เช้าตรู่ของวันศุกร์ในอาทิตย์ต่อมา นักเรียนแต่ละระดับชั้นยืนเข้าแถวอยู่หน้าเสาธงพวกเขาเตรียมตัวขึ้นรถบัสออกเดินทางไปทัศนศึกษา
“เปรี้ยวจี๊ดดีใจมั้ยได้นั่งรถบัสคันเดียวกันพี่หมอนดอยด้วยนะ”
เธอแลตามองโมเมย์แล้วยิ้ม ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า “แล้วเธอแหละดีใจมั้ยที่จะได้นั่งรถบัสคันเดียวกับพี่แมน”
“...”
“สงสัยดีใจจนพูดไม่ออก”
“พอเลย เมื่อไหร่พี่เขาจะเลิกตามจีบฉันสักทีฉันอุตส่าห์ปฏิเสธไป ทำนิสัยเหี้ยๆ ก็แล้วยังจะมาชอบอีก ฉันหมดปัญญาแล้วจริงๆ”
“ยอมเป็แฟนพี่เขาไปก็จบ ใช่มั้ยจินนี่”
“ถูก”
“คบไปก่อนแล้วค่อยเทที่หลังก็ได้”
“ไม่เอาอ่ะ”
“อย่ามั่วแต่คุยกันเลยรีบขึ้นรถเร็วครูเรียกแล้ว”
พวกเธอเดินขึ้นรถบัสไปจับคู่กันหาที่นั่งโดยเปรี้ยวจี๊ดและโมเมย์นั่งด้วยกันโซนตรงกลางฝั่งซ้ายส่วนจินนี่ เอกี้และอะอายนั่งด้วยกัน โซนตรงกลางฝั่งขวาเปรี้ยวจี๊ดและโมเมย์นั่งไปได้สักพักปังปังก็มานั่งอยู่ข้างๆ พวกเธอ
“พี่ขอนั่งตรงนี้ด้วยคนนะ”
“ไม่ได้”
“ทำไมอ่ะเปรี้ยวจี๊ดพี่แค่อาจนั่งกับพวกเราด้วย”
“กลับไปนั่งกับเพื่อนพี่ด้านหลังนู่นเลยไป”
“โมเมย์ดูเพื่อนเราสิใจร้ายกับพี่มากเลยกลับไปนั่งข้างหลังก็ได้”
“สมควรค่า”
เปรี้ยวจี๊ดหันไปมองที่นั่งโซนด้านหลังที่หมอนดอยนั่งอยู่ เขาส่งยิ้มให้เธอส่วนเธอเองก็ยิ้มส่งไปให้เขาแต่แล้วไอ้พี่ปังปังตัวดีชโงกหัวบังหน้าหมอนดอยเอาไว้ เขาหลับตาพริบๆพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ เด็กสาวเห็นดังนั้นก็รีบหันขวับกลับมาทันที
“นิโมเมย์เธอไปบอกความลับอะไรให้พี่ปังปังรู้หรือเปล่า”
“เปล่า ฉันไม่ได้บอกอะไรเขาเลย”
“แน่ใจนะ”
“ฉันสาบานได้”
“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพี่เขารู้ว่าฉันชอบพี่หมอนดอย”
“ฉันเปล่าบอกเขานะ”
โมเมย์อาจไม่ได้บอกความลับเขา แต่ท่าทางมีพิรุธที่เธอแสดงเป็ใครบ้างที่จะดูไม่ออกใช่มั้ยทุกคน
ณ พืชสวนโลก
“มาพืชสวนโลกเป็ครั้งที่สองแล้วเนี่ยครูเขาไม่คิดเปลี่ยนที่เที่ยวเลยหรือไง ร้อนก็ร้อน”
“เดินๆ ไปเถอะยังมีอีกหลายที่ที่ยังไม่เคยไปนะ”
“ยัยโมเมย์แฟนเธอเดินมานู้นแล้ว”
“จินนี่หยุดแซวฉันได้แล้วพี่เขาไม่ใช่แฟนฉัน”
“น้องโมเมย์พี่ของเดินเที่ยวด้วยคนนะคะ”
“คะผ่อง”
“เสียมารยาทนะโมเมย์”
“น่ารำคาญนิเปรี้ยวจี๊ด”
“ได้สิคะพี่แมนงั้นพวกเราเดินเข้าไปกันดีกว่า”
พวกเธอเดินเข้าชมหอแมลงอย่างตื่นตาโดยพี่แมนเดินตามโมเมย์ต่อยๆไม่ห่าง ถึงรำคาญแต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ตอนนั้นเองโมเมย์เธอมองเปรี้ยวจี๊ดและพี่หมอนดอยที่เดินใกล้กันในใจคิดอยากให้ทั้งสองอยู่ด้วยกันสองต่อสองตามลำพังบ้างปังปังเห็นโมเมย์มองเปรี้ยวจี๊ดกับหมอนดอยตาไม่ขยับเขารู้ได้ทันทีว่าเธอ้าจะทำอะไร
“ฉันขอตัวโมเมย์แปบนะเดี๋ยวเอามาส่งคืน”
“ได้สิ”
“อะไรขอพี่”
“อยากหาวิธีให้สองทั้งนั้นอยู่ด้วยกันใช่มั้ย”
“พี่รู้ได้งั้น”เธอรีบยกมือปิดปากตัวเองทันที “เปล่าสักหน่อยแค่มองพวกเขาเฉยๆ”
“ไม่ต้องปิดพี่เหรอพี่รู้เื่เปรี้ยวจี๊ดชอบหมอนดอยตั้งนานแล้ว”
“รู้ได้ไงอ่ะ”
“รู้จากเรานั่นแหละ”
“ห๊ะ？”
“ทำตัวมีพิรุธแบบนี้ เป็ใครก็จับได้”
“พี่ห้ามบอกเปรี้ยวจี๊ดนะไม่งั้นน้องโดนด่าหูซาแน่”
“ไม่บอกเหรอ”
“แล้วพวกเราจะทำไงดี ”
“พี่คิดแผนได้ตั้งนานแหละ”สายตาของคนทั้งคู่มองไปที่พวกเขาอย่างมีเลศนัย
เปรี้ยวจี๊ดเธอเดินชมแมลงไปเรื่อยๆ จนเดินมาแขนของหมอนดอยเข้า “ขอโทษค่ะพี่น้องเดินดูเพลินไปหน่อยไม่ทันเห็นว่าพี่ยืนอยู่ตรงนี้”
“ไม่เป็ไรดูเสร็จแล้วใช่มั้ยพวกเรากลับไปหาพวกนั้นกันเถอะ”
“ค่ะ”พวกเธอหันหลังกลับไปดูปรากฏว่าไม่เห็นพวกเขาอยู่สักคน“อ้าวออกไปั้แ่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกสักคำ”
“นั้นสิเดินไปออกตามหาพวกเขากันดีมั้ย”
“อืม”
พวกเขากำลังจะเดินออกไป ทว่าคนแห่มาจากที่ไหนไม่รู้เยอะแยกทำให้พวกเขาต้องดันตัวเดินออกไปข้างนอก หมอนดอยหันหลังกลับไปดูเด็กสาวเธอยังคงติดอยู่ข้างในเดินออกมาไม่ได้ เขาตัดสินใจเดินกลับเข้าไปใหม่คว้าจับมือเธอไว้แล้วดึงเธอเดินเบียดผู้คนออกมา แม้มือเขาจะหยาบกระด้างแต่ััได้ถึงความอบอุ่นที่เขามี
“ออกมาได้สักทีนะทีนี้พวกเราไปตามหาเพื่อนคนอื่นๆ กันเถอะ”เขาก้มหน้าลงไปมองเธอที่เอาแต่ก้มดูมือเขาจับมือเธอเอาไว้
“โทษ โทษพี่ไม่ได้ตั้งใจแต๊ะอั๋งเรานะ”
“น้องเข้าใจค่ะ” เธอยิ้มอย่างเอียงอายแล้วเดินดุมๆ ไปข้างหน้า
เด็กหนุ่มยกมือที่จับมือของเธอขึ้นมาดู พร้อมพูดออกไปว่า“เราทำอะไรลงไปเนี่ย ดูสิน้องเขาอายหมดแล้ว แต่ดูๆ ไปน้องเขาเขินก็น่ารักดีนะ เซี่ยเราพูออะไรออกมาเนี่ยบ้าบอ”
12K
