จักรพรรดิปราชญ์บรรพกาลลี้เฟย

ลี้เฟยติดตามโขลงคชอสุรากลุ่มนี้ไปติดๆ ราวหนึ่งชั่วยาม ก็พบว่าพวกมันหลบเข้าไปในซอกหินระหว่างเขาและหายไปทีละตัว ลี้เฟยพยายามมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เห็น จึงลงจากท้องฟ้า และใช้เท้าเดินตามรอยเข้าไปทางซอกหิน เมื่อดูเผิน ๆ มันไม่สามารถเดินต่อไปได้ เพราะมีก้อนหินและต้นไม้ขวางอยู่ แต่เมื่อเดินผ่านเข้าไปกลับไม่มีก้อนหินหรือสิ่งใดขวางกั้น ลี้เฟยหลุดเข้าไปอีกมิติของป่าอสูรสวรรค์เขต 3 โดยไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อเดินผ่านเข้ามา สิ่งรอบตัวยังคงเป็นป่า ลี้เฟยเดินตามรอยเท้าไปเรื่อย ๆ และรอยเท้าเหล่านั้นก็หายไปเมื่อมีลำธารขวางอยู่ เมื่อมองไปโดยรอบยังคงเป็นป่าทึบ มีสิงสาราสัตว์ไม่น้อย สัตว์ที่พบมีขนาดเล็กไม่ใหญ่มากนัก เช่น ม้า นก กระต่าย และมองเห็นไกล ๆ ก็เป็นสิงห์อสูรขนแดง ลี้เฟยสังเกตการโดยรอบ และเลือกเดินขึ้นไปบนเขา

มองลงมาจากยอดเขาพบเมืองเก่าอยู่ไม่ไกล รอบเมืองมีกำแพงเมืองสูงใหญ่เห็นได้ชัดเจน ลี้เฟยตัดสินใจบินไปจากบนยอดเขาทันที ไม่นานก็มาถึง รอบ ๆ ประตูไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ๆ ให้เห็น ลี้เฟยเดินผ่านประตูเมืองที่เปิดอยู่ บานประตูและกำแพงเมืองสูงลิบเมื่อมองไปทะลุเมฆ

"ทำไมเมืองนี้สร้างกำแพงสูงลิบลิ่ว ผู้คนไปไหนกันหมด น่าจะเป็นเมืองร้าง ไม่มีผู้คน ประตูและกำแพงก็ค่อนข้างเก่า" เมื่อเดินเข้าไปกลางเมืองก็มองเห็นเจดีย์แปดเหลี่ยมสูงเสียดฟ้า ลี้เฟยเินเข้าไป เมื่อกำลังจะผ่านประตู ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง

"เจ้าเป็นใคร เข้ามาในเขตปราการฝูซีได้อย่างไร" เสียงดังมาจากด้านหลัง เห็นชัดเป็นสัตว์ที่มีตัวเหมือนม้า มีหางเหมือนวัว

"ข้าถามเจ้าอยู่ เจ้าเป็นใคร" เสียงดังกล่าวตะโกนย้ำเมื่อไม่ได้รับคำตอบ

ลี้เฟยมองกลับไปเหมือนจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ทันใดนั้นก็นึกได้ว่าเคยเห็นที่ไหนมาก่อน "อ๋อ ข้ามีนามว่าลี้เฟย ข้าหลงทางเข้ามา ท่านเป็นใคร ท่านเป็นกิเลนใช่หรือไม่" ลี้เฟยถามกลับไป

"ถูกต้อง ข้ามีนามว่า ตู้เทียน ข้าเป็นผู้ดูแลสถานที่แห่งนี้ ที่แห่งนี้ไม่อนุญาตคนภายนอกเข้ามา แต่เมื่อเจ้าเข้ามาแล้ว ตามกฏบรรพกาล เพื่อความสงบและปลอดภัย เจ้าต้องออกไปทันที ข้าจะส่งเจ้าออกไปเอง หาไม่แล้วเจ้าต้องตาย"  ตู้เทียนกล่าวพร้อมแปลงร่างกลายเป็นชายหนุ่มสูงอายุ

"ข้าไม่ต้องการตาย ข้ามีภาระอีกมากที่ต้องดูแล ข้าต้องการจะกลับ หากสถานที่นี้เป็นบ้านของท่าน แต่เห็นได้ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นปราการโบราณ จะมีใครเป็นเจ้าของได้อย่างไร ไม่ไร้เหตุผลไปหน่อยรึ" ลี้เฟยสวนกลับไป

"เจ้าจะพูดอย่างไรก็ได้ หากแต่สถานที่นี้ พวกข้าดูแลปกป้องมานับพันนับหมื่นปีแล้ว ข้าทำตามหน้าที่ ข้าช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ หากเจ้าขัดขืนข้าจำเป็นต้องสังหารเจ้า" ชายดังกล่าวแปลงร่างกลับเป็นกิเลน พร้อมยกเท้าคู่หน้าตะกายอากาศ ทันใดนั้น รอบ ๆ ก็มีกิเลนนับร้อยปรากฏเต็มไปหมด 

ลี้เฟยไม่รู้จะทำเช่นไรในยามนี้ "ท่านช่างไร้เหตุผลสิ้นดี ข้าแค่หลงเข้ามา และเดินชม ไม่ได้ทำอะไรเสียหายเลย สักพักข้าก็จะหาทางออกไป ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีทางเลือกแล้ว เช่นนั้น ข้าจำเป็นต้องปกป้องชีวิตข้า" ลี้เฟยตัดสินใจนำพลองที่สร้างขึ้นจากหินหนืดในทะเลสาบธาตุขึ้นมา

"พลองมังกรปรมัตถ์" ลี้เฟยเรียกพลองยาวออกมาพร้อมออกท่าที่คิดค้นใหม่จากการรวมกันของมังกรปรมัตถ์กับวิชาหอกที่ได้รับจากจักรพรรดิมังกร พลองสีดำเหลือบแดงพุ่งออกมาจากฝ่ามือพุ่งออกไปยังตู้เทียน แต่ตู้เทียนหลบทันจึงกระแทกไปยังกิเลนตนอื่นด้านหลังกระเด็นออกไป

พลองปรมัตถ์ยืดขยายตามการวาดเหวี่ยงข้อมือ โดยที่ลี้เฟยไม่ได้ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด พลองหมุนวนเป็นวงกลมด้วยความรุนแรง กระแทกร่างกิเลนมากมายกระเด็น บาดเจ็บมากมาย แต่ในส่วนของลี้เฟยช่วงหลังก็โดนกิเลนบุกถล่มเข้ามาจากหลายทิศทาง ทำให้เริ่มบาดเจ็บเช่นกัน แม้ว่าพลังจิตจะเข้มแข็ง แต่กิเลนมีจำนวนมาก และเป็นระดับราชันแล้ว จึงรับมือได้ยากเช่นกัน ต่างฝ่ายต่างรุกต่างรับสลับกัน

"หยุด ... " หลังการปะทะกันผ่านไปพักใหญ่ ตู้เทียนยกมือสั่งให้ทุกตนหยุด เพราะดูจากสถานการณ์แล้ว ไม่สามารถจะจัดการลี้เฟยได้ หากปะทะต่อ ก็จะบาดเจ็บล้มตายกันไปเสียปล่าว

"ข้าดูออกว่าเจ้าเพียงแค่ป้องกันตัว แต่ถึงกระนั้น ก็ทำให้พวกข้าบาดเจ็บมากมาย ถ้าเช่นนั้น ข้ามีอีกทางเลือก เจดีย์แปดเหลี่ยมด้านในเป็นทางรอดทางเดียวของเจ้า หากเจ้าผ่านการทดสอบของเจดีย์ได้ เจ้าจะมีชีวิตรอดกลับไป นี่เป็นสิ่งที่ผู้ปกครองในอดีตกำหนดไว้มานานนับหมื่นปีแล้ว" ตู้เทียนกล่าวเสริม

ทันใดนั้น "ท่านพ่อ ข้ารู้จักคนผู้นี้ ท่านอย่าทำร้ายเขา" เสียงกิเลนเด็กดังขึ้นมาจากด้านหลังไม่ไกล

"ตู้จิน เจ้ารู้จักคนคนนี้ได้อย่างไร นี่เจ้าแอบออกนอกป่ามิติอีกแล้วหรือ ข้าสั่งเจ้าหลายหนแล้ว มันอันตราย ไม่ให้ออกไปด้านนอก" ตู้เทียนผู้เป็นบิดาต่อว่าตู้จิน

"ข้าขอโทษท่านพ่อ ข้าเพียงอยากหาแหล่งอาหารให้ทุกคน ข้าอยากพาท่านแม่ไป ช่วงนี้ท่านก็รู้มีคนบุกเข้ามาใกล้ป่ามิติเรามากมาย เราต้องหาแหล่งอาหารใหม่ให้พวกเรานะท่านพ่อ" ตู้จินตอบตู้เทียนผู้เป็นพ่อ

"อีกอย่าง คนๆนี้ช่วยชีวิตข้า และปล่อยข้ามาหลังจากที่ข้าต่อสู้กับงูหลามอสูร" ตู้จินเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในป่าเมื่อหลายวันก่อนให้บิดาฟัง

"เช่นนั้นรึ" ตู้เทียนยกมือขึ้นอีกครั้ง กิเลนนับร้อยก็หยุดการเตรียมรุกเข้าต่อสู้กับลี้เฟยในเวลารวดเร็ว

"เอาละ ... ข้าขออภัย ข้าไม่อยากสร้างปัญหาใด ๆ เมื่อพวกท่านไม่สะดวก และเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาข้าจะไปเอง ข้าขอลา" ลี้เฟยหันไปทางตู้เทียนและตู้จินและเดินกลับไปทางที่มา ทว่าเมื่อเดินไปไม่กี่ก้าว เสียงร้องดัง "โฮก ..."

"โฮก ... "โฮก ..." " เสียงดังสนั่นเป็นระลอกคลื่นเสียงออกมาจากเจดีย์แปดเหลี่ยมไม่หยุด พร้อมกับแสดงสีดำพุ่งม้วนออกมา ในขณะที่จุดจักระกิเลนในตัวลี้เฟยที่เต้นระรัวแล้วพุ่งเป็นแสงสีขาวลากตัวลี้เฟยลอยเข้าไปที่แสงสีดำและม้วนรวมกันดึงลี้เฟยเข้าไปในเจดีย์อย่างรวดเร็ว

"ท่านพ่อเกิดเหตุอันใดขึ้น นั่นเสียงอะไร แสงอะไร ข้าไม่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" ตู้จินถามบิดา

"ข้าก็ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่ข้าเคยได้ยินบรรพบุรุษเล่าขานกันมานานแล้วว่า ที่ในเจดีย์นี้มีเสี้ยววิญญาณของจักรพรรดิกิเลน แต่ก็ไม่เคยมีใครสัมผัสได้มานับพันปีมาแล้ว เรียกได้ว่าเป็นตำนานเล่าขานกันมา" ตู้เทียนอธิบายพร้อมมองไปที่เจดีย์

"บางทีเจ้าหนุ่มคนนี้ อาจมีสายสัมพันธ์กับท่านจักรพรรดิกิเลนก็ได้ ใครจะไปรู้ พวกเรารอดูไปก่อน" ตู้เทียนเรียกกิเลนบางส่วนออกมาเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์