ผู้ร่วงหล่น

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงร้องคำรามดังขึ้นภายในหิมะอันโดดเดี่ยว เสียงคำรามทำให้อากาศสั่นสะเทือนและหิมะแตกกระจายระลอกคลื่น

ตัวที่คำรามคือหมีสีฟ้าขนาดใหญ่ ตัวมันสูง 5 เมตร ขนที่สละสลวยสวยงามปกคลุมทั่วร่างกาย กรงเล็บแหลมคม ปากที่อ้าออกเผยให้เห็นฟันที่แหลมคมภายในและน้ำลายหยดตามทาง

ด้านหลังหมียักษ์มีหมีสีฟ้าขนาดเล็ก ที่สูงประมาณ 2-4เมตรเต็มไปหมด บนพื้นหิมะด้านล่างตรงเท้าหมีสีฟ้าทั้งหลายมีเศษกระดูก เศษชิ้นเนื้อของหมีตกกระจายไปทั่วทำให้จากพื้นสีขาวกลายเป็นทะเลเลือด

ด้านหน้าของหมีสีฟ้ายักษ์ มีกลุ่มคนประมาณ 25 คน กำลังหอบด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมมาอย่างยาวนาน ชุดคลุมหนังหมีของทุกคนขาดหลุดลุ่ย

ยังดีที่ทุกคนมีหนังหมีสำรองพร้อมอีกอันหนึ่ง ทำให้สลับสับเปลี่ยนได้ทัน

อโรนมีบาดแผลตามลำตัวเป็นแนว แขนอีกข้างหนึ่งง้อผิดรูป สีหน้าไร้เส้นเลือดพร้อมกับยกแขนขวาที่ยังใช้ได้ขึ้นเผยให้เห็นสลับมือสีทอง

“หมีขนฟ้าตามพวกเราเจอเพราะหนังหมีที่ทุกคนสวมใส่”

เดนสภาพไม่ได้แตกต่างกับอโรนมาก แขนขวาถือดาวยาว 2 เมตรสีเขียวทว่าได้มีเลือดไหลจากไหล่ขวาเพราะพลาดท่า ถูกกรงเล็บหมีตัวใหญ่แทงเข้า ลำตัวด้านหน้าและหลังมีรอยข่วนของกรงเล็บ สีหน้าแสดงความโกรธ

“โธ๋เว๊ย ทำไมไม่มีใครบอกอะไรเลยว่าผ้าคลุมหนังหมีขนฟ้ามันล่อหมีขนฟ้าได้”

ทุกคนด้านหลังไม่ได้มีสภาพที่ต่างกันนัก เพราะพวกเขาต่อสู้กันตั้งหลายวัน พอหมีขนฟ้าเห็นว่าไม่สามารถสู้ได้พวกมันได้พากันหลบหนี

พอวันต่อมาพวกเขาเจอกับหมีขนสีฟ้าตามเดิม ทีแรกทุกคนในกลุ่มไม่ได้เอะใจอะไร แต่ทว่าวันที่สองวันที่สามหมีขนฟ้ายังสามารถรับรู้ตำแหน่งของพวกเขาได้

ผ่านทางผ้าคลุมของเผ่าหมีขนฟ้า เหมือนว่าพวกหมีขนฟ้าสามารถดมกลิ่นของเผ่าเดียวกันได้จึงทำให้พวกอโรนหลบหนียากเย็นมาก

ผ้าคลุมของหมีขนฟ้าเป็นผ้าคลุมชนิดเดียวที่สามารถป้องกันหิมะจากดินแดนน้ำแข็งแห่งความตายได้

ขนสัตว์ชนิดอื่นไม่สามารถป้องกันได้ พอเบื้องบนสมาคมนักผจญภัยรู้เข้าได้สั่งให้คนไปตามล่าหมีขนฟ้าและออกภารกิจเอาสิ่งของจากยุคแรก

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่อโรน อโรนก็ไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเขาเองก็พึ่งรู้เหมือนกัน

หมีขนฟ้าที่ถูกเรียกอย่างนั้นเพราะว่าขนที่สวยงามและการป้องกันที่น่ากลัว หมีขนฟ้าสามารถทำให้ขนบนร่างกายกลายเป็นของแข็งได้ จึงทำให้พลังป้องกันของมันเพิ่มเป็น 2 เท่า อีกอย่างหนึ่งหนังหมีขนฟ้าได้รับความนิยมในหมู่ขุนนาง

หัวหน้าหมีขนฟ้าจ้องมองเนื้อที่แสนโอชา พวกมันต้องเสียสละลูกน้องไปมากมายเพื่อทำให้พละกำลังของคนในกลุ่มอ่อนแรง

หัวหน้าหมีขนฟ้ามีระดับพลังราชันอสูรชั้นกลาง เท่ากับกลุ่มอโรนแต่กลุ่มของอโรนมีจอมนักรบและจอมเวทที่เยอะกว่า

ทำให้หัวหน้าหมีขนฟ้าส่งลูกน้องให้เป็นโล่เนื้อส่วนตัวเองจะอาศัยช่องว่างโจมตีก่อนจะหลบหนีออกมา

แผนการนี้กำลังจะสำเร็จ หัวหน้าหมีขนฟ้าร้องคำรามอีกรอบหนึ่งเพื่อเป็นสัญญาณโจมตี ลูกน้องหมีร้องตอบรับ

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หัวหน้าหมีขนฟ้าพุ่งเข้าหากลุ่มอโรนอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นแสงสีฟ้า อโรนอยู่หน้าสุดไม่มีทางเลือกได้พุ่งใส่หัวหน้าหมีขนฟ้าเช่นกันจนกลายเป็นแสงสีทอง

หัวหน้าหมีขนฟ้าแบตีนหมีและตบไปที่หัวของอโรนกะจะให้หัวสมองของอโรนแตกเป็นชิ้น ๆ

อโรนรู้สึกถึงภัยอันตรายจากตีนหมีจึงได้ถีบตัวเบนไปทางซ้าย ทำให้ตีบหมีตบความว่างเปล่า

โครม

พื้นหิมะถูกตีนหมีทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่กว้าง 2 เมตร ลึก 3 เมตร อโรนไม่ปล่อยจังหวะให้เสียเปล่า

อโรนต่อยไปที่ด้านหลังของหัวหน้าหมีขนฟ้า หมัดสีทองบริสุทธิ์ได้กระทบกลางหลังของหัวหน้าหมีขนฟ้า

เปรี้ยง โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

หลังต่อยเสร็จอโรนถอยหนี รอยต่อยกลางหลังหัวหน้าหมีขนฟ้ากลายเป็นทองคำก่อนจะลามไปทั่วตัวเพื่อที่จะทำให้หัวหน้าหมีขนฟ้ากลายเป็นหมีทองคำ

สีทองลามไปทั่วตัวกำลังที่จะถึงหัวทว่า ร่างกายหัวหน้าหมีขนฟ้าเรืองแสงสีฟ้าสว่างสดใส ราวกับมองดูท้องฟ้าในยามท้องฟ้าสดใส

ทองคำที่พยายามจะกลืนกินร่างกายหัวหน้าหมีขนฟ้าได้มีรอยแตกขึ้นและรอยแตกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนทองคำแตกสลายราวกับกระจก

ยังไม่หมดแค่นั้นหลังจากที่หลุดจากทองคำหัวหน้าหมีขนฟ้าพุ่งเข้าหาอโรนด้วยความแค้น ตีนหมีทั้งสองของหัวหน้าหมีขนฟ้ายกขึ้นและตบเอาที่ลำตัวของอโรน

อโรนพยายามจะกระโดดหนีแต่ความเหนื่อยล้าที่สะสมทำให้การตอบสนองของร่างกายช้าลง

“เวร”

อโรนร้องขึ้นมาเพราะว่าเขาไม่สามารถหลบได้ทัน จึงยกมือขวาขึ้นเพื่อกันตีนหมีทั้ง 2 ข้าง

เพียะ แกร็ก

อโรนกระเด็นไปไกล โชคดีที่จุดตกอยู่ในกลุ่มพอดี ทำให้หัวหน้าหมีขนฟ้าอยากที่จะตามทว่าไม่อยากเสี่ยงไปอยู่กลางวง ตีนหมีทั้ง 2 ข้างโจมตีเข้าอย่างจัง แขนขวาหัก กระดูกซี่โครงหัก 3 ท่อน

อโรนกระอักเลือดและพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้งแต่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“หัวหน้าอโรนพักผ่อนก่อนค่ะ”

อโรนหันไปพบกับมิดโฮ มิดโฮร่ายเวทรักษาให้กับอโรน วงแหวนเวทมนตร์สีเขียวเข็มปรากฏขึ้นและปล่อยละอองสีเขียว

ละอองสีเขียวที่ออกมาวงแหวนเวทมนตร์พุ่งเข้าตัวอโรน บาดแผลบนลำตัว แขนที่หักทั้ง 2 ข้างได้สมานกันอย่างรวดเร็วแม้จะไม่สามารถฟื้นฟูได้หมดแต่ที่รักษาเกือบ 90 เปอร์เซ็นต์ของร่างกาย

มิดโฮได้ล้มลงด้วยความเหนื่อยล้า อโรนรับตัวของมิดโฮก่อนจะกล่าว

“ขอบคุณมิดโฮ”

มิดโฮหน้าแดงและหลบหน้าอโรนพร้อมกับพูดว่า

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ตอนนี้หมีขนฟ้าทั้งหมดได้ตายหมดแล้วเหลือแต่หัวหน้าหมีขนฟ้าที่ร้องคำรามออกมาด้วยความไม่เต็มใจและพุ่งเข้าหากลุ่มอโรนด้วยความรวดเร็ว

เดนพุ่งเข้าหาหัวหน้าหมีขนฟ้าอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเดนแยกออกเป็น 2ต่อมาเป็น 4และกระจายออกเป็น 4 ทิศทาง

หัวหน้าหมีขนฟ้าข่วนไปที่เดนทั้ง 2 ตรงหน้าแต่ที่โดนมีแต่เงาของเดน เสียงเดนได้ดังขึ้นด้านหลังหัวหน้าหมีขนฟ้า

“ด้านหลัง”

ทันทีที่เดนพูดจบดาบในมือมีออร่าสีเขียวอ่อนและฟันไปที่หลังของหัวหน้าหมีขนฟ้า หัวหน้าหมีขนฟ้าหันหลังกลับพยายามจะป้องกันดาบที่ฟันมาทว่าไม่ทัน

ฉัวะ

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

บาดแผลจากดาบของเดนลึกมากจนสามารถมองเห็นกระดูกภายในของหัวหน้าหมีขนฟ้า หัวหน้าหมีขนฟ้าร้องด้วยความเจ็บปวดและจะตบเดนให้กลายเป็นเนื้อบดด้วยตีนหมี

เดนรู้ว่าถ้าโดนตีนหมีของหัวหน้าหมีขนฟ้าเข้าไป อาการของตนไม่เจ็บสาหัสก็ตาย ทว่าไม่มีความหวาดกลัวในดวงตาเดนเพราะว่า

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

มีลูกธนูไฟที่ถูกยิงมาจากกลุ่มอโรน วิ่งเข้ากระดูกสันหลังของหัวหน้าหมีขนฟ้าแค่นั้นยังไม่พอลูกธนูยังระเบิดอีก หัวหน้าหมีขนฟ้าพยายามจะกระตุ้นขนสีฟ้าในร่างกายเพื่อเพิ่มการป้องกันแต่กระป้องกันที่เพิ่มขึ้นมีแค่ภายนอกเท่านั้น

ตูม ตูม ตูม

เสียงระเบิดและแรงระเบิดทำให้หิมะบริเวณรอบละลายเป็นไอทำให้เกิดควันสีขาวจำนวนมาก หัวหน้าหมีขนฟ้าไม่มีมีขนที่สละสลวยเหมือนตอนแรก ขนทั้งหมดทั่วทั้งร่างกายไหม้เกรียมกระดูกสันหลังแตกหัก

กลุ่มของอโรนที่อยู่ด้านนอกยังได้กลิ่นเหม็นไหม้และเสียงต่อมาคือ

ทุบ

ฝุ่นควันเริ่มจางหายไปทำให้กลุ่มอโรนเห็นหัวหน้าหมีขนฟ้านอนตาย ทำให้คนในกลุ่มโล่งใจมากเพราะพวกเขาถูกหมีตนนี้ไล่ล่าหลายวันมาก

อโรนอุ้มมิดโฮและพูดว่า

“พวกเรารีบหนีกันเพราะว่ากลิ่นเลือดจะดึงดูดสัตว์อสูรชนิดอื่นเข้ามา”

ทุกคนในกลุ่มมองเห็นกันก่อนจะพยักหน้า ทุกคนจึงรีบเดินทางเพราะใกล้จะถึงจุดมุ่งหมายแล้ว

แจ๊คอยู่ห่างจากกลุ่มอโรนประมาณ 30 เมตร การต่อสู้ทำให้หิมะบริเวณรอบ ๆ ถูกทำลายทั้งหมด ทำให้แจ๊คเห็นการต่อสู้ระหว่างจอมนักรบและราชันอสูร

เป็นอย่างที่หู่เสวียบอกสัตว์อสูรมีพละกำลังที่แข็งแกร่งมาก ถ้าไม่มีจอมเวททั้ง 5 คนในทีม ทุกคนในกลุ่มคงจะตายตั้งแต่วันที่ 2 ที่ถูกไล่ล่า

การใช้เวทมนตร์ฟื้นฟูในแต่ละครั้งจะกินพลังเวทของจอมเวทมาก เท่าที่แจ๊คสังเกตมาจอมเวทในกลุ่มใช้เวทมนตร์รักษาแค่ 2 ครั้งก่อนจะอ่อนแรงราวกับคนกล้ามเนื้ออ่อนแรง ไม่มีแรงจะขยับแขนขาของตนเอง ยังดีที่จอมนักรบกลุ่มนี้มีร่วมมือกันหน่อยถึงสามารถชนะมาได้

แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจคือ ไอนักรบแขนเดียว (เดน) และคนนำกลุ่ม (อโรน) ไม่ถูกกันตั้งแต่ที่คนนำกลุ่ม (อโรน) บอกถึงจุดประสงค์ที่ตามล่าครั้งนี้

คราวนี้ไอนักรบแขนเดียว (เดน) และกลุ่มคนด้านหลังตอนที่คนนำกลุ่ม (อโรน) ต่อสู้กับหัวหน้าหมีขนฟ้า ไอนักรบแขนเดียว (เดน) และกลุ่ม ไม่ได้พยายามจะรีบฆ่าหมีขนฟ้า

แจ๊คดูรู้เพราะการโจมตีแต่ละครั้งไม่ได้มีจุดตาย ทำให้ต้องโจมตี 2-3 ทีเพื่อให้หมีขนฟ้าตายหนึ่งตัวเพราะเหตุผลนี้ทำให้ไม่มีใครเข้าช่วยเหลือคนนำกลุ่ม (อโรน)

แต่มีเรื่องน่าตกใจคือสาวน้อยที่ไร้เดียงสา (มิดโฮ) จ้องมองคนนำกลุ่ม (อโรน) ด้วยความห่วงใยราวกับตกหลุมรักคนนำกลุ่ม (อโรน)

ตอนที่สาวน้อยที่ไร้เดียงสา (มิดโฮ) รักษาคนนำกลุ่ม (อโรน) ได้มีสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของไอนักดาบแขนเดียว (เดน) พริบตาเดียวก่อนหายไป

ทุกคนที่ต่อสู้อยู่ไม่รู้สึกแต่แจ๊คเป็นผู้ดูที่ดีจังเก็บรายละเอียดทั้งหมดได้ มีเรื่องที่สนุก ๆ ให้ดูอีกแล้ว

ที่แจ๊คไม่รู้ชื่อของคนในกลุ่มเพราะว่าคนในกลุ่มพูดคุยกันเสียงเบามากเพราะว่าไม่อยากเรียกสัตว์อสูรจึงลดเสียงให้เบาลง นอกจากเสียงร้องเจ็บปวดแจ๊คก็ไม่รู้เรื่องอะไร

อีกอย่างแจ๊คไม่อยากเข้าใกล้จนเกินไป เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาถูกจับได้ จึงเดินตามเงาของกลุ่มอโรนไป ถึงแม้หิมะจะร่วงหล่นตกมาเยอะแต่ยังสามารถมองเห็นเงาในหมู่หิมะได้

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................