(จบ) บ้านนี้โชคดีมีลูกสาวเป็นหมอดูอัฉริยะแห่งลัทธิเต๋า

บทที่ 38 แลกเปลี่ยนด้วยทองคำ 10,000 กรัม 

        เขาค้นหามา 3 ปีแล้วแต่กลับคว้าน้ำเหลว

        ถ้าเขามีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงปีเดียวจริง ๆ จะปล่อยให้คนร้ายตัวจริงเป็นอิสระ ลอยนวล ส่วนตัวเขาก็ตายไปด้วยความเสียใจอย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง

        เฉียวเหอเงยหน้าขึ้น มองไปที่โม่เชียน

        ตาชั่งในใจของเขาแกว่งไปมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        สุดท้ายแล้วเฉียวเหอก็ตัดสินใจได้ในที่สุด

        เขาเลือกที่จะเชื่อเธอ

        จะลองเชื่อใจสาวน้อยนิสัยประหลาดคนนี้ดูสักตั้ง!

        เฉียวเหอก้าวไปข้างหน้าและหยุดอยู่ห่างจากโม่เชียนมาเพียงครึ่งแขน ซึ่งใกล้พอที่จะมองเห็นรูขุมขนบนใบหน้าของอีกฝ่าย

        เขาคว้าเข้าที่ข้อมือของหญิงสาว จับมือเธอแล้วยกขึ้นให้อยู่ในระดับเดียวกับใบหน้า

        สีหน้าของเขาเย็นชาและจริงจัง

        “สร้อยลูกปัดไม้กฤษณาเส้นนี้เป็นของพ่อผม”

        เฉียวเหอหยิบลูกปัดแบบเดียวกันออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของตัวเอง แสดงมันให้โม่เชียนดู

        “เดิมทีสายสร้อยของคุณมีลูกปัด 18 เม็ด แต่ตอนนี้เหลือเพียง 17 เม็ดเท่านั้น ลูกปัดที่อยู่กับผมเม็ดนี้ มันถูกกำเอาไว้ในมือของพ่อผมตอนพบร่างของเขาแถวเชิงหน้าผา”

        โม่เชียนจ้องมองไปที่ลูกปัดในมือของเฉียวเหอ จากนั้นก็มองไปที่สร้อยลูกปัดบนข้อมือตัวเอง

        มันเหมือนกันทุกประการ

        เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือของเขาออก

        เธอเอามืออีกข้างปกป้องสร้อยข้อมือของตัวเองเอาไว้ด้วยสายตาระแวดระวัง

        “คุณต้องการเอามันไปเหรอ? ไม่ได้นะ นี่คือสิ่งที่อาจารย์มอบให้ฉัน! ”

        เฉียวเหออ้าปากค้าง “...”

        ว่าแล้วเชียวว่ามันต้องเป็นเหมือนกับการเล่นเปียโนให้วัวฟัง...

        เขาพูดออกไปตั้งยืดยาวมากมาย แต่สาวน้อยตรงหน้ากลับจับประเด็นได้แค่ว่าเขาจะเอาสร้อยข้อมือนี้คืน!

        เฉียวเหอถอนหายใจออกมายาว ๆ พยายามอธิบายให้โม่เชียนฟังอีกรอบ รอบนี้เขาอธิบายในแบบที่คล้ายวิธีการสื่อสารกับเด็กอายุ 3 ขวบ

        “ผมไม่ได้อยากได้สร้อยข้อมือคืน ผมแค่อยากตามหาคนที่ทำร้ายพ่อของผม ลูกปัดนี้เป็นเบาะแสเพียงชิ้นเดียวในที่เกิดเหตุ ผมรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่พ่อต้องการบอกผม”

        ขณะที่พูด เขาก็เงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่โม่เชียน “คุณช่วยผมตามหาคนร้ายได้ไหม? ”

        เมื่อโม่เชียนเข้าใจความหมายของเฉียวเหอ เธอจึงผ่อนคลายความตึงเคียดจากการระแวดระวังอีกฝ่ายลง พร้อมลดมือที่ปกป้องสร้อยข้อมือของตนเองอยู่ลงด้วย

        อย่างไรก็ตาม เธอยังคงส่ายหัวไปทางเฉียวเหอและปฏิเสธเขา

        “ไม่”

        เธอโบกมือไปมาอย่างเฉยเมย “นั่นมันเกินขอบเขตของฉัน แต่… ฉันสามารถมอบความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างอื่นให้ทางคุณได้”

        เฉียวเหอไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงมากนัก

        วงจรสมองของโม่เชียนนั้นแตกต่างจากคนปกติไปโข คำที่เธอกล่าวไว้ว่า ‘การให้ความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ’ บางทีอาจจะเป็นการถวายธูปสามดอกให้กับเหล่าบรรพจารย์ของเธอ เพื่อที่พวกเขาจะได้ช่วยเขาตามหาฆาตกร

        เฉียวเหอรู้สึกหงุดหงิด

        แต่เขายังคงไม่อยากปิดกั้นหนทางช่วยเหลือจากเธอ

        เขาถามอย่างสบาย ๆ ไม่กดดันอีกครั้งว่า “ความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคุณคืออะไรเหรอ? ”

        โม่เชียนผงกหัวอย่างภาคภูมิใจ

        “เดาสิ”

        เฉียวเหอนิ่งค้างไป “...”

        การเกลี้ยกล่อมหลานชายวัย 3 ขวบของเขายังไม่ใช่เรื่องยากถึงขนาดนี้เลย!

        ชาหนุ่มนวดขมับของตัวเอง แต่ก็ยังคงพยายามให้ความร่วมมือกับเธอ

        “เอ่อ… บอกทิศทางของคนร้าย? ”

        “ผิด”

        เมื่อเห็นว่าเฉียวเหอเดาไม่ถูก ระดับความภาคภูมิใจของโม่เชียนจึงยิ่งลอยสูงขึ้น

        ต้องให้เขาเดาผิดแบบนี้นี่แหละ เธอถึงจะสามารถประกาศคำตอบได้ด้วยตัวเองอย่างเต็มภาคภูมิ!

        “ฉันแค่จะทำให้พ่อของคุณฟื้นขึ้นมา แล้วให้เขาเป็นฝ่ายบอกคุณเอง ว่าใครคือคนที่ลงมือทำร้ายเขา! ”

        “?!”

        เฉียวเหอลองแคะหูของตัวเอง

        นี่เขาได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่าเนี่ย?

        “คุณหมายถึง… ปลุกพ่อของผมขึ้นมาเหรอ? ” เขาลองยืนยันสิ่งที่ตัวเองได้ยินกับคนพูดเช่นโม่เชียนอีกครั้ง

        โม่เชียนมองคนตรงหน้าเหมือนกับว่าเธอกำลังมองคนโง่เง่า “คุณไม่เข้าใจภาษามนุษย์เหมือนกับคนอื่นเหรอ? ”

        เฉียวเหออึ้ง “...”

        อดทนไว้...

        ผู้หญิงคนนี้บอกว่าเธอสามารถปลุกพ่อของเขาที่นอนเป็นเจ้าชายนิทรามา 3 ปีได้ ดังนั้นไม่ว่าเธอจะพูดคำด่าหรือคำดูถูกที่รุนแรงแค่ไหน เขาก็ต้องกักเก็บคลื่นอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้อย่างอดทน...

        โม่เชียนไม่ได้สนใจความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเขา เธอกำลังคิดวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว และยุ่งอยู่กับการคำนวณค่าใช้จ่าย

        เธอควรเก็บเงินค่าจ้างเท่าไหร่ดีนะ?

        แม้เมื่อวานเขาจะมอบของขวัญมาให้เธอมากมาย

แต่นั่นมันจัดเป็นคนละเรื่องกัน

        เงินของเมื่อวานไม่สามารถชดเชยหนี้ที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้

        โม่เชียนคิดอยู่นาน และยกหนึ่งนิ้วไปทางเฉียวเหอ “คุณต้องจ่ายทองให้ฉัน 1... ”

        “10,000 กรัม? ตกลง! ”

        เฉียวเหอขัดจังหวะการพูดของโม่เชียน

        ไม่ว่าเธอจะเสนอราคาเท่าไหร่ มันก็คงไม่มีทางเป็นทอง 100 กรัมไปได้หรอกใช่ไหมล่ะ?

        ไอ้พวกหมอต้มตุ๋นที่ครอบครัวของเขาจ้างมายังเรียกราคาสูงกว่านี้เลย!

        คิดว่าเฉียวเหอเป็นใครกันล่ะ? เขาเป็นคนประเภทที่ใช้เงินได้โดยไม่ต้องคิดไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่ก็ตาม

        ขอแค่สามารถช่วยชีวิตพ่อเอาไว้ได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรือเรื่องสลักสำคัญเลย

        ดังนั้นมันคงเป็นการดีกว่า ที่เขาจะเป็นฝ่ายเสนอราคาออกไปให้เธอ

        แต่โม่เชียนไม่มีทางรู้ความคิดของเฉียวเหอเลย

        เธอมองคนโง่ตรงหน้าด้วยความสับสน “คือ... ”

        “3 ปีที่แล้วพ่อของผม... ”

        เฉียวเหอเริ่มเล่าเรื่องราวในปีนั้นให้เธอฟังทันที ส่วนโม่เชียนก็ฟังเขา

        นิ้ว ‘หนึ่ง’ ที่เธอชูขึ้นไปเมื่อกี้ยังคงค้างอยู่กลางอากาศ

        นี่เธอแสดงออกได้ไม่ชัดเจนเพียงพอเหรอ?

        ‘หนึ่ง’ นี่ไม่ใช่แค่ทองคำ 1 กรัมเหรอไง...

        ทำไมกระทั่งคำว่า ‘หนึ่ง’ คนในเมืองใหญ่แห่งนี้ถึงยังไม่รู้จักอีก?

        …

        เฉียวเหอและโม่เชียนพูดคุยกันในวอร์ดเป็นเวลานาน

        และถึงมันจะไม่ใช่ว่าเรื่องราวที่ซับซ้อนถึงขนาดนั้น แต่เฉียวเหอก็ยังต้องการอธิบายให้โม่เชียนฟัง ในรูปแบบที่เธอจะสามารถเข้าใจได้ง่ายที่สุดและถูกต้องจริง ๆ อยู่ดี

        ดังนั้นพวกเขาจึงใช้เวลาตลอดช่วงเช้าเพื่อคุยกัน

        หญิงสาวนั่งอย่างเชื่อฟังอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก พร้อมฟังคำบอกเล่าจากปากของเฉียวเหอ

        จากนั้นเธอก็เม้มริมฝีปากแล้วควานหาของจากในกระเป๋า

        ระหว่างที่ค้นหาของก็พึมพำว่า “ฮวงจุ้ยของครอบครัวคุณดีมาก หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณและพ่อของคุณ มันจะไม่ใช่การตายโหงแน่นอน”

        เฉียวเหอ “...”

        อดทนเข้าไว้...

        “แต่ฉันสามารถช่วยได้แค่พ่อของคุณเท่านั้น ในส่วนตัวของคุณนั้น ยังไง ๆ ก็ต้องตายอยู่ดี เพราะมันเป็นสิ่งที่คุณต้องได้รับอยู่แล้ว”

        เฉียวเหอ “...”

        ยอมถอยให้สักก้าว ไม่นานท้องฟ้าจะสดใสขึ้น...

        “แต่เพราะเห็นแก่ทองคำและเสื้อผ้าสวย ๆ ที่คุณมอบให้ฉัน ฉันสามารถช่วยคุณเลือกสุสานที่มีฮวงจุ้ยดี ๆ ได้นะ”

        เฉียวเหอ ‘โว้ย...’

        คนเลวตายเพราะปาก คนดีเรียนรู้ที่จะหุบปาก...

        …

        ในที่สุดโม่เชียนก็หยิบกระดาษยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าใบใหญ่ของเธอ 

        เธอคลี่กระดาษยันต์ออก มันมีภาพแปลก ๆ ถูกวาดอยู่บนกระดาษยันต์สีเหลือง

        โม่เชียนหยิบพู่กันออกมาชุบน้ำ แล้วจุ่มมันลงในหมึกชาด จากนั้นค่อยใช้พู่กันวาดภาพที่แปลกยิ่งกว่าเดิมไปตามมุมทั้งสี่ของกระดาษยันต์ มันมีรูปร่างเป็นเหมือนหัวของเด็กทั้งสี่คน แต่ดวงตากลับมีเพียงหนึ่งข้างเท่านั้น

        โม่เชียนพนมมือของตัวเองเข้าด้วยกัน กระดาษยันต์ถูกคั่นอยู่ระหว่างฝ่ามือ ปากเริ่มท่องบทสวดมนต์ของลัทธิเต๋าประมาณสองสามบท

        ต่อมากระดาษยันต์ก็เรืองแสง

        หลังจากเขย่าไปสองครั้ง แสงที่เรืองออกมาจากกระดาษยันต์ค่อยหายไป

        พอทำสิ่งที่กล่าวไปข้างต้นจนเสร็จสิ้น โม่เชียนจึงพับกระดาษยันต์เข้าหากันหลายทบเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ แล้วมอบให้เฉียวเหอ “เรียบร้อย เสร็จแล้ว”