ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        “ท่านอาจารย์เช่นนี้...”

        ฉู่เยวี่ยดวงตาเป็นประกายหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

        ลู่ชิงฉานในยามนี้แตกต่างจากยามปกติโดยสิ้นเชิงความเยือกเย็นและเข้มงวดหายไปราวกับนางฟ้าที่จุติลงมายังโลกมนุษย์ เปื้อนไปด้วยกลิ่นอายของธุลีแดงไม่ใช่เซียนสาวผู้สูงส่งอีกต่อไป

        แต่เช่นนี้...กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ที่แตกต่างออกไปมากยิ่งขึ้น

        ลู่ชิงฉานในอดีตแม้จะงดงามไร้ที่ติ บริสุทธิ์และเยือกเย็น ทว่ากลับดูเลือนรางเกินไป ราวกับเซียนบนสวรรค์ที่มิอาจเอื้อมถึง

        แต่ลู่ชิงฉานในยามนี้กลับตกลงมายังโลกมนุษย์มีความเป็นไปได้ที่จะได้ใกล้ชิด

        ท่าทางเช่นนี้...ทำให้ฉู่เยวี่ยมองดูจนแทบจะหลงใหล

        “เยวี่ยเอ๋อร์...”

        ขณะที่ฉู่เยวี่ยกำลังเพ้อฝันเสียงทุ้มของซูฉางเซิงก็ดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงหยอกเย้า

        “ต่อไปนี้ ชิงฉานจะเป็นน้องหญิงของเจ้าแล้ว เจ้าต้องเรียกนางว่าน้องหญิง ส่วนนางก็ต้องเรียกเจ้าว่าพี่หญิงอย่าลืมล่ะ!”

        น้ำเสียงกระเซ้าของซูฉางเซิงยังแฝงไว้ด้วยความจริงจัง

        นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

        ลู่ชิงฉานได้ล่วงเกินเขา

        ซูฉางเซิงย่อมต้องลงโทษและนี่คือบทลงโทษที่มิอาจเปลี่ยนแปลงได้

        แน่นอนว่าในนั้นก็มีความสนุกสนานของซูฉางเซิงอยู่ด้วย

        ชีวิตของผู้บำเพ็ญเพียรนั้นยาวนานเพียงใดหรือ

        อนาคตของซูฉางเซิงนั้นยาวไกลเกินกว่าจะจินตนาการได้ถูกกำหนดให้อยู่ยงคงกระพันตลอดกาล

        ดังนั้นจึงต้องรักษาจิตใจที่อ่อนเยาว์เอาไว้

        “หือ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ฉู่เยวี่ยก็ตกตะลึง นี่เป็นเรื่องจริงหรือ

        ต้องเรียกน้องหญิงจริงๆรึ

        ฉู่เยวี่ยมองไปยังท่านอาจารย์ด้วยทีท่าระมัดระวังพบว่าใบหน้างามของนางดำคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด

        ทั่วร่างแผ่รังสีอำมหิตน่ากลัว

        ทว่าภายใต้พลังของพันธนาการลู่ชิงฉานในยามนี้ไม่อาจขยับเขยื้อนได้ กระทั่งจะต่อต้านก็ไม่ไหว

        ได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้นในอก

        “พวกเจ้าลองเรียกกันสักครั้งให้ข้าฟังหน่อยสิ!” เมื่อเห็นฉากนี้ซูฉางเซิงก็รู้สึกเพลิดเพลินใจนัก ถือถ้วยชาในมือด้วกิริยาดูสบายๆ

        ฉู่เยวี่ยใบหน้าแข็งค้างศีรษะชา

        ลู่ชิงฉานก็ไม่ต่างกันดวงตาเริ่มแดงก่ำ

        เหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้นางรู้สึกอับอายและขายหน้ายิ่งกว่าที่เคยพบเจอมาตลอดหลายร้อยปี

        “...”

        ในขณะนี้แม้แต่หลินเหมี่ยวก็ทนดูไม่ได้ ความสะใจก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น

        อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะไม่สะใจแล้ว ทว่าในใจกลับรู้สึกแปลกประหลาด

        นางก็อยากเห็นฉากนั้นเช่นกันราวกับว่า...มันน่าตื่นเต้นดี

        ด้านข้างหวังซีผู้มีรูปโฉมงดงามราวนางฟ้าในชุดกระโปรงยาว กำลังกะพริบตาและมองดูอย่างตั้งใจราวกับกลัวว่าจะพลาดกระไรไป

        “...”

        ภายใต้ครรลองสายตาของทุกผู้ลู่ชิงฉานกำมือแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายและไม่ยอมแพ้ ทั้งโกรธแค้นและเสื่อมหน้า

        นางคือเซียนกระบี่เฟยอวี่ผู้สูงส่งเมื่อใดจะต้องมาประสบกับความอดสูเช่นนี้หรือ

        หากทำได้นางอยากจะฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงความอับอายจากซูฉางเซิง

        “อึก...”

        ฉู่เยวี่ยก็ตื่นเต้นเช่นกันใบหน้างามขมวดคิ้วแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวระคนตื่นเต้น ราวกับกำลังทำลายข้อห้ามบางประการ

        “น้อง...น้องหญิง...”

        หลังจากลังเลอยู่นานในที่สุดนางก็เปล่งเสียงเบาๆ ออกมา

        คำพูดไม่กี่คำนี้...ราวกับขวานยักษ์ที่ผ่าแยกสวรรค์และพิภพ ดุจดั่งกระบี่ที่ฟาดฟันผ่านกาลเวลาทำเอาลู่ชิงฉานถึงกับชะงักค้าง ใจของกระบี่สั่นสะท้านรุนแรง

        ใบหน้างามที่เยือกเย็นและงดงามบัดนี้แดงก่ำ ผิวขาวผ่องราวหยกมีตุ่มเล็กๆ ขึ้นเต็มไปหมด ความคิดมากมายพลุ่งพล่านเข้ามาในอก

        ทำให้นางไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังคิดกระไรอยู่มีเพียงความสับสนวุ่นวาย สมองเละเหมือนโจ๊ก

        หวังซีและหลินเหมี่ยวที่อยู่ด้านข้างก็ตกตะลึงเช่นกันนางเรียกออกมาจริงๆ หรือ

        ฉากที่ทำลายกฎเกณฑ์และข้อห้ามนี้

        ทำให้หัวใจของคนทั้งสองเต้นแรงแทบจะร้องออกมา

        ขะ...ข้าเรียกออกมาจริงๆ !

        หัวใจของฉู่เยวี่ยก็วุ่นวายเช่นกันทั้งสับสนและตื่นเต้น ประหนึ่งได้ทำลายบางสิ่งบางอย่างลงไป

        “ชิงฉาน เหลือเพียงเจ้าแล้ว!” ซูฉางเซิงจิบชาสบายๆ ดวงตาทอแสงมองไปยังลู่ชิงฉานที่กำลังตกตะลึง แล้วพูดเสียงเรียบๆ

        “...”

        ลู่ชิงฉานเงียบนางอยากจะปฏิเสธ ทว่าภายใต้พลังของพันธนาการ นางมิอาจต่อต้านได้เลย

        “พี่...พี่หญิง...”

        หลังจากเวลาผ่านไปนานนางก็เผยอริมฝีปากเล็กน้อย พึมพำคำไม่กี่คำออกมาอย่างแผ่วเบา

        คำพูดไม่กี่คำนี้ราวกับใช้พลังทั้งหมดในร่างกายทันทีที่เปล่งเสียงออกมาก็มีสีหน้าอ่อนล้า ดวงตาว่างเปล่าราวกับถูกเล่นจนพัง

        ไม่ควรกระตุ้นมากเกินไป!

        ซูฉางเซิงเหลือบมองนางรู้สึกตกใจเล็กน้อยและรู้ว่านางถึงขีดจำกัดแล้ว

        หากกระตุ้นต่อไปอีกเกรงว่าใจของกระบี่จะแตกสลายและพังทลายลง

        หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่ซูฉางเซิงต้องการเห็นเช่นกัน

        เพราะเมื่อเทียบกับลู่ชิงฉานที่ต้องตกลงมาแปดเปื้อนบนโลกมนุษย์เขาอยากเห็นเซียนกระบี่เฟยอวี่ผู้สูงส่งและเยือกเย็นมากกว่า         

        “วันนี้พอแค่นี้เถิด!”

        เมื่อคิดเช่นนี้ซูฉางเซิงวางถ้วยชาลงแบบสบายๆ

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ไม่เพียงฉู่เยวี่ยและคนอื่นๆ จะตกใจเท่านั้น แม้แต่ลู่ชิงฉานก็เงยหน้าขึ้นมองซูฉางเซิงด้วยความตกตะลึงในดวงตา

        ชายที่ชั่วร้ายยิ่งกว่าราชาปีศาจจากต่างมิติผู้นี้...ปล่อยนางไปเช่นนี้หรือ

        “เหตุใด...เจ้ายังอยากให้ดำเนินต่อไปอีกรึ” เมื่อเห็นท่าทางตกตะลึงของลู่ชิงฉาน ซูฉางเซิงก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย และพูดด้วยรอยยิ้ม

        “ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น!”

        ลู่ชิงฉานรีบหลบสายตา

        ราวกับว่านางได้สติกลับคืนมาใจของกระบี่กลับมามั่นคงอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสียงเย็นชา

        ท้ายที่สุดแล้วนางก็ยังคงเป็นอัจฉริยะผู้เหนือชั้น ภายในไม่กี่ร้อยปีก็กลายเป็นราชานักบุญ เทียบเท่ากับผู้ยิ่งใหญ่ในวัยหนุ่มใจของกระบี่นั้นมั่นคงอย่างยิ่ง

        หากไม่ได้รับผลกระทบอย่างต่อเนื่องนางก็คงไม่เสียกิริยาเช่นนี้

        เมื่อเห็นฉากนี้ซูฉางเซิงก็พยักหน้า นี่คือท่าทางที่ผู้ยิ่งใหญ่ควรมี

        ทว่าหากเป็นเช่นนี้เขาก็จะยิ่งสนใจในการฝึกฝนนางมากขึ้น

        “ชิงฉาน ภารกิจต่อไปของเจ้าคือการกำจัดสามมหาอำนาจ!”

        ซูฉางเซิงมองไปยังลู่ชิงฉานและสั่งการ

        “ได้!”

        ลู่ชิงฉานตอบรับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        ในเมื่อมิอาจฝืนความจริงได้นางก็จะลองยอมรับความจริงไว้ชั่วคราว และระบายความอับอายที่ได้รับในวันนี้ออกไปยังเซียนของสามมหาอำนาจ

        ดวงตาของลู่ชิงฉานราวกับกำลังลุกไหม้ด้วยเพลิงโทสะ

        “ส่วนเยวี่ยเอ๋อร์ ในเมื่อข้าได้กล่าวว่าจะมอบทรัพยากรที่ดีที่สุดให้เจ้าแล้วข้าก็จะไม่คืนคำ ข้าจะช่วยเจ้าเปิดใช้งานร่างกายของเจ้า!”

        จากนั้นซูฉางเซิงก็หันไปมองฉู่เยวี่ยและพูดเบาๆ

        “ร่างกายหรือ”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้หลินเหมี่ยวและหวังซีล้วนมองไปยังฉู่เยวี่ยด้วยความประหลาดใจ ในใจครุ่นคิด

        ไม่น่าแปลกใจที่เซียนกระบี่เฟยอวี่อย่างลู่ชิงฉานจะรับนางเป็นศิษย์กระทั่งติดตามมาด้วยตนเองเพื่อช่วยนางถอนการแต่งงาน ดูเหมือนว่านางจะมีร่างกายที่พิเศษบางอย่าง

        “ขอบพระคุณท่านสามี!”

        ฉู่เยวี่ยพยักหน้าใบหน้าแดงก่ำเล็กน้อย

        นางเป็นสตรีที่ค่อนข้างยึดติดกับประเพณีในเมื่อได้ตกลงแต่งงานกันแล้วและเรียกว่าสามี

        นางก็ยอมรับซูฉางเซิง

        “...”

        เดิมทีลู่ชิงฉานมีสีหน้าเย็นชาไม่พูดกระไร ราวกับเซียนกระบี่ผู้สูงส่ง ทว่าเมื่อเห็นท่าทางขี้อายของฉู่เยวี่ย ก็เกือบจะเสียกิริยา

        สุดท้ายนางก็ยุ่งอยู่ครึ่งค่อนวันไม่เพียงช่วยศิษย์ไม่ได้ แถมยังพาตัวเองเข้ามาพัวพันด้วย!

        “ทะ...ท่านฉางเซิง ข้าอยากจะไปทำความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ของสามมหาอำนาจก่อน!”

        ยิ่งคิดลู่ชิงฉานก็ยิ่งโกรธ หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดนางก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมา

        บรรยากาศที่นี่น่าอึดอัดเกินไปและนางกลัวว่าหากอยู่ต่อไป ซูฉางเซิงจะเสนอข้อเรียกร้องที่น่ากลัวออกมาอีก

        “โอ้หรือ ได้ ไม่เลวนี่ที่มีความคิดเช่นนี้!” ซูฉางเซิงมองมาด้วยความประหลาดใจเข้าใจความคิดของนาง แต่ก็ยังพยักหยัดยิ้ม

        เพียงแต่ในขณะที่ลู่ชิงฉานถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกำลังจะเดินออกไปเสียงแผ่วเบาก็พลันดังขึ้น

        “อย่าลืมมารับใช้ยามราตรีด้วยเล่า!”

        ลู่ชิงฉานเซเล็กน้อยจากนั้นก็เดินเร็วขึ้น ร่างของนางหายวับไปในพริบตา

        “ท่านสามี...แล้วข้าเล่า”

        เมื่อเห็นท่านอาจารย์จากไปฉู่เยวี่ยก็มองไปยังซูฉางเซิงด้วยแววตาเว้าวอน

        โดยปกติแล้วเวลานี้นางจะบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก หรือออกไปทำภารกิจ สังหารสัตว์ร้ายหรือศัตรู

        ไม่เคยอยู่กับบุรุษเพศอื่นในห้องเดียวกันนานถึงเพียงนี้มาก่อน

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุรุษผู้นี้ยังเป็นสามีในอนาคตของนางอีกด้วย

        “อืม เยวี่ยเอ๋อร์ มาให้สามีตรวจร่างกายหน่อย~” ซูฉางเซิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งมองไปยังฉู่เยวี่ยที่กำลังวิตกกังวลด้วยรอยยิ้มสดใส

        “เอ๋!”

        ฉู่เยวี่ยตกใจ

        ทว่าภายใต้คำสั่งของซูฉางเซิงนางก็ต้องเดินเข้าไปหาเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

        ซูฉางเซิงกำลังตรวจร่างกายให้ฉู่เยวี่ยจริงๆเพื่อที่จะรู้ว่านางมีร่างกายเช่นใดในสองประเภทนั้น

        เพียงแต่ในตอนแรกยังดูจริงจังทว่าบรรยากาศก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

        ในท้ายที่สุดแม้แต่หลินเหมี่ยวและหวังซีก็ได้รับผลกระทบไปด้วย ใบหน้าแดงก่ำเหล่านั้นถูกดึงเข้ามาร่วมวงด้วย

        ในที่สุดซูฉางเซิงก็รู้ว่าร่างกายของฉู่เยวี่ยคือร่างกระบี่ไท่สื่อ ซึ่งเกี่ยวข้องกับวิถีแห่งกาลเวลา

        ...

        สามวันต่อมาตระกูลหวัง

        ตูม!

        ในท้องฟ้าอันไกลโพ้นค่ายกลเคลื่อนย้ายปรากฏขึ้นทีละแห่ง พร้อมกับบุคคลผู้อาวุโสจำนวนมาก

        ทุกคนล้วนแผ่รัศมีน่าเกรงขามและพลังปราณอันน่าสะพรึง

        คนเหล่านี้มาจากสำนักต่างๆได้แก่ ตระกูลหลิง สำนักเทพโลหิต และสำนักกระดูกขาว

        บุคคลผู้อาวุโสของทั้งสามสำนักต่างกัน

        ศิษย์ของตระกูลหลิงดูเป็นปกติที่สุดเพียงแค่สวมชุดของตระกูล พลังปราณที่แผ่ออกมาก็บริสุทธิ์และทรงพลัง ไร้ซึ่งสิ่งแปลกปลอมใดๆ

        ส่วนสำนักเทพโลหิตและสำนักกระดูกขาวนั้นแปลกกว่ามาก

        พวกเขาสวมชุดสีแดงเลือดและประดับประดาด้วยกระดูกพลังปราณวกวนชั่วร้าย ราวกับปีศาจจากต่างมิติที่ผู้คนล้วนหวาดกลัว

        นี่คือลักษณะของผู้บำเพ็ญเพียรแห่งวิถีมาร

        ตูม!

        ทันทีที่บุคคลผู้อาวุโสเหล่านี้ปรากฏตัวพวกเขาก็ก้าวขึ้นไปบนท้องฟ้า ล้อมรอบดินแดนของตระกูลหวัง พลังปราณอันน่ากลัวพวยพุ่งออกมากระแทกเข้าใส่เมืองโบราณทั้งเมือง

        ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรและมนุษย์นับล้านในเมืองโบราณของตระกูลหวังหวาดกลัวสมาชิกตระกูลหวังล้วนเอามือทาบอก

        ตูม!ตูม! ตูม!

        ในขณะเดียวกันเซียนห้าคนก็ก้าวออกมาจากทั้งสามสำนัก ทุกคนต่างแผ่รัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ กระแทกเข้าใส่ค่ายกลศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหวัง

        เพียงแค่ปะทะกันครั้งเดียวค่ายกลศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหวังก็สั่นสะท้านอย่างแรงจนแทบจะแตกสลาย

        “หวังอวี่ ออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”

        ในบรรดาเซียนทั้งห้าคนผู้อาวุโสชุดแดงจากสำนักเทพโลหิตเอ่ยขึ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายและตะโกนเสียงดัง

        ปัง!

        เสียงอันน่าสะพรึงกลัวดังก้องไปทั่วหมื่นลี้สั่นสะเทือนแผ่นดิน ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนล้วนหวาดกลัว

        เซียนทั้งห้าแห่งตระกูลหวังจบสิ้นแล้ว!

        “หึ ไอ้แก่หวังอวี่ ตกลงกันแล้วว่าจะให้เวลาตัดสินใจ ทว่าผ่านไปนานถึงเพียงนี้ยังไม่ให้คำตอบ คิดว่าเรากลัวซูฉางเซิงหรืออย่างไร”

        เซียนอีกคนจากสำนักเทพโลหิตพูดด้วยเสียงเยาะเย้ย

        “ต่อให้ซูฉางเซิงแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็เป็นเพียงราชานักบุญ ฝั่งเรามีนางพญากระดูกขาวอยู่เชื่อว่าเขาคงไม่กล้าทำกระไรนางหรอก!”

        เซียนจากตระกูลหลิงพูดด้วยรอยยิ้มพลางมองไปยังสตรีจากสำนักกระดูกขาวด้วยความนอบน้อม

        นางเป็นสตรีที่งดงามสวมชุดบางเบา ผิวขาวผ่องดุจหิมะ บนร่างกายและใบหน้ามีลวดลายสีเขียวแปลกประหลาด

        นางนั่งอยู่บนบัลลังก์ดอกบัวที่ทำจากกระดูกปราณอำมหิตและพลังปราณกลิ่นอายศพพวยพุ่งออกมา ราวกับมังกรที่แท้จริง ในมือนางถือหัวกะโหลกสีทองที่แผ่รัศมีอันศักดิ์สิทธิ์

        นี่คือหัวกะโหลกของพระพุทธองค์

        ข้างๆนางมีร่างหนึ่งปกคลุมไปด้วยหมอกดำ มองไม่เห็นใบหน้า แต่ยืนอยู่ข้างหลังนาง แสดงให้เห็นว่าเป็นองครักษ์

        นี่ก็เป็นเซียนเช่นกันเป็นบุคคลผู้อาวุโสของสำนักกระดูกขาว ทว่ารับคำสั่งจากนางพญากระดูกขาวโดยตรง

        “คิกๆ...ทุกท่านอย่าได้ยกยอข้าเลย ข้าเป็นเพียงเซียน ส่วนเซียนฉางเซิงนั้นเป็นถึงราชานักบุญนี่ข้ามิอาจเทียบได้!”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้นางพญากระดูกขาวก็หัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะแหลมเล็กแต่ก็น่าฟัง มีมนตร์สะกดแปลกประหลาด

        “หึๆ นางพญาพูดถ่อมตัวเกินไป ผู้ใดๆ ก็รู้ว่าท่านเป็นที่โปรดปรานของท่านผู้สูงส่งหากไม่มีท่าน พวกเราก็คงไม่กล้าลงมือกับตระกูลหวังเช่นนี้!”

        เซียนจากสำนักเทพโลหิตที่พูดคนแรกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ

        “คิกๆๆ... ข้าไม่ได้มีเสน่ห์มากถึงเพียงนั้น นี่เป็นเพียงคำสั่งของท่านผู้สูงส่งท่านผู้สูงส่งกำลังฝึกฝนวิชาเพื่อฝ่าขีดจำกัด ต้องการโลหิตของสิ่งมีชีวิตนับล้าน”

        “นอกจากนี้ ยังต้องการร่างกายของเซียนอีกด้วย หากเป็นราชานักบุญก็จะยิ่งดี!”

        นางพญากระดูกขาวพูดด้วยรอยยิ้ม

        เมื่อได้ยินเช่นนี้เซียนหลายคนก็รู้สึกหวาดกลัว เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้ทันที

        นี่คือต้องการจะล่าเซียนฉางเซิง!

        “หัวกะโหลกของเซียนฉางเซิง คงจะไม่เลว คงจะดีกว่าหัวกะโหลกของพระงั่งนี่มากโข”

        นางพญากระดูกขาวพูดอีกครั้งนางยกหัวกะโหลกสีทองในมือขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

        เมื่อเห็นเช่นนี้เซียนหลายคนก็ขมวดคิ้ว

        พวกเขารู้ที่มาของหัวกะโหลกนี้มันเป็นของพระพุทธรูประดับเซียนขั้นที่เก้าที่มาเยือนทวีปเจินเซิ่ง และเมื่อเห็นนางพญากระดูกขาวก่อความวุ่นวาย

        จึงต้องการปราบปรามนาง

        ด้วยพลังของพระพุทธองค์ระดับเซียนขั้นที่เก้าการปราบปรามนางพญากระดูกขาวที่เป็นเซียนขั้นที่สามนั้นง่ายดายยิ่ง

        ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายพระพุทธองค์สิ้นชีพ หัวกะโหลกกลายเป็นสมบัติของนางพญากระดูกขาว

        นี่คือเหตุผลที่ทุกคนต่างยำเกรงนางพญากระดูกขาว

        เพราะเบื้องหลังนางมีมหาเซียนอยู่นามว่ามหาเซียนกระดูกขาว

        “ฮ่าๆ หากนางพญากระดูกขาวลงมือ เซียนฉางเซิงต้องตกตายเป็นแน่แท้ หัวกะโหลกก็จะเป็นสมบัติของนางพญา!”

        “ใช่ ราชานักบุญแล้วอย่างไร ต่อหน้ามหาเซียนก็เป็นเพียงมดปลวก!”

        “พวกเรายินดีรับใช้นางพญา!”

        เซียนหลายคนต่างยกหางจนนางพญากระดูกขาวผุดยิ้มสดใสมีเสน่ห์ออกมา

        “...”

        ภายในตระกูลหวังลู่ชิงฉานยืนถือกระบี่ ดวงตาเย็นชา มองไปยังเซียนหลายคนที่อยู่นอกค่ายกล

        ด้วยพลังของนางแม้จะอยู่ในค่ายกลของตระกูลหวัง นางก็ยังได้ยินบทสนทนาของคนเหล่านั้นอย่างชัดเจน ในใจเปี่ยมล้นความเคียดแค้น

        แม้ว่านางจะเกลียดและโกรธแค้นที่เขาทำให้ขายหน้าอยากจะใช้กระบี่ฟันเขาสักสองสามครั้ง ทว่านางก็ต้องยอมรับว่าพลังของเขาแข็งแกร่งจริงๆ

        บุคคลเช่นเขาต่อให้จะสังหาร ก็ควรเป็นนางที่ลงมือ ไม่ใช่ให้ขยะอ่อนแอเหล่านี้มาวิพากษ์วิจารณ์ตามอำเภอใจ

        “หึย ไอ้สารเลวซูฉางเซิง!”

        เมื่อนึกถึงชายผู้นั้นลู่ชิงฉานก็นึกถึงสามคืนที่แล้ว คืนที่ซูฉางเซิงเรียกนางไปรับใช้ยามราตรี คืนที่ทำให้นางพังทลาย

        แม้ว่าจะไม่ได้ไปถึงขั้นสุดท้ายทว่าลูกเล่นของซูฉางเซิงนั้นเกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้

        ซูฉางเซิงไม่เพียงให้นางใช้มือกำกระบี่... แถมยังอยากให้นางกลืนมันลงไปอีกด้วย

        เมื่อนึกถึงความทรงจำที่ทำให้ใจกระบี่สั่นคลอนลู่ชิงฉานก็รู้สึกโกรธและแค้นเซียนของสามมหาอำนาจอย่างมาก

        วันนี้คนเหล่านี้ไม่มีผู้ใดรอดไปได้

        “ท่าน...เราควรจะออกไปพบพวกเขาหรือไม่!” เซียนของตระกูลหวังที่อยู่ด้านข้างรู้สึกหวาดกลัวต่อรังสีอำมหิตของลู่ชิงฉานแล้วพูดด้วยความกังวล

        ในขณะเดียวกันก็ชื่นชมในใจสมกับเป็นเซียนฉางเซิง ภายในไม่กี่วันก็ปราบเซียนกระบี่ผู้งดงามและเยือกเย็นผู้นี้ได้

        “ไป!”

        ลู่ชิงฉานพูดเบาๆ

        “พวกเขาออกมาแล้ว!”

        ในไม่ช้าด้านนอก ขณะที่เซียนหลายคนกำลังจะทุบค่ายกลของตระกูลหวังด้วยความหงุดหงิด พวกเขาก็เห็นเซียนของตระกูลหวังและคนอื่นๆเดินออกมาจากค่ายกลด้วยดวงตาเป็นประกาย

        “ดี ออกมาแล้ว!”

        เซียนจากสำนักเทพโลหิตแสยะยิ้มพวกเขาตัดสินใจที่จะสังหารหมู่ตระกูลหวัง

        “หืม สตรีนางนี้ช่างงดงาม ควรค่าแก่การสังหาร!” ด้านข้างนางพญากระดูกขาวดวงตาเย็นเยียบ เมื่อเห็นลู่ชิงฉานผู้สง่างามก็รู้สึกอิจฉายิ่งนัก ในใจเอ่อล้นความปรารถนาที่จะฆ่า

        “หวังอวี่ ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย ยอมสยบต่อพวกเรา ข้าจะไว้ชีวิตตระกูลหวัง!”

        เซียนจากตระกูลหลิงก้าวไปข้างหน้าด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

        “ตูม!”

        เพียงไม่กี่อึดใจต่อมากระบี่ที่น่าขนพองสยองเกล้าก็ปะทุขึ้น