ตอนที่หนึ่งร้อยเก้าสิบเจ็ด Damsel of Distress 7
หากคนที่อ่านเรื่อง To aru index มาก็คงพอจะจำกันได้เรื่อง Levelupper ของมนุษย์พลังจิตที่ส่งผลในเวลาที่นักวิทยาศาสตร์ที่ทำการทดลองใช้พลังนั้นทำให้คนที่เชื่อมต่อกับระบบหมดสติ
แต่เทียบกับตอนนี้แล้วนักวิทยาศาสตร์หญิงคนนั้นนับว่าเป็นแม่พระอย่างเห็นได้ชัดที่มีการระวังคนที่จะบาดเจ็บแม้จะลืมคิดเรื่องคนที่อาจจะขับขี่ยานพาหนะหรือทำกิจกรรมที่อันตรายที่หากหยุดการเคลื่อนไหวจะเกิดอันตรายได้
บรรดาเด็กๆของบ้านรับเลี้ยงเด็กแห่งนี้ไม่ได้รับการดูแลอย่างห่วงใยแบบนั้น
หากเทียบกันแล้วสามารถทำเรื่องราวอย่างการรวมพลังจิตของหลายๆคนเข้าด้วยกันโดยมีข้อเสียแค่หมดสติและคนที่ฟื้นมาได้จะได้รับพลังเพิ่มด้วยอีกต่างหาก
พลังจิตไม่ใช่เรื่องที่เรียบง่ายเช่นนั้น
มันคือวิญญาณ มันคืออัตตามันคือตัวตนและไม่ใช่สักอย่างที่ว่ามา
หากมุ่งไปสู่พลังอย่างเดียวเราจะเสียสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคืออัตตาของเราเอง
เสียงกรีดร้องประสานเสียงดังขึ้นในระดับมิติวิญญาณ
ที่ประสานเสียงของเด็กแต่ละคนและปีศาจที่เรียกมาเข้าด้วยกัน
ร่างกายของเด็กและปีศาจนั้นแยกจากกันไม่ออก
“แม้แต่ท่านจักรพรรดิก็ไม่สามารถจ-”
Zapppp
ผมคว้า Z-Gun ออกมายิงหญิงผู้ดูแลเข้าที่หน้าผาก
กระสุนของ Z-Gun แม้จะผ่านมานับพันปีก็นับว่าเป็นหนึ่งในอาวุธที่ผมเชื่อถือที่สุด
กำแพงพลังจิตนั้นโดน Z-Gun ยิงผ่านราวกับเศษกระดาษ
ข้อเสียของไอ้พวกสายพลังจิตหรือปีศาจคือหากขาดความช่วยเหลือจากสายวิทยาศาสตร์ที่มีความรู้ด้านวิศวกรรม
กองทัพหรือความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขาจะอยู่ด้วยเทคโนโลยีระดับปราชญ์ชาวบ้าน
ที่พลังจิตหรือปีศาจนั้นอาจจะโกงได้ในบางอย่างในการลัดขั้นตอนเทคโนโลยี
แต่จะให้ปีศาจมีความอดทนมากพอที่จะอธิบายหลักการทางวิทยาศาสตร์ที่ทำให้พวกนั้นมีตัวตนอยู่ในโลกนี้และผลิตอุปกรณ์ต่างๆที่สามารถกักกันตนเองในโลกนี้ได้ก็คงจะมองว่าปีศาจตัวนั้นใจกว้างไปสักหน่อย
ไม่ได้หมายความว่าไม่มีแต่มันน้อยมากนั่นเอง
ความรู้แบบปราชญ์ชาวบ้านมันก้าวข้ามเทคโนโลยีที่เหนือกว่าไม่ได้
ร่างของหญิงผู้ดูแลหัวหลุดและล้มลงราวกับหุ่นกระบอกที่โดนเชือกตัด