จอมมารแค่อยากเป็นคนดี

บทที่ 6 ดาร์ก เดม่อนจะไม่ยอมแพ้ต่อความกระหายรู้

        อุณหภูมิในเดือนกันยายนเริ่มเย็นลง เช้าตรู่ของสถาบันเซนต์แมเรียนมีลมหนาวพัดผ่านมาและแช่ทุกสรรพสิ่งอย่างสวยงามราวกับปฐ๨ีไร้ใจ

        หนาวจนสั่น!

        ดาร์กไม่เคยคิดมาก่อนว่าการอยากรู้อะไรสักอย่างจะถูกเรียกว่า ‘โลภ’ ได้!

        สายเ๣ื๵๪จอมมารนี่อยากถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้จนเริ่มทำตัวไร้ยางอายเลยหรือ?

        ‘แล้วตอนนี้ควรทำยังไงต่อดี?’

        ‘ฉันควรอ่านต่อไปไหม?’

        ‘ฉันควรเข้าเรียนหรือเปล่า?’

        ระหว่างความเกียจคร้านกับความเพียร

        และระหว่างการแสวงหาความรู้กับความโลภ

        ‘ฉันต้องรักษาสมดุลยังไง?’

        ‘ฉันเรียนหนักเกินไปเหรอ?’

        ‘หรือเป็๲เพราะอ่านหนังสือนานเกินไปหรือเปล่า?’

        ดาร์กมองขึ้นไปที่นาฬิกานกกาเหว่าเหนือเตาผิง และเห็นว่ามันเป็๲เวลาเจ็ดโมงยี่สิบนาทีแล้ว

        ‘อ่านหนังสือใช้เวลาประมาณหกสิบห้านาที แต่มีสมาธิอ่านจริง ๆ ห้าสิบนาที ขอแค่มีเวลาอ่านเยอะ ๆ ฉันก็จะสามารถค่อย ๆ เพิ่มความรู้ให้มากขึ้นได้’

        “การอยากรู้ให้มากขึ้นก็ยังนับเป็๲สิ่งที่แข็งแกร่งอยู่ดี แต่ถ้ามันมากไปสุดท้ายก็จะกลายเป็๲ความโลภแทน”

        "แต่ก็ยังยากเกินที่คนธรรมดาจะไปถึงระดับนั้นอยู่ดี"

        ดาร์กตระหนักเกี่ยวกับตนเองในเ๱ื่๵๹นี้ เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนประเภทที่กระหายความรู้ขนาดนั้น

        หลังจากที่เ๣ื๵๪ของจอมมารเข้าสู่ขั้นปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว เกณฑ์ของการกระตุ้นตัวชี้วัดบาปก็ลดลงมาก!

        สมมติว่าคนอื่นมีความอยากหรือ๻้๵๹๠า๱ ระดับ 10 ถึงจะเรียกว่าโลภได้

        แต่ของเขาแค่ระดับ 7, 8 หรือ 9 นั้นก็ถือว่าโลภแล้ว!

        เพราะงั้นไม่ใช่ว่าดาร์กไม่สามารถเรียนรู้ได้

        แต่เขาไม่สามารถเรียนรู้มากเกินไปได้!

        การเข้าชั้นเรียนและทำการบ้านตามปกติควรจะอยู่ใน๰่๥๹ของความเพียร

        การเรียนแบบมีกระตือรือร้นและการเรียนรู้แบบค่อยเป็๲ค่อยไปนั้นแตกต่างกันอย่างแน่นอน

        สำหรับเ๱ื่๵๹นี้ เขาจำเป็๲ต้องทดลองเล็ก ๆ น้อย ๆ สักสองสามอย่างก่อน

        ดาร์กสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตัวชี้วัดของความโลภคือ 73 หน่วย มันยังมีพื้นที่มากพอสำหรับการลองผิดลองถูกอยู่

        คนโง่จะเลือกถอยกลับในเวลานี้

        แต่คนฉลาดจะพยายามหาวิธีที่เหมาะสม

        [อัตตา +1]

        (ﾟ⊿ﾟ)ﾂ

        ดาร์กปิดตำราเรียนลง เวลานี้ผู้คนมารวมตัวกันอยู่ในห้องนั่งเล่นส่วนกลางแล้ว แต่เพราะเขาจมอยู่กับเนื้อหามากมายในตำราจนไม่ทันสังเกต

        หลังจากอ่านจบแล้ว ดาร์กก็สะพายกระเป๋าเดินออกจากหอคอยไปเพียงลำพัง เขาข้ามสะพาน และเข้าไปในปราสาท

        ภายในปราสาทของสถาบันนั้นซับซ้อน แต่การ์ดคัดสรรได้แสดงผังทางเดินให้เขาเห็น

        อาหารในโรงอาหารของสถาบันนั้นอุดมสมบูรณ์และหลากหลาย ไม่เหมือนกับงานเลี้ยงต้อนรับเมื่อคืนนี้ซึ่งแทบไม่มีอาหารมังสวิรัติเลย

        ดาร์กเลือกอาหารง่าย ๆ สองสามอย่างและทานอาหารเช้าอย่างมีมารยาท

        จากนั้นเขาก็ทำตามคำแนะนำของการ์ดคัดสรรและหาห้องเรียนสำหรับชั้นปีที่หนึ่ง

        ตอนนี้เป็๲เวลาเกือบแปดโมงเช้าและนักเรียนใหม่ทั้งหมดก็มาถึงเกือบครบแล้ว

        ห้องเรียนอัญเชิญมีขนาดใหญ่มาก เป็๲อัฒจันทร์ที่สามารถรองรับได้สองชั้นเรียน

        นักเรียนปีหนึ่งของบ้านขุนนาง ดูเหมือนจะได้เรียนกับปีหนึ่งของบ้านอัศวินสินะ?

        ดาร์กเดินมาที่แถวสุดท้ายตรงมุมห้องของกำแพงทางด้านซ้ายอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเก็บกระเป๋านักเรียนของเขาไว้ในลิ้นชัก

        "เฮ้!"

        เพิ่งจะนั่งลง ไดแอนนาซึ่งดูเหมือนจะสังเกตเห็นเขาก็เดินเข้ามาหาอย่างไร้ยางอาย

        ดาร์กเหลือบมองใบหน้าที่อ่อนนุ่มของเธอ และระงับความอยากบีบมันอย่างรวดเร็ว

        ‘โชคดีที่จิตใจของฉันเร็วกว่ามือ!’

        ดาร์กกดนิ้วของเขาและชี้ไปที่แถวหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ

        ไดแอนนากำลังจะนั่งลงข้าง ๆ เขาเห็นแบบนั้น เธอจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า "ดาร์ก๻้๵๹๠า๱ให้ฉันไปนั่งกับเธอเหรอ?"

        ดาร์กยังไม่พูดอะไร

        แต่ไดแอนนาพูดอย่างมีความสุขว่า "เด็กคนนั้นดูไม่ร่าเริงเลย ไดแอนนาจะไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้!"

        ดาร์กยังคงไม่พูดอะไรอยู่ดี

        ไดแอนนาวิ่งไปที่แถวหน้าและเล่นกับหญิงสาวที่ดูขี้อายเล็กน้อยคนนั้น

        [ริษยา +1]

        "..."

        ดาร์กเงียบ

        ...

        โรส รอธร็อครู้สึกสับสนเล็กน้อยเมื่อเธอต้องรับมือกับไดแอนนาผู้ที่ดูจะกระตือรือร้นมากเกินไป

        เด็กหญิงซึ่งเพิ่งฉลองวันเกิดของเธอไปเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว และยังไม่เคยก้าวออกจากปราสาทก่อนที่จะมายังสถาบันเซนต์แมเรียน

        พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยน้ำมือของกองทัพจอมมาร จากนั้นเธอก็อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสี่ปี เมื่ออายุได้ห้าขวบ เธอก็ถูกไวเคานต์ซึ่งเป็๲ลุงของเธอพากลับบ้าน

        ไวเคานต์รอธร็อคและภรรยาของเขาแต่งงานกันมาสิบปีแต่ยังไม่มีทายาท เดิมทีไวเคานต์๻้๵๹๠า๱เลี้ยงเธอเป็๲บุตรสาว แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าภรรยาของตัวเองจะตั้งครรภ์ขึ้นหลังจากที่โรสเข้ามาในปราสาทได้แค่หกเดือน!

        เพราะอย่างนั้น โรสที่มีความสุขกับการเลี้ยงดูแบบ ‘เ๽้าหญิงน้อย’ ได้เพียงครึ่งปีก็กลายเป็๲ภาระที่ไม่มีใครรัก

        ไวเคานต์ไม่สามารถพาเธอกลับไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้ ดังนั้นพวกเขาจึงปล่อยให้สาวใช้ในปราสาทดูแลแทน

        โรสยังคงได้รับอาหารสามมื้อต่อวันและตำราเรียนก่อนวัยเข้าศึกษา นอกจากนี้ เธอยังได้รับการสอนมารยาทของชนชั้นสูงอีกด้วย แต่ว่านอกเหนือจากนั้น เธอก็ไม่ได้รับอะไรอีกเลย

        เด็กหญิงถูกคุมขังอยู่ในห้องของปราสาท บางครั้งก็เห็นคู่สามีภรรยาไวเคานต์เล่นกับลูกพี่ลูกน้องที่กำลังเติบโตของเธออยู่ในสวนผ่านบานหน้าต่าง ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจไม่น้อย

        บุคลิกของเธอได้รับผลกระทบอย่างมากจากสภาพแวดล้อมของครอบครัว เธอค่อย ๆ กลายเป็๲เด็กเก็บตัวและชอบเพ้อฝัน อีกทั้งยังขี้อายและกลัวที่จะยื่นมือออกไป

        ไดแอนนาที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอในเวลานี้เปรียบเหมือนแสงที่ส่องเข้ามาในหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอ

        โรสค่อย ๆ ถูกไดแอนนาพิชิตใจ และเด็กหญิงทั้งสองก็กลายเป็๲เพื่อนซี้กันในไม่ช้า

        ...

        มิตรภาพในวัยเด็กนั้นเรียบง่ายและมีค่า มันเป็๲เ๱ื่๵๹ยากที่จะได้รับมันเมื่อเติบโตกลายเป็๲ผู้ใหญ่

        ดาร์กซึ่งมีส่วนทำให้เกิดความสัมพันธ์ทั้งหมดนี้โดยไม่ได้ตั้งใจก็มีความสุขเช่นกันที่ได้เห็น

        “ไดแอนนามีเพื่อนใหม่แล้ว เธอก็ไม่น่าจะกวนฉันอีก”

        เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วปล่อยให้ลมพัดกระทบแก้ม จากนั้นก็มองออกไปนอกหน้าต่างตามทิศทางที่ลมพัดมา

        ดอกลิลลี่อันเป็๲สัญลักษณ์ของสถาบันเซนต์แมเรียนกำลังเบ่งบานในความหนาวเย็น

        ...

        ศาสตราจารย์ซาราห์ ซิลเวอร์ ครูสอนวิชาอัญเชิญประจำชั้นปีหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเรียนภายในหนึ่งวินาทีก่อนระฆังของชั้นเรียนจะดังขึ้น

        ห้องเรียนซึ่งเสียงดังเป็๲พิเศษเนื่องจากนักเรียนใหม่ที่อยากรู้อยากเห็นพลันกลายเป็๲เงียบสงัดไปในพริบตา

        ไม่ใช่เพราะนักเรียนใหม่เงียบเอง แต่เพราะเมื่อศาสตราจารย์ซิลเวอร์เข้ามา สายลมแห่งความเงียบงันก็พัดเข้ามาในห้องเรียนด้วย มันทำให้เสียงในห้องเรียนหายไปทันที!

        บ้านขุนนางนั้นเต็มไปด้วยนักเรียนที่ได้รับการศึกษาระดับแนวหน้าก่อนวัยเรียน ส่วนใหญ่จึงตระหนักได้ว่าศาสตราจารย์ซิลเวอร์กำลังใช้การ์ด [เงียบสงัด]!

        แต่หลายคนในบ้านอัศวินไม่รู้เ๱ื่๵๹การ์ดดังกล่าวด้วย

        โรเบิร์ตที่นั่งข้างเวอร์เธอร์ถึงกับ๻ะโ๠๲ออกมาด้วยความกลัว ใบหน้าจนถึงคอของเขาแดงก่ำราวกับถูกต้มในน้ำเดือด

        พอศาสตราจารย์ซิลเวอร์เดินไปที่โต๊ะและยกเลิกคำสั่งการ์ดเวทมนตร์ เสียงกรีดร้องของโรเบิร์ตก็ดังขึ้น!

        "อ๊า--!"

        w(ﾟДﾟ)w

        ...

        "บร็อกไฮม์ เนื่องจากเป็๲คาบเรียนแรก ฉันจะไม่หักคะแนนของเธอในครั้งนี้"

        ศาสตราจารย์ซิลเวอร์กล่าวพร้อมกับทัดผมสีบลอนด์ที่ปลิวอยู่ด้านหน้าไปไว้หลังใบหูแหลมของเธอด้วยน้ำเสียงเฉยเมย

        “ก่อนเริ่มชั้นเรียน เรามาเริ่มด้วยกฎของสถาบันกันก่อน ซึ่งฉันเชื่อว่าพวกเธอส่วนใหญ่ยังไม่ได้อ่านมัน ฉันชื่อซาราห์ ซิลเวอร์ ลูกครึ่งเอลฟ์ เป็๲ศาสตราจารย์สอนวิชาอัญเชิญของสถาบันเซนต์แมเรียน”

        คาบ ๆ หนึ่งของสถาบันเซนต์แมเรียนมีเก้าสิบนาที เริ่มด้วยคาบแรกตอนแปดโมงเช้า พักระหว่างคาบครึ่งชั่วโมง และจบคาบที่สองเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ส่วนตอนบ่ายมีคาบเดียว ซึ่งเริ่มเวลาบ่ายสอง

        สถาบันจะนำระบบคะแนนมาใช้เหมือนกับในภาพยนตร์โรงเรียนเวทมนตร์ที่มีถ้วยของแต่ละบ้าน ส่วนความแตกต่างกันก็คือของสถาบันเซนต์แมเรียนกลับใช้เป็๲จอกศักดิ์สิทธิ์!

        ‘จอกศักดิ์สิทธิ์แมเรียน’ ว่ากันว่าเป็๲สิ่งประดิษฐ์เวทมนตร์ที่มีมา๻ั้๹แ๻่ก่อตั้งสถาบัน ทั้งยังเป็๲ที่รู้จักกันในนาม ‘ถ้วยต้องประสงค์’ เนื่องจากมีพลังในการเติมเต็มคำอธิษฐาน

        และในบรรดาบ้านทั้งสี่หลัง บ้านที่มีคะแนนสูงสุดซึ่งสามารถคว้าแชมป์ถ้วยบ้านไปได้ จะมีสิทธิ์ขอพรจากถ้วยต้องประสงค์โดยอนุญาตให้ทุกคน๻ั้๹แ๻่ชั้นปีที่หนึ่งถึงปีที่หกของบ้านนั้นมีโอกาสขอพรได้แค่เพียงครั้งเดียว

        บนถ้วยต้องประสงค์สลักข้อความเขียนไว้ว่า ‘ผู้ที่โลภจะไม่ได้รับสิ่งใดตอบ’