[จบ] ข้าได้ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบทั้งที งานนี้เหล่าศิษย์พี่ตัวร้ายต้องรอด!

บทที่ 35 ศิษย์น้องหญิงเล็กไม่ใช่คนปกติ

เยี่ยหลิงหลงเป็นคนที่มีพลังในการลงมือทำเสมอ นางพูดแล้วก็ลงมือทำ ทำไปสามวันรวด

หลังจากผ่านไปสามวัน นางก็ออกจากดินแดนลับพร้อมกับดวงตาแพนด้าอย่างตื่นเต้น

หลังจากกลับมาที่ยอดเขาชิงหลานที่พวกเขาอาศัยอยู่ นางตรงดิ่งไปที่ห้องของตัวเอง จัดการตัวเองเล็กน้อย ทำให้แน่ใจว่าตัวเองดูไร้อันตรายและน่ารักสุด ๆ

หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ นางก็วิ่งไปที่เรือนของศิษย์พี่หก และเคาะประตูห้องของเขา

ในบรรดาศิษย์พี่ทั้งสาม ศิษย์พี่ใหญ่มีระดับการฝึกฝนสูงสุดและแข็งแกร่งที่สุด ศิษย์พี่เจ็ดต่อสู้ทุกวันจนมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งมาก ส่วนคนที่อ่อนโยนที่สุดคือศิษย์พี่หกที่ชอบพูดมากและรักเรื่องซุบซิบนินทา

ดังนั้นการเริ่มท้าทายจากเขาจึงเหมาะสมที่สุด

หนิงหมิงเฉิงได้ยินเสียงเคาะประตู เมื่อเปิดออกดูก็เห็นเยี่ยหลิงหลงในชุดสีแดงฉูดฉาด ดูมีชีวิตชีวาและน่ารักน่าเอ็นดูสุด ๆ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง

สัญชาตญาณที่แข็งแกร่งบอกเขาว่า การที่ศิษย์น้องหญิงเล็กที่หายหน้าไปสามเดือนปรากฏตัว มีระดับอันตรายสูงมาก ดังนั้นวันนี้เขาอาจจะไม่ค่อยโชคดีนัก

"มีอะไรหรือศิษย์น้องหญิงเล็ก"

"ศิษย์พี่หก ข้าจะพาท่านไปที่ที่สนุก ๆ!"

เยี่ยหลิงหลงพูดจบ นางไม่ให้โอกาสหนิงหมิงเฉิงได้ตอบ เด็กสาวกระโดดไปกอดแขนเขาแน่นราวกับกลัวอีกฝ่ายจะหนี แล้วลากศิษย์พี่ออกไป

ด้วยเหตุนี้ หนิงหมิงเฉิงจึงถูกเยี่ยหลิงหลงลากเข้าไปในดินแดนลับของสำนักชิงเสวียน

เมื่อเห็นศิษย์น้องหญิงเล็กเปิดประตูดินแดนลับอย่างคล่องแคล่ว และนำทางเขาเข้าไปข้างในอย่างคุ้นเคย หนิงหมิงเฉิงดวงตาเบิกกว้าง

ศิษย์น้องหญิงเล็กรู้จักวิธีเปิดที่ซับซ้อนแบบนี้ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าผู้ที่มีขอบเขตต่ำกว่าขอบเขตจินตานไม่สามารถเข้าดินแดนลับได้ตามใจชอบหรอกหรือ นางไปเรียนรู้สิ่งนี้จากที่ใด

ไม่จริงน่า? อย่าบอกนะว่าเป็นตอนที่ศิษย์พี่ใหญ่พานางเข้าไปเอากระบี่ในสุสานกระบี่ นางจะจำอักขระตรงทางเข้าได้ในครั้งเดียว? อักขระที่ซับซ้อนขนาดนี้ใครจะจำได้ในครั้งเดียวกัน?

โอ้ ศิษย์น้องหญิงเล็กของข้าไม่ใช่คนปกตินี่นา ปริศนาคลี่คลายแล้ว

หนิงหมิงเฉิงยังคงประหลาดใจที่เยี่ยหลิงหลงจำอักขระได้อย่างแม่นยำ ขณะที่ถูกลากเดินวนไปมาในดินแดนลับเป็นระยะทางไกลโข

โอ้ย! นางมีพลังเพียงขอบเขตสร้างรากฐานก็สามารถต้านทานการรุกรานของปราณชั่วร้ายในดินแดนลับได้ นี่มันเกินไปหน่อยหรือไม่?

ตอนที่เขาเพิ่งทะลวงขอบเขตจินตานและเข้ามาที่นี่ ยังถูกปราณชั่วร้ายทำปวดไปทั้งตัวเลย!

อีกทั้งทำไมท่าทางของศิษย์น้องหญิงเล็กเหมือนมาบ่อย? นี่เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานควรทำหรือ? ศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงคนอื่น ๆ ในขอบเขตสร้างรากฐานยังคงฝึกฝนอย่างยากลำบากอยู่ข้างนอก รอจนกว่าจะถึงขอบเขตจินตาน จึงจะเข้ามาฝึกฝน ศิษย์น้องหญิงเล็กนี่เกินไปแล้วจริง ๆ

เขาเพิ่งบ่นเสร็จ ก็เห็นเยี่ยหลิงหลงหยุดลงกะทันหัน ข้างหน้านางมีค่ายอาคมประหลาดโปร่งใสกางอยู่

และไม่รอช้า ศิษย์น้องหญิงเล็กออกแรงผลักเขาอย่างแรง ทำให้ทั้งตัวเขาถลาเข้าไปในค่ายอาคมนั่น

มองจากภายนอก ค่ายอาคมมีขนาดเพียงหนึ่งห้อง แต่เมื่อเข้าไปข้างในกลับพบว่าค่ายอาคมนี้ใหญ่จนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด และจากด้านในก็มองไม่เห็นสถานการณ์ภายนอกด้วย

ขณะที่เขายังตกใจอยู่ ศิษย์น้องหญิงเล็กก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้าง ๆ เขา

"ศิษย์น้องหญิงเล็ก นี่ที่ไหนกัน?"

"ศิษย์พี่หก ลองใช้พลังวิญญาณในร่างกายของท่านดูสิ"

หนิงหมิงเฉิงมีลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ แต่ก็ยังคงเชื่อฟังและใช้พลังวิญญาณ อึดใจถัดมาเขาก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ข้า พลังข้าเหลือเพียงขอบเขตสร้างรากฐานเท่านั้น! ข้าตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักมาหลายเดือน จนถึงขอบเขตจินตานขั้นกลางแล้ว! ข้ายังคิดว่าจะไปถึงขอบเขตจินตานขั้นปลายก่อนการประชันยอดฝีมือ! แต่ตอนนี้กลับถอยหลังไปอยู่ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้น?"

หนิงหมิงเฉิงคิดอย่างรวดเร็ว

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามา… หรือว่าเป็นเพราะค่ายอาคมนี้?

"ศิษย์พี่หกช่างชาญฉลาดนัก ข้าใช้เวลาสามวันในการสร้างค่ายอาคมนี้ ภายในนั้นทุกคนจะถูกลดขอบเขตเหลือเพียงขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้น ดังนั้นหากเข้ามาแล้ว ระดับการฝึกฝนของทุกคนจะเท่ากันหมด"

"แล้วทำไมถึงเป็นขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นล่ะ?"

"ก็เพราะข้าอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นต้นไง ข้าอยากต่อสู้กับพวกท่าน แต่ข้าไม่มีทางก้าวกระโดดได้อย่างรวดเร็ว ข้าจึงต้องดึงพวกท่านลงมาอยู่ในระดับเดียวกับข้า"

หนิงหมิงเฉิงเบิกตากว้าง ที่นางพูดมีเหตุผล เขาไม่อาจโต้แย้งได้เลย

ตัวเองมีระดับการฝึกฝนต่ำ ก็เลยดึงระดับการฝึกฝนของคนอื่นให้ต่ำเท่ากับตัวเอง แล้วก็ตีคนอื่นใช่หรือไม่? นี่คือความหมายใช่หรือไม่?

"อย่ายืนงงสิ รีบมาลองวิชาใหม่ของข้าเร็วเข้า ข้าตื่นเต้นมากเลย! ในที่สุดข้าก็ได้ต่อสู้กับศิษย์พี่แล้ว ข้าไม่ต้องฝึกฝนคนเดียวอีกต่อไป! ศิษย์พี่หก ระวังตัว!"

เยี่ยหลิงหลงตะโกนเสียงดัง ชักเสวียนอิ่งออกมาแล้วแทงใส่หนิงหมิงเฉิงทันที

หนิงหมิงเฉิงที่มีระดับการฝึกฝนเพียงขอบเขตสร้างรากฐานไม่กล้าประมาท รีบชักกระบี่ของตัวเองออกมารับมือ

ต้องยอมรับว่าหนิงหมิงเฉิงไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงแม้ระดับการฝึกฝนจะถูกกดไว้ แต่พลังก็ยังไม่ธรรมดา

แต่ยิ่งเขาแข็งแกร่ง เยี่ยหลิงหลงก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งจริงจังและทุ่มเทมากขึ้น

จากวิชาเทพกระบี่พิชิตฟ้า ไปจนถึงวิชาเทพวิหคอัคคี จากวิชาธาราน้ำทิพย์ ไปจนถึงวิชาหวนกำเนิด นางใช้ทุกอย่างเท่าที่นึกออก

การขัดเกลาในการต่อสู้นั้นเร็วกว่าการฝึกด้วยตัวเองมาก นางสามารถหาจุดบกพร่องของตัวเองจากการต่อสู้ได้ แล้วพัฒนาให้ดีขึ้น ต่อสู้ได้ดีขึ้นทุกครั้ง และแข็งแกร่งขึ้นทุกครั้ง

ส่วนอีกด้านหนึ่งของหนิงหมิงเฉิงนั้น ตอนแรกก็ตื่นเต้นมาก

เพราะเขาเป็นผู้ที่มีรากวิญญาณอัคคีเดี่ยว เรียนเคล็ดวิชาธาตุไฟเป็นหลัก แต่ในสำนักไม่มีใครที่จะสามารถต่อสู้กับเขาได้

ศิษย์พี่ใหญ่มีระดับการฝึกฝนสูงเกินไป สู้ไม่ได้ ส่วนศิษย์น้องเจ็ดแม้จะอยู่ขอบเขตจินตานเช่นกัน แต่อีกฝ่ายมีรากวิญญาณวารีเดี่ยว ซึ่งยับยั้งเขาโดยธรรมชาติ ยากที่จะเอาชนะได้

ตอนนี้ระดับการฝึกฝนของเขาถูกกดทับ เมื่อเทียบกับความสามารถในการต่อสู้ของศิษย์น้องหญิงเล็กอย่างเดียว ทั้งสองต่อสู้กันได้อย่างสูสี เพลิดเพลินเป็นอย่างยิ่ง

เขาค้นพบทีละน้อยว่าศิษย์น้องหญิงเล็กหลังจากฝึกวิชาเทพกระบี่พิชิตฟ้า ยังฝึกวิชาเทพวิหคอัคคีด้วย แล้วฝึกวิชาธาราน้ำทิพย์ รวมถึงฝึกวิชาหวนกำเนิด หากฝึกฝนไม่สำเร็จก็เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง หากหนึ่งครั้งไม่สำเร็จ ก็เริ่มใหม่อีกสองครั้ง

นางเหมือนเครื่องจักรสังหารที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ประลองกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า สู้อย่างไม่หยุดยั้งจนเขารู้สึกเหมือนพลังถูกสูบหมดสิ้น แล้วนางก็เอ่ยขึ้นมาว่า "เอาอีก!"

ในตอนนั้น หนิงหมิงเฉิงอยากจะทิ้งตัว แล้วแกล้งตายทันที

ศิษย์น้องหญิงเล็กที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้? เขาเหนื่อยมาก ทุกส่วนในร่างกายกำลังร้องประท้วง

"ศิษย์น้องหญิงเล็ก พวกเราพักสักครู่เถอะ เจ้าไม่เหนื่อยหรือ?"

เยี่ยหลิงหลงพยักหน้า

"เหนื่อยอยู่บ้าง แต่ข้ายังสามารถทนต่อได้อีกสักพัก ศิษย์พี่หก ท่านทนไม่ไหวแล้วหรือ? ไม่น่าเป็นไปได้นะ? ไม่น่าจะมีใครอ่อนแอกว่าข้านะ?"

หนิงหมิงเฉิงผู้ถูกตราหน้าว่าอ่อนแอกว่าศิษย์น้องหญิงเล็ก อารมณ์เริ่มคุกรุ่น เขาใช้กระบี่พยุงร่างขึ้นมา

"ข้าไม่เข้าใจ ข้าเป็นถึงผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานที่ฝึกฝนมานานหลายปี ทำไมความอดทนจึงสู้เจ้าผู้อยู่เพียงขอบเขตสร้างรากฐานไม่ได้?"

เยี่ยหลิงหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ใช่แล้ว ทำไมความอดทนของผู้ฝึกตนขอบเขตจินตานจึงสู้คนในขอบเขตสร้างรากฐานไม่ได้ล่ะ? นี่มันไม่สมเหตุสมผล

"บางที อาจจะเป็นเพราะว่าค่ายอาคมที่ข้าทำนี้กดระดับการฝึกฝนของท่านไปพร้อมกัน ก็ลดระดับทุก ๆ ด้านของท่านลงด้วย?"

หนิงหมิงเฉิงเบิกตากว้าง ถามอย่างไม่อยากเชื่อ "ค่ายอาคมนี้กดทับเพียงข้าคนเดียวหรือ? เจ้าไม่ได้รับผลกระทบจากมันเลยหรือ?"

"อื้ม"

ได้ยินคำตอบนี้ หนิงหมิงเฉิงก็ทิ้งตัวลงอีกครั้ง เขาไม่เล่นแล้ว