ตอนที่หนึ่งร้อยแปดคนแก่และคนหนุ่มสาว
น่าหลันซู่เหอแม้จะเป็นคนที่โลภมากในเงินทอง ไม่สิ เพราะความโลภมากในเงินทองนั่นล่ะทำให้เขามาต้อนรับขับสู้ผมเป็นอย่างดี
ถึงผมจะรู้สึกนิดหน่อยว่าเขาพยายามพาผมเดินโชว์ตัวไปทั่วๆและตำหนิเด็กหนุ่มสาวตามรายทาง
“เดินไปมาและทำงานเร็วกันสิ หุหุหุอีกนานกว่าพวกเจ้าจะได้ลูกค้าคนสำคัญอย่างท่านอ้าวป้าหม่าได้ หุหุหุ”
ในขณะที่เด็กหนุ่มสาวในหอประมูลที่ทำงานอย่างแข็งขันต้องก้มหน้ารับคำตำหนิและรีบจากไปเร็วๆ
น่าหลันซู่เหอทำท่าทางมหมือนว่าการได้อวดเบ่งใส่เด็กรุ่นหลังคือความสุขในชีวิตของเขา
“สามหาวคารวะท่านอ้าวป้าหม่าก่อนที่จะเดินจากไปสิ”
เด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่ถึงกับสะดุ้งหยุดคารวะผมอย่างแทบจะจรดลงกับพื้นหลังจากนั้นได้พยายามจากไปโดยเร็วที่สุด
“หุหุหุ เด็กรุ่นหลังทำงานบกพร่องขอท่านอ้าวป้าหม่าอภัยด้วยหุหุหุ”
น่าหลั่นซู่เหอ ใช้เทคนิคของคนแก่ขี้ใจน้อย
“ตีวัวกระทบคราด”
ด่าฝนด่าฟ้าแต่ที่จริงแล้วด่าคนที่ตนเองต้องการให้ได้ยิน
เราเรียกสิ่งนี้ว่า plausible deniability
ที่เราทำอย่างหนึ่งนั่นล่ะแต่พยายามไม่ให้ใครสาวมาถึงเราหากอีกฝ่ายหนึ่งโมโหขึ้นมาก็จะพูดแบบแม่ค้าในตลาดว่า
“ไม่ได้ว่าใครสักหน่อยใครอยากรับก็รับไป”
แม่ค้าในตลาดที่ขี้นินทาและหน่วยข่าวกรองระหว่างประเทศนั้นใช้แนวทางเดียวกันที่จะปฏิเสธความรับผิดชอบของตนเอง
ดูจากสีหน้าที่หวาดกลัวของพวกผู้เยาว์รุ่นหลังของหอประมูลก็แสดงว่าน่าหลันซู่เหอนี่กดขี่ข่มเหงพวกเขามากแค่ไหนนั่นเองล่ะครับท่านผู้ชม
“หุหุหุหุ พวกเจ้ายังต้องฝึกอีกมากนักยังห่างไกล ยังห่างไกล”
น่าหลันซู่เหอ ลูบหนวดที่ลักษณะอย่างหนูหัวเราะอย่างสบายอารมณ์เมื่อเห็นผู้เยาว์รุ่นหลังร้อนรน
อ้อ เข้าใจแล้ว นี่คือ “การสะกดข่ม” ที่มักจะใช้กันในสำนักหรือค่ายพรรคสินะ
น่าหลันซู่เหอเอาผมมาโชว์ตัว แสดงว่าเป็นแขกพิเศษประจบเอาใจอย่างดีเพื่อโชว์ตัวผมว่าเป็นแขกของเขาลูกค้าคนสำคัญที่นำรายได้มาให้หอประมูลจำนวนมากจากนั้นก็ตีวัวกระทบคราด สะกดข่มผู้เยาว์รุ่นหลังเป็นกำไรชีวิตของตนเอง
“พวกนั้นทำงานได้ดีแล้วท่านลุงท่านลุงก็สูงวัยแล้วควรจะพักผ่อนให้มากๆจิบน้ำชาโขกหมากรุกอยู่ในสวนหลังบ้านมากกว่าค่ะ”
กลิ่นกุหลาบลอยมาและคนคนเดียวที่แต่งตัวสีแดงสดใส่ส้นสูง เปิดหน้าอกและถือแส้ในขณะที่คนอื่นแต่งตัวแบบปรกติ มีคนเดียวแน่นอน
น่าหลันเมิ่ง!!!
มาถึงก็พูดจาประชดประชันน่าหลันซู่เหอทันทีทันใด
แต่ก็ทำให้เหล่าผู้เยาว์รุ่นหลังมีสีหน้าสดชื่นขึ้นมาทันทีเมื่อน่าหลันเมิ่งปรากฏตัว
“หุหุหุหากเจ้าหาเงินได้เท่าข้าหรือมีแขกประจำอย่างท่านอ้าวป้าหม่าค่อยมาพูดเช่นนั้นได้หุหุหุหุ”
นั่นลากตูเข้าไปในเรื่องของพวกเอ็งอีกนั่นล่ะ