ปกรณัมนักเรียนขั้นเทพ

“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเพียงแค่รับช่วงธุรกิจต่อจากพวกมันเท่านั้น”

“นี่เธอฆ่า ฉินชางไห่ กับ หมาป่าคลั่งแล้วหรือยัง?”

“ไม่ได้ฆ่าครับ ผมจะให้พวกเขาทำงานต่อในฐานะหมาป่าโลหิต นั้นเพื่อช่วยจัดการเรื่องธุระของผม ผมได้สั่งกำชับพวกมันไปแล้ว ส่วนเรื่องในวันข้างหน้านั้น ผมก็วางแผนไว้บ้างแล้ว”

“อืม งั้นก็ดีแล้ว ฉันก็ไม่ได้หวังจะให้เธอเดินทางที่แปดเปื้อน คนครอบครัวก็ไม่ต้องการเช่นกัน”

“ครับ อันนี้ผมทราบดี พวกคุณอาวางใจได้เลย ผมไม่มีทางทำอะไรที่สร้างปัญหาให้ทางการแน่นอน” เฉิงหยู่ พูดจบก็หันตัวกลับเดินเข้าห้องไป

เขานั่งลงบนเตียง เฉิงหยู่ คิดย้อนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ นี่เป็นการฆ่าคนครั้งแรกระหว่างที่เรามายังโลกนี้ แถมยังใช้เคล็ดวิชาประหลาดที่คนปกติทั่วไปทำไม่ได้อีก นี่แหละความสามารถที่แท้จริงของผู้ฝึกตน

วิชาต่อสู้ของคนทั่วไป ต่อให้ฝึกไปกี่สิบปีก็ทำได้เพียงแค่เพิ่มศักยภาพของตัวเอง คนจำพวกนี้นั้นมีร่างกายที่แข็งแกร่ง และพละกำลังมากมาย คนทั่วไปถ้าได้สัมผัสก็เหมือนกับได้สัมผัสเหล็กกล้าเลยทีเดียว

หลังจากบรรลุความแข็งแกร่งทางกายภาพแล้ว ร่างกายก็ไม่อาจจะแข็งแกร่งมากไปกว่านี้แล้ว นั้นเพราะไม่มีวิธีการเพิ่มพูลในขั้นต่อไป เพราะฉะนั้นคนส่วนใหญ่จึงฝึกฝนในศิลปะการต่อสู้อย่างหนักหน่วง คนจำพวกนี้สามารถต่อกรกับศัตรูนับสิบได้ด้วยตัวคนเดียวโดยไม่เป็นปัญหา สำหรับโลกแห่งผู้ฝึกตน ก็ถือเป็นเพียงเด็กอ่อนหัดเท่านั้น มีคนแบบนี้อยู่มากมายในโลกแห่งนี้

และสำหรับผู้ฝึกตนแล้วนั้น เมื่อบรรลุขั้นฝึกร่างกายร่างกายสำเร็จ ก็เหมือนกับฝึกฝนทางกายภาพไปในเวลาเดียวกัน โดยการฝึกฝนนั้นตัวเองต้องรู้จักวิธีกำหนดลมหายใจ ให้เกิดปราณอยู่ภายใน นั้นคือการเริ่มเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณ ปราณภายในร่างกายโดยวิธีการจะถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นปราณแท้จริง รวบรวมปราณโดยการใช้ฝ่ามือ นั้นเป็นเรื่องพื้นฐาน แม้แต่ขั้นฝึกร่างกายก็จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาทั่วไปเลยถ้าไม่มาเป็นกลุ่มๆ

แต่ว่า เฉิงหยู่ ที่บรรลุขั้นฝึกรากฐานแล้ว มีปราณไหลเวียนทั่วร่าง ส่วนปราณพลังภายในนั้นยังทรงพลัง เพียงแต่ความแข็งแกร่งของขั้นฝึกรากฐานอยู่ที่ประสิทธิภาพในการเพิ่มพูนพลังปราณที่อยู่ภายใน ออกมาใช้งาน นั้นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ เฉิงหยู่ สามารถ ป้องกันกระสุน และตัดศรีษะของศัตรูกลางอากาศ ผ่าร่างออกเป็นสองเสี่ยงได้ แสงที่ออกมาจากฝ่ามือ เฉิงหยู่ มันก็คือพลังปราณ ในตอนที่อุ้ม หลินยวี่ฮั่น ไว้ก็ได้ถ่ายพลังปราณออกมาเป็นเกาะกำบัง ห่อหุ้มร่างของทั้งสองเอาไว้

ทั้งหมดนี้ คนอื่นๆ อาจจะเห็นว่ามันคือปาฏิหาริย์ มันเกินขอบเขตความเข้าใจของคนธรรมดาไปมาก แต่ทว่าในโลกเซียน นั้นเป็นเพียงขอบเขตขั้นพื้นฐานเท่านั้น และขณะที่อยู่ต่อหน้าเหล่าผู้ฝึกตนคนธรรมดาๆดูเปราะบางไปเลย

ดังนั้นสำหรับ เฉิงหยู่ ไม่มีทางเลือกมากนัก เบื้องหน้ามีปืนจ่อหลายกระบอก ถ้าหากการที่จะปกป้อง หลินยวี่ฮั่น ให้ไม่บาดเจ็บโดยปราศจากการใช้พลังนี้ก็เป็นเรื่องยาก

ถึงตรงนี้แล้ว เฉิงหยู่ ก็ไม่อยากคิดต่อ อย่างน้อยมันก็ให้ผลลัพท์ที่ดี คนที่ได้เห็นความสามารถของตัวเองล้วนต่างหวาดกลัว ตอนนี้ไม่เพียงแต่ตัวเองจะมีเงิน แต่กลับมีกิจการด้วย แถมยังมีคฤหาสน์ใจกลางเมือง ตัวเองกังวลอยู่ว่าจะไม่มีเงินซื้อบ้าน แต่ตอนนี้เขาสามารถออกไปอยู่ข้างนอกได้แล้ว

วันต่อมา เฉิงหยู่ มาถึงโรงเรียน หลินยวี่ฮั่น นั่งรอที่โต๊ะอยู่แล้ว ดูออกทันที ว่าเมื่อคืนไม่ค่อยได้นอน

“ถ้าไม่สบายก็ลาป่วยซะสิ ผลการเรียนก็ดีอยู่แล้วนิ ไม่พักสักหน่อยล่ะ ที่บ้านก็อ่านหนังสือได้น่า!” เฉิงหยู่ นั่งลงและพูดกับ หลินยวี่ฮั่น

“ไม่ต้องหรอก ไม่มีอะไรซะหน่อย ก็แค่นอนไม่ค่อยหลับ!”

ช่วงบ่ายของวัน มีคุณครูหลายคนผลัดกันมาอธิบายข้อสอบ เฉิงหยู่ ฟังแล้วก็เริ่มเบื่อหน่าย เพียงแต่ดูตามหนังสือของ หลินยวี่ฮั่น ที่เอามา เมื่อวานที่จริงอ่านประวัติศาสตร์ไปแล้ว จากการทบทวน ตอนนี้ในหัวสมองมีแต่เรื่องประวัติศาสตร์ล้วนๆ การที่จะต้องเผชิญเหตุการณ์แบบนี้ ก็กลายเป็นเรื่องหมูๆ

วันนี้ เฉิงหยู่ อ่านเรื่องการเมืองรัฐศาสตร์ เนื้อหาทั้งหมดเพียงแค่ช่วงเที่ยงก็อ่านหมดแล้ว พอช่วงบ่ายก็แค่มาทบทวนอีกรอบ

พักเที่ยง เฉิงหยู่ พา หลินยวี่ฮั่น กับเจ้าอ้วนมาที่โรงอาหารกินข้าวเที่ยง ตอนที่เดินเข้าไปโรงอาหาร เจ้าอ้วน ไปซื้อข้าวให้กับ หลินยวี่ฮั่น ทันที เฉิงหยู่ นึกไม่ถึงว่า มาถึงนี่ก็ยังได้เจอกับ เจียงหมิง และตงหยวน อีก ทั้งสองพูดคุยกันดูสนุกสนาน

“ทั้งสองท่าน คุยอะไรกันหรือ น่าสนุกเชียว” เฉิงหยู่ เดินเข้าไปด้านหน้าจองทั้งสอง แล้วก็ยิ้มขึ้นมา

ทั้งสองเห็นว่าเป็น เฉิงหยู่ ก็เขยิบหลบไปพร้อมกับจานข้าว ด้วยท่าทางขยาด และหวาดกลัวจับจิต เจียงหมิง ที่มือแขนยังมีผ้าพันแผลอยู่เลยก็พูดขึ้นว่า “แกมาที่นี่ต้องการอะไร?” ตอนนี้ ในโรงอาหารมีคนเยอะ ก็ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะกล้าตีคนต่อหน้าคนมากมาย

“อ่อๆ ไม่มีอะไร ก็แค่เห็นพวกนายดูมีความสุขดี ก็เลยอยากจะเข้ามาร่วมวงด้วย”

“ที่นี่ไม่ต้อนรับแก พวกเรากับแกไม่มีอะไรที่จะต้องคุยกัน” ฉวี่ตงหยวน พูดขึ้น

“อ่าๆ ถ้างั้นฉันก็จะไม่รบกวนเวลากินข้าวของพวกนาย” เฉิงหยู่ พูดจบ ก็เดินกลับไปหยิบจานข้าวพร้อมกับ หลินยวี่ฮั่นและเจ้าอ้วน เดินไปสองก้าวก็หยุดขึ้นมาหันหน้ากลับไป แล้วก็พูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฉันจะขอเตือนสติพวกนายไว้นะ จะทำอะไรให้คิดให้ดีก่อน ไม่งั้นต่อไปพวกนายอาจจะเจ็บตัวแบบไม่ฟื้นอีกเลย” พูดจบก็เดินจากไป

“มันหมายถึงอะไร? แล้วเมื่อกี้มันได้ยินที่เราคุยกันด้วยหรอ?” เจียงหมิง ประหลาดใจ

“เป็นไปไม่ได้ เมื่อกี้พวกเราคุยกันเสียงเบามากๆ แถมไม่ได้เอ่ยชื่อมันอีกด้วย แล้วมันจะรู้ได้ไงว่าพูดถึงมันอยู่” ฉวี่ตงหยวน ตอบกลับ

“แล้วเมื่อกี้มันหมายถึงอะไร? ขู่พวกเราหรือ?”

“น่าจะใช่นะ”

“คืนนี้พวกเราไปที่ ซินกวงไนท์คลับกันเถอะ ฉันจะพานายไปรู้จักกับพวกหมาป่าโลหิต พ่อนายเป็นรองนายก พวกเขาจะต้องให้เกียรตินายแน่” เจียงหมิง พูดกับ ฉวี่ตงหยวน

“คนของหมาป่าโลหิตใช้การไม่ได้ล่ะมั้ง คราวก่อนที่เรียกว่าก็โดนมันอัดซะน่วมเลย นายต้องแนะนำให้ฉันรู้คนที่เจ๋งกว่านี้สิ!”

“ได้เลย ฉันจะแนะนำลูกพี่ ฉินชางไห่ ให้นายรู้จัก เขาเคยร่วมงานกับพ่อของฉัน ฉันว่าเขาน่าจะให้เกียรติพวกเราบ้าง ถึงตอนนั้นบวกกับที่พ่อของนายเป็นรองนายกแล้วล่ะก็ พวกเขาจะต้องยอมช่วยเหลือแน่ๆ ”

“ลูกพี่ พคุยอะไรกับพวกมันหรือ ทำไมดูสนุกสนาน” เจ้าอ้วน พูดในขณะที่ส่งจานกับข้าวให้ เฉิงหยู่

“อ่อๆ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่รู้สึกว่าพวกนั้นดูเป็นมิตรดี ก็เลยเข้าไปทักทาย”

“อ๋อ ลูกพี่นี่ใจดีจริงๆเลยนะครับ พวกมันจะต้องซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากแน่ๆ”

“กินข้าวของนายไปเถอะ ฉันใจดีกับผู้หญิงเท่านั้น ส่วนผู้ชายฉันไม่สนหรอก”

พอได้ยินอย่างนั้น หลินยวี่ฮั่น ก็มองค้อนด้วยสายตาไม่สบอารมณ์

ทั้งสามกินข้าวเสร็จแล้วกลับไปยังห้องเรียน เพื่อเข้าเรียนคาบบ่าย เฉิงหยู่ ต้องการที่จะจดจำข้อสอบรัฐศาสตร์ และวิธีตอบคำถามจากพวกเขา

หลินยวี่ฮั่น ที่นั่งข้างๆเห็น เฉิงหยู่ ตั้งใจเรียนแบบนี้เป็นครั้งแรก ก็คิดขึ้นมาว่าเขาอยากที่อยากจะสอบเข้ามหาลัยหยุนไห่ด้วยกันจริงๆ พอคิดเช่นนั้นในใจก็มีความสุข

จ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลา ท่าทางที่ดูตั้งอกตั้งใจ หลินยวี่ฮั่นก็หน้าแดงขึ้นมา เธอนั้นคิดอะไรอยู่ มีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่รู้

เวลาเลิกเรียนเข้ามา เจ้าอ้วน ชวน เฉิงหยู่ ออกไปเดินเที่ยว เฉิงหยู่ กลับปฏิเสธ แล้วปล่อยให้เขากลับบ้านคนเดียว

ไร้สาระน่า ตอนนี้ทุกๆวันมีครูสุดสวยรอเขาอยู่ แล้วทำไมจะต้องออกไปไหนมาไหนกับเจ้าอ้วนด้วย นั้นเท่ากับว่าการหมิ่นความงามของหญิงสาวน่ะสิ เฉิงหยู่ ไม่ใช่คนแบบนั้นอยู่แล้ว

มาถึงหอพักครูแล้ว พบว่า เหอเจี้ยน กำลังคุยกับครูสุดสวยของตนอยู่ ด้วยประสาทการรับรู้ความสามารถในการฟังของ เฉิงหยู่ ย่อมได้ยินสิ่งที่พูดคุยได้อย่างสบายๆ

“ครูเหยา อย่าได้ปฏิเสธเลย ร้านอาหารร้านนี้ของกินอร่อยจริงๆนะครับ แล้วผมก็ยังจองที่นั่งมาได้ยากมาก ไปด้วยกันเถอะนะครับ!” เหอเจี้ยน โน้มน้าว เหยาน่า

“ครูเหอ ฉันไม่มีเวลาจริงๆค่ะ ตอนเย็นยังต้องติวพิเศษให้กับนักเรียนอีก” เหยาน่า ยังคงปฏิเสธ วันนี้ที่จริง เหอเจี้ยน พูดเรื่องนี้ทั้งวัน ฟังจนตัวเองเริ่มรำคาญ ตลอดทั้งวันตนได้ปฏิเสธแต่เขาก็ยังคงตื้อไม่ยอมเลิก ต้องขอชื่นชมในความมุมานะจริงๆ

“ครูเหยา ผมรู้ว่าคุณเป็นครูที่มีความรับผิดชอบสูง แต่แบบนั้นคุณจะไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองเลยนะครับ ถ้าจะให้พูด สอนพิเศษนักเรียนก็ใช่ว่าทั้งคืนซะเมื่อไหร่!”

“ครูเหอ ตอนนี้อีกสองเดือนจะถึงเวลาสอบไล่ เวลาแค่น้อยนิด สำหรับนักเรียนแล้ว นั้นเป็นเวลาที่มีค่ามากที่สุด” เหยาน่า พูดอย่างจริงจังกับ เหอเจี้ยน

“ครูเหยาครับ พวกเราไปกันเถอะ” เฉิงหยู่ เดินไปข้างๆเหยาน่า แล้วก็พูดขึ้นมา

“คุณติวให้กับเจ้านี่หรือ?” พอเห็น เฉิงหยู่ เหอเจี้ยน ก็พูดขึ้นด้วยความตกใจ

“ใช่ค่ะ เขาเป็นนักเรียนที่ฉันต้องติวพิเศษให้”

“ครูเหยา ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมครับเนี่ย? ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่นักเรียนของผม แต่ผมก็รู้ถึงผลการเรียนของเขาดี ถึงจะสอนพิเศษให้ก็เสียเวลาเปล่าๆ ?”

“ครูเหอ คุณจะดูถูกนักเรียนของฉันมากเกินไปหรือเปล่า? ฉันเชื่อมั่นในตัวนักเรียนของฉันค่ะ เฉิงหยู่ พวกเราไปเถอะ” เหยาน่า โกรธมาก จากนั้นก็คว้ามือ เฉิงหยู่ ลากออกไป

เมื่อเห็นทั้งสองเดินจับมือกัน เหอเจี้ยน ก็โกรธหน้าดำหน้าแดงเลยทีเดียว พลางบ่นพึมพำ “โธ่เว๊ย สักวันฉันจะทำให้เธอสยบต่อหน้าฉันให้ได้”

เฉิงหยู่ ที่โดน ครูสาวนั้นจับมือ ก็รู้สึกมีความสุข คุณครูคนนี้ช่างน่ารักเสียจริง

รู้สึกว่ามือของตัวเองโดน เฉิงหยู่ กุมเบาๆ เหยาน่า หน้าแดงขึ้นมาเลย แล้วสะบัดมือออกมา พร้อมพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด “เพราะเธอไม่ตั้งใจเรียน เลยทำให้คนอื่นดูถูกเธอ แบบนี้มันดีแล้วหรือ?”

“อ่อๆ คนอื่นจะสนหรือไม่ผมไม่รู้หรอก ขอเพียงครูสนผมคนเดียวก็พอแล้ว”

“การสอบครั้งที่สองถ้าสอบได้คะแนนไม่ดี ฉันก็จะไม่สนใจเธอเหมือนกัน แล้วก็จะไม่ติวพิเศษให้เธออีก เธอแก้ปัญหาเอาเองล่ะกัน” เห็นว่า เฉิงหยู่ ทำตัวล่องลอย ก็โมโหขึ้นมา

“เอาล่ะๆ ผมตกลงล่ะกันครับ ครูอยากให้ผมสอบได้เท่าไหร่ผมก็จะทำให้ล่ะกันครับ”

“ฮึ่ม ถึงแม้นายจะความจำดี แล้วก็เป็นคนฉลาด แต่ทว่าเวลาสั้นๆ เธอจำเป็นจะต้องทำคะแนนให้ได้สูงๆ เธอต้องทำคะแนนให้ติดสามสิบอันดับของชั้นเป็นอย่างต่ำน้อย ฉันถึงจะติวเธอให้ต่อไป และถ้าทำได้จรอง ฉันถึงจะมั่นใจว่าเธอต้องสอบเข้ามหาลัยได้”

“ถ้าผมสามารถคว้าอันดับหนึ่งในสิบของชั้นมาได้ คุณครูมีรางวัลพิเศษหรือเปล่าครับ?” เฉิงหยู่ ยิ้มๆ

“อยากได้รางวัลอะไร?”

“อย่างเช่น จูบผมสักที”

“ฝันไปเถอะ!” เฉิงหยู่ เพิ่งจะเอ่ยปาก เหยาน่า ก็ออกปากปฏิเสธทันที

“ถ้าหากไม่มีรางวัล ผมก็ไม่มีแรงจูงใจที่สอบให้ได้คะแนนสูงๆ สิครับ” เฉิงหยู่ พูดอย่างเศร้าสร้อย

“ตอนนี้เธอยังเป็นแค่เด็กนักเรียน จะมัวแต่คิดถึงเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”

“หญิงสาวแสนสวยกับบุรุษรูปงาม ครูเหยาสวยเพียงนี้ ส่วนผมก็หน้าตาหล่อเหลา ถือเป็นคู่ที่เหมาะสม นี่เป็นเรื่องง่ายที่ทั้งสองจะถูกดูดเข้าหากัน!”

“พูดจาไร้สาระ นั้นเป็นสิ่งที่เธอพูดเองเออเอง ใครจะสนใจคนอย่างเธอ ที่บ้านไม่มีกับข้าวแล้ว เธอรอนี่ก่อนนะ ฉันจะออกไปซื้อกับข้าวหน่อย”

“ผมขอไปด้วยคน”

จบตอน