“ลูกสะใภ้ เธอออกจากบ้านไปซื้อของพวกนี้ให้ฉันหน่อย” ดวงใจสางรายการสินค้าที่ยาวเป็หางว่าวให้ลูกสะใภ้ ที่กำลังจะกลายเป็อดีต
“คุณแม่จะซื้ออะไรมามากมายคะ” มินตราเอ่ยถามแม่สามี และดูรายการที่แม่สามีสั่งให้เธอออกไปซื้อ
“ทำไม!เดี๋ยวนี้ฉันใช้เธอไม่ได้แล้ว อย่าลืมว่าตอนนี้เธอยังเป็ลูกสะใภ้ของฉันอยู่ รีบออกไปซื้อของสิ!” ดวงใจเอ่ยไล่ลูกสะใภ้
“แต่ว่า…น้องสารินยังนอนอยู่เลยนะคะ ฉันไม่อยากปล่อยให้ลูกอยู่คนเดียว” มินตราบอกแม่สามี
“เธอจะกลัวอะไร เธอรับออกไปซื้อของให้ฉัน เดี๋ยวฉันจะดูหลานเอง” ดวงใจบอกลูกสะใภ้ มินตราไม่มีทางเลือกเธอรีบออกไปซื้อและรีบกลับ
…
มินตราออกมาจากบ้าน นั่งรถรับจ้างไปที่ห้างสรรพสินค้าในกลางเมือง เธอมองดูรายการที่แม่สามีสั่งให้ไปซื้อ เธอคิดว่าตัวเองไม่สามารถเอากลับบ้านได้หมดแน่ ดีว่าที่ห้างสรรพสินค้ามาบริการส่งของถึงบ้าน
มินตราใช้เวลาหลายชั่วโมงในการซื้อของให้แม่สามี จนเดินมาผ่านโต๊ะนั่งดูดวงเล็ก
“แม่หนู…หยุดก่อน” เสียงแม่หมอที่นั่งหลับตาเอ่ยเรียก
“เรียกหนูหรือคะ” มินตราเอ่ยถาม ตรงที่เธอยืนอยู่ไม่มีใครเดินมาเลย
“แม่หนู…อีกไม่นาน เธอจะได้กลับไปอยู่ในที่ที่เธอควรจะอยู่แล้วนะ” แม่หมอเอ่ยบอก ทั้งที่หลับตา มินตราเดินเข้ามาหาแม่หมอใกล้ๆ ก็เห็นว่าแม่หมอดูดวงไม่ได้นั่งหลับตา แต่เธอตาบอดจริงๆ
“หนูไม่ดูดวงคะ ขอตัวนะคะ” มินตรากล่าวและเตรียมจะเดินออกไป
“มินตรา…เราชื่อมินตราใช่ไหม” แม่หมอคนนั้น เรียกชื่อของมินตราทำให้เธอหยุดเดิน และหันกลับมาอย่าใ
“คุณรู้ชื่อของฉันได้ยังไง” มินตราเอ่ยถาม
46
