ซ่อนกลิ่น
Ep8
เวลาผ่านไปจนร่วมอาทิตย์แล้วที่ผมอยู่ดูแลเ้าขุนและปีบที่บ้านใหญ่อีกไม่กี่วันDadและพ่อกับสายลมจะกลับมาไทยวันนี้เป็วันหยุดของผม ผมจึงเลือกที่จะชวนทุกคนมาทำอะไรกินกันโดยมีเพื่อนเ้าขุนที่ชื่อดิวอัลฟ่าลูกครึ่งที่เจอวันนั้นมาร่วมด้วย ส่วนเื่ที่เกิดขึ้นในคอนโดของเ้าขุนผมเลือกที่จะไม่ใส่ใจ ปล่อยมันผ่านไป
“ดิว ชอบกินอาหารไทยไหม”ผมเอ่ยถามเพื่อนเ้าขุนที่มาเป็ลูกมือช่วยทำของกินในห้องครัว มือเรียวก็จัดการกับอาหารที่กำลังใส่จานไปด้วย
“ชอบครับ โดยเฉพาะสาวไทยหรือ...หนุ่มไทย” เสียงหนาเอ่ยบอกพลางหยิบขนมหวานที่ผมทำไว้เข้าปากสายตาล่าเหยื่อมองตรงมาที่ผม สายตาของพวกอัลฟ่าที่มีไว้จับเหยื่อที่เป็โอเมก้า
“มึงออกไปจัดโต๊ะไป”เสียงเข้มของเ้าขุนเอ่ยขึ้นด้านหลังทำให้ดิวละสายตาจากผมไปยักคิ้วให้เพื่อน
“หวงจริงนะมึง” เสียงหนาเอ่ยบอกพร้อมยิ้มขำ พลันเดินออกไปจากห้องครัวเหลือทิ้งไว้แค่ผมและเ้าขุน
บรรยากาศในห้องครัวมันอึดอัดมากั้แ่เหตุการณ์นั้น ผมก็พยายามให้ตัวเองอยู่ห่างเ้าขุนให้มากที่สุดบางอย่างบอกผมว่าเด็กตรงหน้าผมนั้น ไม่น่าไว้ใจ
“อาหารเสร็จยัง” เสียงเข้มเอ่ยถามพลางหยิบชิมอาหารทุกจาน
“เสร็จแล้ว” ผมเอ่ยบอกโดยไม่หันมามองหน้าเ้าขุน อัลฟ่าเด็กปรายตามองผมเพียงนิดก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว
“เ้าขุน” ผมใช้มือดันอกแกร่งให้ออกห่าง เ้าขุนชะงักนิ่งอยู่ที่เดิมสายตาดุจ้องมองหน้าผมนิ่ง ผมก้มหน้าไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า
“เอา...อาหารออกไปข้างนอกเถอะ”ผมเอ่ยบอกเด็กตรงหน้าไม่เต็มเสียง เ้าขุนนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะค่อยๆถอยออกห่างแล้วคว้าจานอาหารเดินออกไป
“...” ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่มือเรียวเท้ากับที่ล้างจาน พยายามทำอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเป็ปกติ
“อีกไม่กี่วัน อดทนไว้”ผมหลับตาบอกตัวเองแ่เบา พลันกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
อาหารมากมายถูกวางไว้บนโต๊ะกลางสวนดอกไม้ผมเดินออกมาจากบ้านพร้อมรอยยิ้ม พลางวางจานผัดหมี่ตรงหน้าน้ำหวาน
“หอมมากเลย” เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม ผมยกยิ้มให้ภรรยาแล้วนั่งลงข้างๆโดยพยายามไม่มองสบตากับเ้าขุนที่มองผมอยู่ตลอดเวลา
“ซ่อน กินอันนี้สิน้ำหวานจำได้ว่าซ่อนชอบ” มือบางตัดทอดมันกุ้งมาใส่จาน ซึ่งผมก็ยกยิ้มรับภรรยาบางๆ
“พี่ซ่อนแพ้กุ้ง” เสียงเข้มของเ้าขุนทำให้ทุกคนหันไปมองเป็ตาเดียวส่วนผมนั้นนั่งนิ่งค้างกับคำพูดของเ้าขุน พร้อมอาการปวดหัวที่เกิดขึ้นกะทันหัน
“งั้น...หรอน้ำหวานไม่เห็นรู้เลย” เสียงใสของน้ำหวานดึงความสนใจของผมให้มีสติผมหายใจเข้าปอดลึกๆพลันเงยหน้าขึ้นมายกยิ้มให้น้ำหวานบางๆ
“เพราะผมไม่อยากให้น้ำหวานเป็ห่วงไง”มือเรียวกุมมือบางของน้ำหวานไว้ สายตาดุจ้องมองพร้อมปล่อยแรงข่มออกมาจึงทำให้โอเมก้าข้างๆอย่างปีบเริ่มตัวสั่น และน้ำหวานที่เริ่มมีอาการแปลกๆ
“น้ำหวาน เป็อะไร” ผมเอ่ยถามภรรยาด้วยความเป็ห่วงก่อนจะหันไปมองหน้าเ้าขุนที่จ้องหน้าผมด้วยความคุกรุ่น
“พี่พาภรรยาขึ้นห้องเถอะครับเดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง” เสียงของดิวเอ่ยบอกผมกัดฟันแน่นเพราะความคุกรุ่นไม่แพ้กัน ก่อนจะอุ้มน้ำหวานในท่าเ้าสาวแล้วพาเข้าไปในบ้านเพื่อหนีกลิ่นที่เ้าขุนปล่อยแรงข่ม
“คู่แห่งโชคชะตาของมึงจะทนไม่ไหวแล้ว”เสียงหนาเอ่ยบอก เ้าขุนจึงค่อยๆลดแรงข่มลงช้าๆพลางปรายตามองคนข้างๆ
“...เ้าขุน อึก ปีบ...แฮ่ก ไม่ไหวแล้ว” เ้าขุนมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของปีบพักหนึ่งก่อนลุกขึ้นเติมความสูงแล้วอุ้มปีบไว้ในท่าเ้าสาว พาเดินเข้าบ้านใหญ่ไปโดยทิ้งให้ดิวนั่งยิ้มสนุกอยู่คนเดียว
1K
