มหาเทพเซียนกลับมาเกิดใหม่ในมหานคร

บทที่58 เกาะจินเหมิน

เฉินหนานไปหาฟู่หลงแต่ว่าฟู่หลงไม่อยู่ทำให้เขาไม่ได้เข้าไปเอาหินแยกมิติออกมาได้ เนื่องจากเขาไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขามีหินนี้อยู่ จึงไม่ได้ขอให้คนอื่นเปิดโกดังให้เขา หลังจากนั้นเขาก็กลับเข้ามายังในเมืองและซื้อกระเป๋าและชุดเดินป่ารวมถึงอุปกรณ์ในการสำรวจจำนวนมาก เขาเสียใจเล็กน้อยหากมีแหวนมิติคงจะสะดวกกว่านี้ จากนั้นเขาก็กลับไปหาแม่และน้องของเขาเพื่อบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะไปเกาะจินเหมินเฉินหนานยังไม่รู้ว่าชิงถานเองก็ไปด้วยพอรู้ก็ถึงกับพูดไม่ออก

“พี่ชายดีใจล่ะสิที่หนูไปด้วย”เฉินหนานมองหน้าที่ยิ้มแย้มก็ได้แต่ถอนใจ

“ใช่แล้วดีใจมากๆ”เฉินหนานหอมไปที่แก้มของเธออย่างรักสนิท

“เอาล่ะเด็กดื้อจัดกระเป๋าหรือยัง”ชิงถานกอดอกเชิดหน้าอย่างภูมิใจ

“เรียบร้อยค่ะพี่ชาย”เฉินหนานเอามือยีหัวของเธอเมื่อเห็นท่าทางชวนตลกนั่น เธอทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจ อันอันอดห่วงไม่ได้

“ลูกแม่ดูน้องให้ดีๆล่ะน้องยังเด็กอยู่”เฉินหนานยิ้ม ไม่รู้ทำไมว่าเขาที่มีอายุแปดหมื่นปีแต่พออยู่ต่อหน้าอันอันเขาเหมือนเป็นเด็กตอหน้าเธอทุกครั้ง

“ได้ครับแม่ผมจัดการเอง”จากนั้นเฉินหนานก็กลับไปที่คอนโด เขาพบว่าของที่สั่งไปเมื่อเช้านั้นมาส่งแล้ว

“ให้พวกผมยกขึ้นไปให้ไหมครับคุณเฉิน”ยามคนหนึ่งถาม

“ไม่เป็นไรสบายมาก”เฉินหนานยกขึ้นไปแล้วก็เข้าไปในลิฟต์ ยามถึงกับทำหน้าแปลกๆเพราะกล่องนั้นหนักมากๆเขายังต้องใช้สองคนยกเข้ามาด้านใน แต่เฉินหนานยกมันขึ้นเหมือนว่ามันเบาซะอย่างงั้น เมื่อเฉินหนานขึ้นมาก็พบว่าเด็กๆกำลังนั่งหัดอ่านและเขียนโดยที่ซินหยูเป็นคนสอน

“นั่นคุณหอบอะไรมาคะมาค่ะฉันช่วย”เฉินหนานรีบห้ามเธอ

“ไม่เป็นไรผมจัดการเอง”เฉินหนานแกะกล่อง และประกอบหุ่นที่ใช้บอกตำแหน่งของจุดในร่างกายทั้งหมด แล้วหันไปที่เด็กทั้งสอง

“พวกเธอสองคนอยากช่วยพี่ประกอบไหม”เด็กทั้งสองนึกสนุกเพราะพวกเขาอยู่แต่บ้านไม่ค่อยมีอะไรให้ทำจึงตกลง หุ่นที่เฉินหนานซื้อมานั้นเป็นแบบที่น่ารัก เด็กๆจึงไม่กลัวมันเฉินหนานอธิบายถึงส่วนต่างๆในร่างกายระหว่างที่ประกอบ

“พี่อยากให้พวกเธอจำตำแหน่งของจุดสีดำบนตัวหุ่นนั้นทั้งหมด หากจำได้พี่มีรางวัลให้ด้วยนะ”เด็กสองคนตาเป็นประกายแล้วส่งคู่มือให้พวกเขาสองเล่ม

“ถ้าพวกเธออ่านไม่ออกก็ให้พี่หยูสอนแล้วกันนะพี่จะไม่อยู่หลายวัน”เด็กสองคนพยักหน้า ซินหยูไม่เข้าใจว่าเฉินหนานจะทำอะไร เฉินหนานรู้ความคิดเธอ

“ผมอยากให้พวกเขาศึกษาเอาไว้บ้างเพื่อว่าผมอาจสอนวิชาแพทย์ให้พวกเขาในอนาคต”ซินหยูตาเป็นประกายทันทีเพราะเธอรู้ว่าเฉินหนานเป็นหมอที่เก่งมากๆหากลูกของเธอได้รับการสั่งสอนจากเฉินหนาน โตขึ้นอนาคตลูกเธอสดใสแน่นอน

“ขอบคุณมากๆค่ะ”เฉินหนานยิ้ม จากนั้นเขาก็เข้าไปในห้องแล้วจัดกระเป๋าเพื่อเดินทางพรุ่งนี้เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาจึงบ่มเพาะแล้วก็นอนหลับไป

เวลาผ่านไปรวดเร็วเฉินหนานตื่นขึ้นมาตอนตีสี่จากนั้นก็เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินทางไปสนามบินทันที เมื่อมาถึงเขาเห็นไป๊หยุนซวงและคนของเธออีกสองสามคนและแม่ของเขาที่มาส่งชิงถาน

“สวัสดีครับคุณป้า”หยุนซวงยิ้มให้เขา เฉินหนานได้กลิ่นจากน้ำหอมของหยุนซวงก็ยิ้มออกมามันเป็นน้ำหอมของเขานั่นเอง

“ครั้งนี้ป้าลบกวนเธอมากจริงๆ”

“อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับเราคนกันเอง”อันอันเดินมาจับมือเฉินหนาน

“เดินทางดีๆนะลูก”เฉินหนานยิ้ม

“ผมไปแค่จินเหมินนะครับแม่ไม่ได้ไปต่างประเทศ”ทุกคนยิ้มออกมา

“ถึงยังไงแม่ก็ห่วงลูกไม่ว่าจะไปไหนนั่นแหละ”เฉินหนานกอดแม่เขา จากนั้นทุกคนก็ขึ้นเครื่อง หยุนซวงให้คนขับรถของเธอไปส่งอันอัน

“อ่อจริงสิครับป้ารินไม่ไปด้วยหรือครับ”ไป๊หยุนซวงหัวเราะ

“รินมีประชุมใหญ่เกี่ยวกับน้ำหอมของcloudน่ะเธอต้องการเอามาขายที่ห้างของเธอ แต่ดูเหมือนว่าจะยากหน่อยน่ะ”

“ทำไมหรือครับ”

“ก็น้ำหอมของcloudผลิตจำนวนจำกัดน่ะสิ”เฉินหนานยิ้ม

“ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ”หยุนซวงมองที่เฉินหนาน

“เธอทำได้งั้นหรือ”

“อันที่จริงผมเป็นเจ้าของสูตรนั้นเองครับ”เฉินหนานกระซิบเบาๆหยุนซวงถึงกับอึ้งไป

“เธอพูดจริงๆงั้นหรือ”

“ใช่ครับเดี๋ยวผมจะให้หมื่นขวดในของแต่ละล็อตกับห้างของรินแล้วกันนะครับ”หยุนซวงมองไปที่เฉินหนาน

“เธอเป็นมนุษย์ใช่ไหมเนี่ย”เฉินหนานหัวเราะ จากนั้นเฉินหนานก็ส่งข้อความไปบอกหลี่ชิงเหม่ย

“เรียบร้อยครับ”หยุนซวงยังมองไปที่เขา

“เธอทำให้ป้าประหลาดใจตลอดเลยนะ”เฉินหนานยิ้มให้แล้วพูด

“เล็กน้อยเท่านั้นครับ”จากนั้นทุกคนก็นั่งประจำที่เฉินหนานนั่งติดกับหยุนซวง

“ป้าพอจะมีรูปของสถานที่ใช้สร้างร้านคร่าวๆหน่อยได้ไหมครับผมจะได้คิดแบบเอาไว้คร่าวๆน่ะครับ”

“อ่อที่นั้นหรือ”เธอหยิบรูปส่งให้เฉินหนานดู มันอยู่ติดทะเลและมีหินขนาดใหญ่รอบๆมีต้นไม้ขึ้นอยู่ด้านหลัง เฉินหนานยอมรับว่าเป็นเป็นที่ดินที่สุดยอดมาก เขาได้คิดแบบไว้ในหัวทันดี

“อ่อจริงสิเพื่อนคุณป้าแซ่อะไรหรือครับ”

“อ่อแซ่โม่น่ะ เพื่อนป้าเธอชื่อโม่หยิงจู๋”เฉินหนานพยักหน้า

“ดูเหมือนว่าที่เกาะจินเหมินจะมีตระกูลใหญ่ๆไม่แพ้บ้านเราเลยนะครับ หยุดซวงหัวเราะ

“มันก็มันก็มีใหญ่ๆแค่สี่ตระกูลเท่านั้นแหละ มีตระกูลไป๊ของป้า ตระกูลโม่ ตระกูลเหรา และตระกูลจวงอำนาจมากสุดคือตระกูลเหรารองลงมาก็ตระกูลไป๊อันดับสุดท้ายคือตระกูลจวง แม้ว่ามันจะอยู่อันดับสุดท้ายแต่มันก็มีอิทธิพลมากเช่นกันมันมีธุรกิจผิดกฎหมายมากมาย ทั้งลักรอบค้ามนุษย์ หรือยาเสพติดรวมไปถึงบ่อนการพนันใต้ดินมากมาย มันมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ในตระกูลมันมากเลยล่ะ

“ดูเหมือนว่าตระกูลจวงจะไม่ธรรมดาเลยนะครับ”

“เป็นเพราะมันมีปรมาจารย์อยู่เบื้องหลังนั่นแหละไม่งั้นคงไม่เบ่งขนาดนั้นหรอก”เฉินหนานสนใจ

“เขาเก่งมากเลยหรือครับ”

“ป้าไม่ค่อยรู้เรื่อต่อสู้เท่าไรหรอกแต่เห็นว่าเก่งมากๆนั่นละ”เฉินหนานพยักหน้าตอนนี้เขานังไม่อยากสร้างศัตรูเพิ่ม

“ผมสนใจตระกูลเหรามากๆครับเขาทำธุรกิจอะไรหรือครับ”

“ฟาร์มมุก”เฉินหนานตาเป็นประกายหากเขาได้มุกวารีมาล่ะก็เขาอาจตัดผ่านไปขั้นปลายได้แน่ๆ ทว่าหากไม่เลียงมุกด้วยพลังวิญญาณเป็นไปไม่ได้เลยจะมีมุกวารีเกิดขึ้น ขนาดในโลกเซียนพันปีจะมีสักเม็ดโดยสีของมันจะเป็นสีน้ำทะเลสดใส เฉินหนานไม่รูว่าในโลกนี้จะเห็นค่าของมันบ้างไหม

“แล้วตระกูลไป๊ทำธุรกิจอะไรหรือครับ”หยุนซวงยิ้ม

“ประมงไงแต่ไม่ใช่ประมงธรรมดาหรอกนะ”เฉินหนานงุนงง หยุนซวงยิ้ม

“เราจับแต่สัตว์สายพันธุ์พิเศษน่ะมันดุร้ายมากๆราคาสูงมากเช่นกัน”

“มันพิเศษยังไงครับ”หยุนซวงให้ดูรูป เฉินหนานถึงกับแปลกใจเล็กน้อย มันเป็นสัตว์ทะเลในเดินเซียนแถมมีหลายชนิดด้วย เฉินหนานรู้สึกว่าโลกนี้ยังมีอะไรที่เขาไม่รู้อีกเยอะมากๆ

“ผมขอไปดูการล่าได้ไหมครับ”หยุนซวงยิ้ม

“ได้สิ”

หลังจากนั้นเครื่องบินก็มาถึงที่เกาะจินเหมินชิงถานรู้สึกตื่นเต้นมากๆ เฉินหนานเดินจูงมือน้องสาวที่สะพายกระเป๋าสีสดใสมองดูแล้วก็นารักน่าชัง ด้วยรักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้าง ทำให้เด็กสาวตัวน้อยน่ากอดขึ้นไปอีก จากนั้นก็มีกลุ่มคนมารับเขาหญิงวัยกลางคนมีใบหน้างดงามพอๆกับไป๊หยุนซวงเลย โม่หยิงจู๋ เธอเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ไม่เจอกันนานเลยนะหยุนซวงเธอไม่แก่ลงเลยนะเนี่ย”หยุนซวงยิ้ม

“แน่นอนฉันดูแลร่างกายอย่างดีนี่นา”ทั้งสองหัวเราะ จากนั้นหยิงจู๋ก็มองไปที่เฉินหนาน

“คนนี้ใช่ไหมว่าที่ลูกเขยเธอ”เฉินหนานได้แต่ฝืนยิ้ม

“สวัสดีครับผมเฉินหนานและนี่น้องสาวผมเฉินชิงถาน”ชิงถานทำท่าน่ารัก

“สวัสดีค่ะคุณป้า”

“โอ้น่ารักจริงๆแม่สาวน้อย”หยิงจู๋เอามือสัมผัสแก้มของชิงถานอย่างเอนดู

“แล้วรินไม่มาด้วยหรือเนี่ยฉันคิดถึงจริงๆ”หยุนซวงหัวเราะ

“มีประชุมด่วนน่ะ”

“งั้นหรือเสียดายจัง”เธอทำหน้าเศร้าๆ

“งั้นเราไปบ้านเธอก่อนนะหยุนซวงแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปดูที่กัน”บ้านทั้งสองไม่ไกลกันมากเท่าไรดังนั้นไปบ้านใครคงไม่ต่างกัน โม่หยิงจู๋แม้จะอายุขนาดนี้แล้วแต่ยังไม่ได้แต่งงาน เนื่องจากไม่มีผู้ชายคนไหนดีพอสำหรับเธอ ความจริงแล้วก็มีมีอยู่คนหนึ่งคือเหราชูเหวินแต่คนที่เขาแต่งงานด้วยกับเป็นหญิงสาวลึกลับชื่อว่าหวาเจเวีย จนถึงตอนนี้เธอจึงยังไม่ได้แต่งงาน ทว่าตระกูลโม่นั้นก็ไม่ได้เรียบงายแต่อย่างใดภายในตระกูลแย่งชิงอำนาจกันพอสมควรเธอ เธอโดนกดดันจากพี่ชายของเธอบ่อยครั้ง นั่นทำให้เธอไม่พอใจมากๆเธอจึงของที่ดินของตระกูลมาทำร้านอาหารเพื่อสร้างผลงานให้ตัวเองและลดความกดดันลง ไม่นานพวกเขาก็ถึงคฤหาสน์ของตระกูลไป๊ที่ตั้งอยู่ทิศใต้ของเกาะตัวบ้านมีส่วนที่ยื่นออกไปในทะเล็กน้อยและมันทำให้มันสวยงามมากๆ เฉินหนานและชิงถานที่มาถึงก็ไม่ชายและหญิงชราออกมาต้อนรับและชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“คุณพ่อคุณแม่คะนี่เฉินหนานและเฉินชิงถานที่หนูเคยเล่าให้ฟังค่ะ”ทั้งสองยิ้มแย้มชายชรามีหน้าตายิ้มแย้มชื่อไป๊หยวนชางอายุประมาณเจ็ดสิบปีแต่ยังแข็งแรงมากๆ เฉินหนานไม่พบอาการป่วยแต่อย่างได้ เขาสงสัยว่าคงดูแลร่างกายเป็นอย่างดี เขาคิดในใจว่าคนรวยนี่ดีจริงๆ ส่วนหญิงชราชื่อเยียนถงถงอายูหกสิบแปดปีมีความอบอุ่นอยู่รอบตัวเธอ ความสวยของหยุนซวงคงได้มาจากเธอ

“สวัสดีครับผู้อาวุโส”เฉินหนานกล่าวอย่างนอบน้อม

“สวัสดีค่ะคุณตา”ชิงถานก็ทำความเคารพอย่าน่ารัก ถงถงเห็นความน่ารักของชิงถานก็อดไม่ได้ที่จะจับไปที่แก้มของเธอ

“นี่น้องชายป้าเองไป๊เจ๋อจิง”ทั้งสองทำความเคารพ

“อ่าวแล้วเมียนายไปไหน”เจ๋งจิงกล่าวด้วยความละอาย

“ไปเที่ยวกันทั้งแม่ทั้งลูกน่ะสิ นี่ยังไม่กลับมาเลย”หยุนซวงทำหน้าเย็นชา เฉิยหนานสังเกตเห็นทั้งสองน่าจะมีความขัดแย้งกันแต่ไม่ใช่เรื่องของเขาจึงไม่ใส่ใจ

“พี่สามีมายังไม่อยู่ต้อนรับไม่รู้กาลเทศะเอาเสียเลย”

“เอาล่ะไปคุยกันด้านในเถอะหยิงน้อยจะได้คุยธุระให้เรียบร้อยด้วย”หยวนชางรีบตัดบท ทุกคนเข้าไปข้างในบ้าน

เฉินหนานเริ่มเปิดปากพูดออกมาก่อน พร้อมแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับร้านอาหารของหยิงจู๋ แลเขาอธิบายแนวคิดของเขาโดยอาศัยสิ่งที่เขาเคยเห็นมาจาในรูป ที่หยุนซวงเอาให้เขาดู

“เยี่ยมมากฉันชอบมากๆ”เฉินหนานยิ้มออกมา

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปดูสถานที่กันครับ”หยิงจู๋ยิ้มอย่างพอใจ ตอนนี้ทุกคนแข็งค้างไปเฉินหนานได้ออกแบบโดยที่เห็นเพียงภาพถ่ายยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่เฉินหนานออกแบบนั้นมันยอดเยี่ยมมากๆ เฉินหนานออกแบบในโทนของจีนยุคกลางด้านนอกผสมผสานระหว่างไม้และกระจกโดยจะเน้นไปที่ไม้สีของมันเป็นสีของไม้ธรรมชาติ และทาด้วยสีเคลือบทำให้มันดูคลาสสิคยิ่งขึ้น ด้านในจะมีกลิ่นไอของความเป็นจีนและตะวันตกผสมผสานกัน จุดเด่นคือโคมไฟที่จะขับเอาลวดลายของความเป็นจีนออกมาเมื่อแสงของมันสะท้อนขับให้ลวดลายออกมามากที่สุด และมีบางส่วนของร้านยื่นออกไปในทะเลเพื่อให้ลูกค้าได้ดื่มด่ำกับการมาเที่ยวเกาะจินเหมินโดยการใกล้ชิดกับทะเล และที่สำคัญเฉินหนานออกแบบตามหลักค่ายกลเสริมบารมี รับรองว่าร้านอาหารร้านนี้ไม่มีขาดทุนแน่นอน

“นี่เธออายุเท่าไรกันแน่”ไป๊หยวนชางไม่อาจเก็บอาการไว้ได้ เฉินหนานพูดอย่างอับอาย

“ผมแค่สิบเจ็ดเองครับ”ทุกคนหมดคำพูดทันที ส่วนเจ๋อจิงก็ถึงกับมีสีหน้ามืดมนลูกชายมันไม่เอาไหนเอาแต่เที่ยวอายุก็พอๆกันแท้ๆ หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อย ชิงถานบังคับเฉินหนานให้พาไปเที่ยว เฉินหนานดูเวลาแล้วก็เพิ่งสี่โมงเย็น จะพาชิงถานไปเดินเล่นถนนคนเดินเสียหน่อย หยุนซวงให้คนพาพวกเขาไปส่ง เมื่อมาถึงเฉินหนานมองไปรอบๆที่นี้มีกลิ่นอายทะเล ของที่ขายก็เป็นผลิตภัณฑ์จากทะเล อาหารสดอาหารแห้ง เครื่องประดับ ชิงถานกระโดดไปมาด้วยความดีใจ เฉินหนานมองไปที่ชิงถาน

“มีเงินซื้อของไหม”ชิงถานนำกระเป๋าเงินรูปกระต่ายออกมานับดู

“ชิงถานมีอยู่ห้าร้อยหยวนค่ะพี่ชาย”เฉินหนานยิ้มแล้งส่งเงินหนึ่งพันหยวนให้สาวน้อย

“ให้ชิงถานจริงหรือคะ”เฉินหนานพยักหน้า เธอยิ้มอย่างน่ารัก จากนั้นทั้งสองก็เดินซื้อของกันหลายอย่าง มีชายกลุ่มหนึ่งคอยมองสอดส่องไปมาราวกับว่ากำลังจะหาเหยื่อ

“พี่หัวหน้าเราบอกให้มาหาลูกค้ารายใหม่ๆมาที่บ่อนของเราแต่วันนี้นักท่องเที่ยวที่มีเงินไม่ค่อยมีเลย”

“พวกแกโง่หรือเปล่านี่มันวันจันทร์ใครจะมากันล่ะ”

“ยิ่งตอนนี้พวกตำรวจก็ไม่ให้ความร่วมมือกับเราเลย”

“ใครให้ลูกพี่เราไปหาเรื่องผิดคนกันล่ะ”มันถอนใจ

“พี่กู๋ครับหัวหน้าให้มองหาเด็กให้ด้วยครับ”มันส่ายหน้า

“ลูกพี่เราดีไปหมดยกเว้นเรื่อวิปริตชอบทำกับเด็กนี่แหละ เด็กที่ไหนมันจะเดินเล่นคนเดียวกันวะ”พวกมันสบถออกมา

“แถมคนที่มาเดินที่นี่ก็ใหญ่ใช่เล่น”พวกมันคนหนึ่งมองไปเห็นเฉินหนานและชิงถาน

“ลูกพี่ดูนั่นเด็กผู้หญิงคนนั้นน่ารักมากๆเดินมากับเด็กผู้ชายอายุน่าจะยังไม่มาก”มันหันไปมองตาม แล้วลูบคาง

“งานนี้เราได้เงินใช้แน่ไอ้เด็กนั้นมีเงินพอสมควรดูจากของที่มันสวมใส่แล้ว”

“เราไปตามคนมาเพิ่มไหมพี่”มันหัวเราะ

“แค่เด็กสองคนพวกเราจับไม่ได้ก็ไปลาหมาตายเถอะ”พวกมันเดินตามไปอย่างช้าๆ…