ สายฝนตอบตกลงทันที เขาก้าวเท้าเดินไปตรงสัญลักษณ์ เวลานี้สายฝนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย มันคงแปลกหากเขาไม่รู้สึกตื่นเต้น สายฝนไม่เคยปรับแต่งร่างกายมาก่อน เขาไม่รู้ว่าเมื่อจบขั้นตอนแล้วเขาจะเป็นอย่างไร

   “เจ้าพร้อมแล้วใช่หรือไม่?” ชายชราครีเทลกล่าวถาม สายฝนบอกทันทีเลยว่าใช่ ชายแก่ได้ยินเช่นนั้นมันพลันใช้ความสามารถตนเองทำให้สัญลักษณ์ใต้เท้าสายฝนเปล่งแสง แสงนั้นค่อยๆสว่างขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งแสงสว่างมากเท่าใดสายฝนก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากเท่านั้น ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่นานนัก ยังไม่ถึงหนึ่งนาทีความเจ็บปวดก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

   ‘แค่นี้?’ สายฝนคิดอย่างสงสัย วินาทีต่อมาหลังเขาคิดความง่วงมหาศาลพลันถาโถมเข้าใส่สายฝน ยังไม่จบแค่นั้น ยังมีความเหนื่อยล้าที่มากกว่าความง่วงตามมา ด้วยทั้งสองอย่างนี้สติสายฝนหายไปภายในระยะเวลาไม่เกินหนึ่งวินาที

///

   “โอ้! ท่านตื่นแล้ว” เมื่อสติชัดเจนขึ้น เปลือกตาทั้งสองของสายฝนพลันค่อยๆเปิดออก เวลานั้นเสียงหนึ่งก็ได้เข้าสู่การได้ยินของเขา สายฝนลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆไม่เร่งรีบ ร่างกายเขาเบาอย่างมากหากเทียบกับก่อนที่เขาจะหมดสติไป ความเหนื่อยล้าหายไปบางส่วนแล้วซึ่งเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ก็แค่หายไปแค่บางส่วนเท่านั้น ไม่ได้หายไปทั้งหมด สายฝนยังคงเหนื่อยล้าทางจิตใจและร่างกาย

   “ที่นี่ที่ไหน?” เห็นเจ้าของเสียงที่ตนเองได้ยินเมื่อครู่สายฝนก็กล่าวถามออกมาแม้ว่าจะรู้อยู่แล้วก็ตาม เขาจำได้ว่าตัวเองหมดสติไปตอนอยู่ในห้องสมุด ถ้าฟีซิเลียมาอยู่นี่แสดงว่าชายชราครีเทลน่าจะพาเขาออกจากห้องสมุดแล้ว ชายแก่นั่นไม่น่าจะปล่อยเขาทิ้งใว้ตามถนน

   “ห้องของท่าน” ฟีซิเลียตอบขณะมองสายฝนแปลกๆ

   “ทำไมเธอมองฉันแบบนั้น?” สายฝนถาม ความรู้สึกเขามันบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติไปจากเดิม 

   เด็กสาวไม่ได้ตอบสายฝนทันที เธอเดินไปหยิบบางสิ่งมาให้กับสายฝนก่อนเอ่ยขึ้น “ท่านควรดูด้วยตัวของท่านเอง”

   สายฝนรับของสิ่งนั้นมาจากฟีซิเลีย สิ่งนั้นมันคือกระจก ไม่รอช้าสายฝนรีบใช้กระจกดูตัวเอง เมื่อดูสายฝนก็เงียบ ไม่กล่าวอะไรเป็นเวลานาน เขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น ภาพในกระจกใช่เขาจริงหรือ? ไม่ได้มองผิดไปใช่หรือไม่?

   ‘ฉันรู้ตัวเองดี แม้ฉันจะหล่อและมีเสน่ห์แต่มันก็ไม่น่าจะมีมากขนาดนี้!’ เขาในกระจกหล่อมากกว่าสายฝนก่อนหน้านี้หลายสิบเท่า ดวงตาคู่ซึ่งเต็มไปด้วยความโหดร้ายและบ้าคลั่งมีสิ่งที่น่ารังเกียจแฝงเอาใว้อยู่ ไม่มีใครสามารถเห็นสิ่งที่แฝงอยู่ในดวงตาคู่นี้ได้ กระทั่งสายฝนเอง ต่อให้ชนชั้นสูงจะยืนจ้องมองอยู่นานเป็นปีก็ไม่อาจหาพบ