เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ปังปัง ปัง!

        เสียงปะทะอันรุนแรงก้องกังวานไปทั่วป่าในเทือกเขาสรรพสัตว์

        ร่างมหึมาที่สูงกว่าห้าเมตรเคลื่อนไหววูบวาบไปมาในป่าทุกครั้งที่หยุดนิ่งอากาศโดยรอบก็ถูกกระแทกจนเกิดเป็นคลื่นพลังที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

        คลื่นพลังเหล่านั้นแผ่กระจายออกไปทำให้ต้นไม้สูงกว่ายี่สิบเมตรสั่นสะเทือนไม่หยุด

        “กี๊ซ!”

        เสียงคำรามของมังกรดังกึกก้องพญามังกรเหมันต์ปิงชิงสะบัดกรงเล็บมังกรฟาดงูเหลือมเกล็ดทองตัวหนึ่งจนขาดเป็นสองท่อน

        ซือถูอวี้มองร่างที่วูบวาบไปมาในหมู่ต้นไม้ที่หักโค่นดวงตาฉายแววตกตะลึง

        ภาพเบื้องหน้านี้ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นจับใจ

        โดยเฉพาะเมื่อเห็นกรงเล็บมังกรของปิงชิงฟาดต้นไม้สูงยี่สิบกว่าเมตรจนขาดสะบั้นซือถูอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน

        เจ้าตัวเล็กที่เธอมักจะกอดไว้ในอ้อมแขนนี้คงไม่ต้องออกแรงอะไรเลย กรงเล็บเล็กๆ ของมันก็คงจะฟาดเธอจนแบนแต๊ดแต๋ได้

        ส่วนหวังเฉินที่ยืนอยู่ข้างซือถูอวี้มองร่างสีน้ำเงินครามในป่าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

        เจ้าปิงชิงนี่คงจะเล่นเพลินไปหน่อย!

        ราวกับลืมสิ้นซึ่งคำบัญชาของเขาในฐานะเจ้านายที่เพิ่งสั่งการให้จบศึกโดยไว

        “พอได้แล้วปิงชิง หยุดเล่นได้แล้ว รีบจัดการพวกมันซะ เราไม่มีเวลามากนัก!”

        เขาตะโกนบอกปิงชิงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        “กิ๊ซ...”

        เจ้าตัวน้อยที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานมองเจ้าของด้วยแววตาเว้าวอนเล็กน้อย

        แต่หวังเฉินกลับไม่สนใจ

        วันนี้เป็นวันที่สิบห้าแล้วที่เขาเข้าสู่เทือกเขาสรรพสัตว์และตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในเขตของอสรพิษเกล็ดทอง

        เขาเก็บหญ้าอสรพิษทองจนหมดแล้วเหลือเพียงแต่จัดการกับอสรพิษเกล็ดทองเหล่านี้เท่านั้น

        ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนก่อนการสอบคัดเลือกนักเรียนทุนเขาและซือถูอวี้จะต้องรีบกลับให้เร็วที่สุด

        มิฉะนั้นถ้าพลาดการสอบคัดเลือกนักเรียนทุนไปละก็ เขาคงไม่มีที่ให้ร้องไห้แล้ว

        “ฟู่ว”

        เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนไม่สนใจปิงชิงก็พ่นลมหายใจอย่างขุ่นเคือง หันไปจ้องมองอสรพิษเกล็ดทองที่อยู่รอบๆด้วยความโกรธ

        เจ้าของเล่นชิ้นใหญ่เอ๋ย!

        ดูเหมือนจะต้องบอกลากันแล้ว!

        ขณะที่กำลังคิดอย่างขุ่นเคืองปิงชิงก็ใช้ขาหลังอันแข็งแกร่งเหยียบพื้นอย่างแรงจนเกิดเป็นคลื่นพลังไร้รูปกระจายออกมา จากนั้นก็อ้าปากอันน่าเกรงขามออกกว้าง

        ครืน...ครืน... ครืน!

        คลื่นพลังเวทอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มรวมตัวกันที่ปากของมังกรพลังเวทที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่งในตอนนี้ทำให้รอบข้างถูกย้อมไปด้วยสีฟ้าอมน้ำเงิน

        ส่วนอีกด้านหนึ่ง

        “ฟ่อ!”

        อสรพิษเกล็ดทองที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัวก็ขดตัวแน่นขึ้นทันทีและคำรามต่ำๆ ออกมา

        พวกมันรู้สึกถึงอันตรายที่ไม่อาจอธิบายได้จากปิงชิงในตอนนี้

        “ฟ่อ!”

        เสียงคำรามทุ้มต่ำดังขึ้นดวงตาสีแดงฉานของอสรพิษเกล็ดทองจ้องมองปิงชิงตาไม่กะพริบพร้อมทั้งเริ่มถอยไปด้านหลัง

        แต่...

        ปิงชิงที่กำลังเตรียมใช้ทักษะลมหายใจเยือกแข็งเมื่อเห็นดังนั้น ดวงตาที่ส่องประกายดุจเพชรของมังกรก็ฉายแววดูถูก

        จากนั้นพลังงานสีน้ำเงินครามที่รวมตัวกันก็ถูกพ่นออกมาทันที

        ตูม!

        กลุ่มพลังงานระเบิดออกกลายเป็นลำแสงพลังงานหนาครึ่งเมตรพุ่งเข้าใส่อสรพิษเกล็ดทองด้วยแรงที่ไม่อาจต้านทานได้

        เมื่อเห็นภาพนี้ดวงตาสีแดงฉานของอสรพิษเกล็ดทองก็ฉายแววหวาดกลัว

        หากถูกสิ่งนี้โจมตีจะต้องตายแน่นอน!

        พวกมันไม่ลังเลแม้แต่น้อยรีบสะบัดร่างอันใหญ่โต เตรียมจะหลบไปด้านข้าง

        แต่ในขณะนั้นเองพวกมันก็พบว่าร่างกายของตัวเองเคลื่อนไหวไม่ได้แล้ว

        ชั้นน้ำแข็งสีน้ำเงินครามปกคลุมบริเวณท้องของพวกมันตรึงพวกมันไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา

        และรอบๆบริเวณนั้น พื้นดินก็ถูกปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งสีน้ำเงินคราม

        นี่...?

        ดวงตาสีแดงฉานของอสรพิษเกล็ดทองฉายแววสงสัย

        พวกมันไม่รู้เลยว่าชั้นน้ำแข็งสีน้ำเงินครามนี้ปรากฏขึ้นเมื่อไหร่และตรึงร่างของพวกมันไว้ตั้งแต่เมื่อไร

        น่าเสียดายที่ตอนนี้อสรพิษเกล็ดทองไม่มีเวลามาสงสัยแล้ว

        ในช่วงเวลาที่พวกมันหยุดชะงักลำแสงของลมหายใจเยือกแข็งก็พุ่งเข้าใส่ร่างกายของพวกมัน

        ตูม!

        เสียงปะทะอันรุนแรงพร้อมกับความหนาวเย็นที่ไม่อาจอธิบายได้แผ่กระจายไปทั่ว

        ในพริบตาร่างกายของอสรพิษเกล็ดทองก็ถูกแช่แข็งเป็นน้ำแข็ง จากนั้นก็แตกเป็นเสี่ยงๆด้วยแรงกระแทกจากลมหายใจเยือกแข็ง

        อสูรป่ากลายพันธุ์ที่แข็งแกร่งหลายตัวนี้เหลือเพียงซากศพที่แหลกเหลวเท่านั้น!

        “กี๊ซ!”

        อีกด้านหนึ่งปิงชิงเห็นภาพนี้ ดวงตาเพชรของมันก็ฉายแววภาคภูมิใจเล็กน้อย

        ก่อนหน้านี้ก่อนที่จะใช้ลมหายใจเยือกแข็งมันแอบใช้ทักษะเขตแดนนรกเหมันต์นิรันดร์เพื่อควบคุมพวกมันไว้

        อสรพิษเกล็ดทองไม่มีทางหนีพ้นแน่นอน!

        “ทำได้ดีมาก!”

        ไม่ไกลนักหวังเฉินกล่าวชมเจ้าตัวเล็กเสียงดัง แล้วเสริมว่า “อย่ามัวแต่ลีลาอยู่เลยเราต้องรีบออกจากบริเวณนี้”

        “กี๊ซ!”

        ได้ยินคำพูดของเจ้าของใบหน้าภาคภูมิใจของปิงชิงก็กลายเป็นความน้อยใจในทันที

        ฮึ!

        ข้าไม่ได้ชักช้าลีลาเลยนะ!

        เจ้าตัวเล็กพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจสะบัดปีกเตรียมบินกลับไปหาเจ้านาย

        แต่ในเวลานั้นเองสายตาของเจ้าตัวเล็กก็เหลือบไปเห็นแสงแวววาวบางอย่างในกองซากศพของอสรพิษเกล็ดทอง

        “อะไรน่ะ?”

        ปิงชิงรู้สึกสงสัยเล็กน้อยคิดแล้วก็ไม่ได้บินจากไปทันที แต่สะบัดปีกไปที่ข้างๆ กองน้ำแข็ง

        มันก้มตัวลงใช้กรงเล็บมังกรสองข้างเขี่ยไปมา และหยิบกล่องเล็กๆ สีเงินแวววาวออกมาจากกองซากศพ

        กล่องเล็กๆนี้ถูกห่อหุ้มด้วยฟองอากาศสีเงินแวววาว และเปล่งประกายอ่อนโยนออกมา

        นี่คืออะไร?

        กินได้ไหม?

        เจ้าตัวเล็กยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้นเมื่อเห็นสิ่งนี้

        ไม่ไกลนักหวังเฉินที่กำลังเตรียมตัวถอนกำลังออกไป เห็นปิงชิงยังไม่ขยับตัวก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และเตรียมจะเรียกอีกครั้ง

        แต่เขาเพิ่งหันกลับมาก็ถูกสิ่งที่ปิงชิงอุ้มอยู่ในกรงเล็บมังกรดึงดูดสายตา

        “หีบสมบัติเงิน?!”

        เขาอุทานออกมาอย่างตกใจและรู้สึกตื่นเต้นในทันที

        มีของดีออกมาแล้ว!

        เพียงแค่เห็นหีบสมบัตินี้ครั้งแรกเขาก็ยืนยันตัวตนของมันได้ทันที

        หีบสมบัติเงินที่รับประกันว่าจะเปิดได้อุปกรณ์ระดับเงินสิ่งของ หรือวัสดุและคัมภีร์ทักษะที่มีมูลค่าเท่ากัน

        วันนี้โชคดีจริงๆ!

        เขาไม่คาดคิดเลยว่าจากร่างของอสรพิษเกล็ดทองกลายพันธุ์เหล่านี้ จะมีหีบสมบัติเงินออกมาได้

        “เจ้าตัวเล็ก คราวนี้เจ้าทำความดีความชอบใหญ่หลวงแล้วนะ!”

        หวังเฉินมองปิงชิงตัวน้อยที่กลับมาในสภาพปกติคาบหีบสมบัติเงินบินกลับมาหาเขา ยิ้มจนแก้มปริ

        เจ้าตัวเล็กนี่เป็นดาวนำโชคจริงๆ!

        เขาคิดในใจเงียบๆแล้วรับหีบสมบัติเงินมาไว้ในมือ

        “นี่คือหีบสมบัติเงินหรือ? ดูแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษเลย!”

        ซือถูอวี้ก็เดินเข้ามาใกล้ๆและมองหีบสมบัติเงินด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        จะว่าไปแล้วสิ่งนี้แตกต่างจากที่เธอจินตนาการไว้เล็กน้อย

        “วันนี้เราได้ของเยอะจริงๆ เดี๋ยวเราจะหาที่ปลอดภัย แล้วค่อยเปิดหีบกันนะ”

        หวังเฉินปัดมือที่ยื่นมาแตะหีบสมบัติออกและพูดกับซือถูอวี้ที่กำลังงุ่มง่ามด้วยความไม่พอใจ

        “เชอะ!”

        เมื่อเห็นว่าการโจมตีแบบลอบกัดไม่สำเร็จซือถูอวี้ก็เบะปาก