มหาศึกแห่งจักรวาล

หลังจากทั้งหมดก้าวเข้าสู่จุดวาป

แสงสีขาวก็กลืนร่างของคนทั้งสองร้อยคน

หายไปพร้อมกัน ...

เมื่อแสงจางลงนัทลืมตาขึ้นช้า ๆ

แต่ทันทีที่สายตามองเห็นภาพตรงหน้า

ร่างของเขาก็หยุดนิ่งพื้นดินกว้างใหญ่

ที่เต็มไปด้วยร่องรอยเก่าแก่

กลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และบรรยากาศที่คุ้นเคย

แม้เวลาจะผ่านมานาน นัทก็ยังจำได้

“...ที่นี่”

เขาพูดออกมาเบาๆ 

กล้าที่อยู่ไม่ไกลหันมองไปรอบตัว

จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“จำได้เหมือนกันสินะ”

นัทหันไปมอง กล้าไม่ได้ตอบทันที

สายตาของเขา กำลังมองไปยังพื้นที่แห่งหนึ่ง

อยู่ไกลออกไปสถานที่แห่งนี้ คือสนามรบ

สนามรบแห่งเดิม สถานที่ที่มนุษย์จำนวนมาก

เคยถูกสุ่มวาปมา เป็นหนึ่งในจุดเริ่มต้น ของทุกอย่าง

และสำหรับกล้า สถานที่แห่งนี้

ยังมีความทรงจำที่เขาไม่เคยลืม

สถานที่ ที่เขาเคยทิ้งคุณยายไว้

กล้ากำมือแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร

นัทเอง ก็ไม่ได้ถามเพราะเขารู้ดี

ว่ากล้ากำลังคิดถึงอะไร

ในขณะเดียวกัน คนใหม่ทั้งหนึ่งร้อยคน

เริ่มมองไปรอบตัวด้วยความระวัง

บางคนยังไม่เข้าใจว่าพวกเขาถูกพามาที่ไหน

แต่คนจากชุดแรก จำนวนมาก

กลับจำสถานที่แห่งนี้ได้

ก่อนที่ทุกคน จะได้พูดอะไรมากกว่านั้น

เสียงหนึ่ง ก็ดังขึ้นจากทั่วทั้งพื้นที่

เสียงที่ไม่มีทิศทาง แต่ทุกคน

ได้ยินมันอย่างชัดเจน

“เจอกันอีกแล้วนะ”

หลายคน ชะงัก 

เสียงนั้น หัวเราะเบา ๆ

“ถือว่าช้ากว่าเผ่าอื่น ๆ มากนะ”

“ฮ่า ๆ ๆ”

นัทเงยหน้าขึ้นมอง กล้าเองก็ขมวดคิ้ว

ก่อนเสียงนั้น จะพูดต่อ

“แต่ก็ถือว่ามาแล้ว”

ความเงียบ ปกคลุมพื้นที่

“การสอบรอบนี้”

“ง่ายมาก”

คำพูดนั้น ทำให้คนจากชุดแรก

หลายคนมองหน้ากัน

เพราะทุกครั้งที่พวกเขาได้ยินคำว่า

ง่าย

จากเจ้าของเสียงนี้

ไม่มีใครกล้ารับประกัน

ว่ามันจะง่ายจริง 

เสียงนั้น พูดต่อ

“มีบททดสอบเดียว”

“พวกเจ้า”

“แค่สู้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเจ้าให้หมด”

“ก็พอ”

นัทหรี่ตาลง

“ฟังดูง่ายเกินไปแล้ว”

เขาพึมพำ

กล้าที่อยู่ข้าง ๆ

พยักหน้าเบา ๆ

“สำหรับมัน”

“คำว่าง่าย”

“แม่งไม่น่าไว้ใจเลย”

เสียงหัวเราะเบา ๆ

ดังมาจากคนชุดแรกบางส่วน

ก่อนเจ้าของเสียง จะพูดขึ้นอีกครั้ง

“ข้าจะให้พวกเจ้า”

“เตรียมตัวสักหน่อย”

“ห้านาที”

สิ้นเสียง พื้นที่ทั้งหมด

ก็กลับมาเงียบอีกครั้ง

ก่อนที่แสงสีขาว จะพุ่งลงมาจากท้องฟ้า

ตูม!

พื้นดิน สว่างวาบขึ้น

ทุกคนหันไปมอง พร้อมกัน

แสงนั้น อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร

สำหรับคนใหม่จำนวนมาก

สิ่งที่อยู่ใต้แสง ยังมองเห็นได้ไม่ชัด

แต่สำหรับนัท เขามองออก ทันที

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“สัตว์อสูร”

กล้าหันมอง

“ของโลกที่ 1?”

นัทพยักหน้า

“อืม”

เขาจ้องมองไปข้างหน้า

“ไม่ใช่ตัวที่โหดมาก”

“แต่...”

กล้าถาม

“แต่อะไร”

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

“มันมีเยอะ”

แสงค่อย ๆ จางลง

และสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

ก็เริ่มปรากฏชัดขึ้น

สัตว์อสูรนับไม่ถ้วน

ยืนกระจายอยู่ เต็มพื้นที่

หนึ่งร้อย

สองร้อย

หลายคน

เริ่มนับไม่ได้อีกต่อไป

นัทมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมา

“ประมาณพันตัว”

คนใหม่ หลายคน

สีหน้าเปลี่ยนทันที

หนึ่งพันตัว สำหรับคนที่เพิ่งเข้าสู่ต่างโลก

มันไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย

แต่สำหรับคนชุดแรก

พวกเขาไม่ได้มีเวลาตกใจ

ทันทีที่รู้ว่า ต้องเตรียมตัว

หลายคน ก็เปิดระบบขึ้นพร้อมกัน อาวุธ

เริ่มปรากฏขึ้นทีละชิ้น

ดาบ หอก โล่ ธนู

และอาวุธอีกหลายชนิด

ชุดเกราะ 

ถูกนำออกมาสวม แทบจะในทันที

ภาพตรงหน้า ทำให้คนใหม่หนึ่งร้อยคน 

มองตาม อย่างตกตะลึง

เพราะแม้พวกเขา จะได้รับข้อมูลมาแล้ว

แต่การได้เห็น คนหนึ่งร้อยคน

เปิดระบบ และนำอาวุธออกมา พร้อมกันจริง ๆ

ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งคนจากชุดแรก

หลายคน เริ่มแบ่งอาวุธให้คนของตัวเอง

บางคน ยังมีอาวุธสำรอง เพียงพอ

ให้คนที่ตัวเองต้องดูแล

บางกลุ่ม เริ่มจัดแนวทันที

คนที่มีประสบการณ์มากกว่า

ก้าวออกไปด้านหน้า ส่วนคนใหม่

ถูกให้อยู่ด้านหลัง

นัทหันไปมอง

ก่อนพบว่า

กล้า

มาร์โก

และโอม

กำลังเดินเข้ามา

โดยแทบไม่ต้องนัดกัน

นัทมองพวกเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ

“มากันครบเลย”

มาร์โกมองไปด้านหน้า

“ก็เห็นแล้วว่า”

“ต้องสู้”

โอมถอนหายใจ

“ยังไม่ทันได้หายใจเต็มปอด”

“ก็เอาแล้ว”

กล้ามองไปยังสัตว์อสูร

“ดี”

“อย่างน้อยรอบนี้”

“มันก็บอกก่อน”

นัทหันไปมอง

“มึงนี่มาตรฐานต่ำลงทุกวันเลยนะ”

กล้าไม่สนใจ

ก่อนเดินไปยังตำแหน่งของตัวเอง

เขายกมือขึ้น และเปิดระบบ

ดาบคาตานะ

ปรากฏขึ้นในมือ

จากนั้น กล้าก็กดใช้สกิล

ออร่าของพลัง

แผ่ออกมาจากร่าง

ภาพตรงหน้า

ทำให้นัทมองตาม

เหมือนทุกครั้ง

เขาถอนหายใจ

“แม่ง”

กล้าหันมา

“อะไร”

นัทมองดาบ มองกล้า ก่อนตอบ

“อิจฉา”

“ทุกครั้งที่เห็น”

กล้าหัวเราะออกมาเล็กน้อย

“มึงก็สร้างเองดิ”

นัทชะงัก

“สร้างแล้ว”

“แต่แม่งไม่เท่า”

กล้าส่ายหน้า

ก่อนหันกลับไปด้านหน้า

ขณะเดียวกัน

นัท ก็กวาดมือ

เรียกสิ่งหนึ่งออกมาจากระบบ

ปืน

ปรากฏขึ้นในมือของเขา

กล้ากับโอม

หันมาพร้อมกัน

ก่อนตาโต

“เหี้ย”

โอมพูดออกมา

“มึงเอาเข้ามาได้ไง”

กล้าเอง ก็มองปืนในมือของนัท

“ของโลกเดิมไม่ใช่เหรอ”

นัทเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

“สร้างเอง”

“ฮ่า ๆ”

กล้ามองหน้าเขา

“ขิงแล้วหนึ่ง”

นัทยิ้ม

“ก็สร้างเองจริง”

มาร์โกที่อยู่ข้าง ๆ เพียงยิ้ม

ก่อนเรียกอาวุธของตัวเองออกมาเช่นกัน

จากนั้น เขาหันไปยังคนใหม่

ที่อยู่ในความดูแลของตัวเอง

“ถือเอาไว้”

มาร์โกส่งอาวุธให้

“ป้องกันตัวเอง”

นัทเอง หันไปทางชัย

ก่อนยื่นปืนให้อีกฝ่าย

ชัยรับมันมา

อย่างระมัดระวัง

นัทพูดขึ้น

“ใช้เป็นไหม”

ชัยพยักหน้า

“เป็นครับ”

“ดี”

จากนั้น

นัทหันไปทางพง

ก่อนถอดดาบ ที่อยู่ข้างตัวยื่นให้

“อันนี้ของนาย”

พงรับมา

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร

นัทก็รีบเสริม

“ยืมนะ”

พงชะงัก

“ครับ?”

“ยืมเท่านั้น”

นัทพูดจริงจัง

พงมองดาบ

ก่อนหันไปมองหน้าเขา

“ผมเข้าใจครับ”

นัทพยักหน้า

“ดี”

กล้าที่อยู่ข้าง ๆ

มองภาพนั้น ก่อนพูดเบา ๆ

“มึงกลัวเขาเอาดาบกับปืนมึงไปมากกว่ากลัวสัตว์อสูรหรือเปล่า”

นัทหันไปมองทันที

“ของผม”

กล้าหัวเราะ

นัทส่ายหน้า

ก่อนหันไปมองกล้า

แล้วหยิบอาวุธอีกชิ้น

ออกมาจากระบบ

ทันทีที่มันปรากฏ ประกายพลัง

ก็แผ่ออกมา กล้ามอง ก่อนสีหน้าเปลี่ยน

นัทเดินเข้าไปหา แล้วยื่นมันให้

“อันนี้”

กล้ามองอาวุธในมือ

“อะไร”

“ของขวัญ”

กล้าชะงัก นัทยิ้ม

“ผมสร้างเองกับมือ”

“พร้อมพี่มาร์โก”

มาร์โกพยักหน้า เล็กน้อย

“เราทำด้วยกัน”

กล้ารับดาบมา มองมันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเงยหน้าขึ้น

“ให้กูจริง?”

“จริง”

กล้ามองนัท จากนั้น

ก็มองดาบอีกครั้ง

แววตา เต็มไปด้วยความสนใจ

ดาบเล่มนี้ ไม่ใช่ดาบสายฟ้า

เพราะกล้า ยังไม่สามารถใช้ปราณสายฟ้าได้

แม้ตัวเขา จะมีพลังปราณสายฟ้าอยู่

แต่จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยมีใครสอน

วิธีควบคุมมัน 

ดังนั้น สิ่งที่กล้าทำได้

ยังคงเป็นการต่อสู้ ด้วยพลัง

และสกิลที่ตัวเองมี

นัทมองสีหน้าของกล้า

ก่อนยิ้มอย่างพอใจ

แต่ในจังหวะนั้นเอง โอม ก็พูดขึ้น

“ของกูละ”

ทุกคนหันไปมอง นัทค่อย ๆ หันหน้าไปหาโอม

ก่อนยิ้มแห้ง ๆ

“แฮะ ๆ”

โอมจ้องหน้าเขา

“แฮะอะไร”

นัทเงียบ มาร์โก พยายามกลั้นยิ้ม

ส่วนกล้า หลุดหัวเราะออกมา

“สรุป”

โอมถาม

“ของกูละ”

นัทถอยหลังหนึ่งก้าว

“เดี๋ยวกลับไป”

“ผมสร้างให้”

โอมมองหน้าเขา

“รอดู”

นัทหัวเราะแห้ง ๆ แต่ยังไม่ทันที่ใคร

จะพูดอะไรต่อ เสียงคำราม

ก็ดังขึ้นจากระยะไกล

ทุกคน หันกลับไปด้านหน้า

รอยยิ้ม หายไปในทันที

ห้านาที กำลังจะหมดลง

นัทมองชัยและพง

ก่อนมองกล้า มาร์โก และโอม

จากนั้น สายตาของเขา

ก็มองไปยังสัตว์อสูร กว่าหนึ่งพันตัว

ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

บรรยากาศ เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

คนจากชุดแรก เริ่มขยับตำแหน่ง

คนใหม่ ถูกจัดให้อยู่ด้านหลัง

แนวรบค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

สองร้อยคน หันหน้าไปยังสนามรบ

และรอ

บททดสอบแรก ของคนใหม่หนึ่งร้อยคน

นับจากวันนี้พวกเขาจะไม่ได้เป็นเพียงคน

ที่ได้รับเลือกให้ผ่านประตู

เข้ามายังต่างโลก อีกต่อไป

เพราะหลังจากเสียงต่อไป

ดังขึ้น

พวกเขาจะได้รู้ด้วยตัวเองว่า ต่างโลกที่แท้จริง เป็นอย่างไร

และเวลาห้านาที ก็หมดลงพอดี

ตอนนี้เริ่มจัดขบวน นัทเป็นคนเดินอยู่ด้านหน้า

ในมือของเขา ถือขวานเอาไว้แน่น

กล้าเดินอยู่ข้างๆ ดาบคาตานะอยู่ในมือ

ถัดจากทั้งสองคน คือโอมและมาร์โก

ทั้งสี่คน ยืนอยู่ในแนวหน้า

โดยแทบไม่ต้องพูดอะไรออกมา

เพราะการจัดตำแหน่งแบบนี้

เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

เหมือนพวกเขา เคยผ่านสถานการณ์แบบนี้

มานับครั้งไม่ถ้วน

ด้านหลัง ชัยกับพง

รวมถึงมือใหม่อีกสองคน

ยืนอยู่ในตำแหน่งถัดมา

ทั้งสี่คน 

มองไปยังแผ่นหลังของคนทั้งสี่

ที่อยู่ด้านหน้า

สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด

สำหรับพวกเขา นี่ไม่ใช่การฝึก

ไม่ใช่สนามจำลอง

และไม่ใช่การปฏิบัติภารกิจ

ที่สามารถยกเลิกได้

เบื้องหน้า คืออสูรนับพันตัว

ส่วนด้านหลัง คือคนที่พวกเขา

เพิ่งได้รู้จัก ไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

แต่กลับกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

เพื่อรับการโจมตีทั้งหมด

แทนพวกเขา

นัทมองไปข้างหน้า ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ

“เตรียมตัว”

ทุกคน ขยับเข้าประจำตำแหน่ง

กล้ากระชับดาบในมือ

โอมขยับมายืนให้มั่นคงกว่าเดิม

มาร์โกมองไปยังชัยและพง

“พวกนายอยู่ข้างหลัง”

“ถ้ายังไม่มั่นใจ”

“อย่าฝืนออกมา”

ทั้งสองคนพยักหน้าทันที

เวลากำลังลดลง

ห้าวินาที

สี่

สาม

สอง

หนึ่ง

ทันทีที่เวลาหมดลง เสียงคำราม

ก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของสนามรบ

โฮกกกกก!

พื้นดิน เริ่มสั่นสะเทือนอสูรนับพันตัว

พุ่งเข้ามาพร้อมกันภาพนั้น

ทำให้มือใหม่ทั้งสี่คน

เบิกตากว้าง แม้พวกเขาจะเป็นทหาร

แม้ทุกคน จะผ่านการฝึกมาอย่างหนัก

แต่การได้เห็น สัตว์อสูรนับพัน

พุ่งเข้าหาตัวเองพร้อมกัน

ก็เป็นภาพที่ ไม่มีใครเตรียมใจได้จริง ๆ

ชัยกลืนน้ำลาย

พงกำดาบที่ยืมมาจนแน่น

“นี่มัน...”

เขาพูดไม่ออก แต่อสูร ไม่ได้หยุดรอ

ระยะห่างลดลงอย่างรวดเร็ว

หากเป็นเมื่อก่อน

มนุษย์จำนวนหนึ่งร้อยคน

ที่ต้องเผชิญหน้ากับอสูรหนึ่งพันตัว

อาจเป็นสถานการณ์

ที่ทำให้ทุกคนหมดหวัง

แต่ตอนนี้ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว

คนหนึ่งร้อยคนที่อยู่ด้านหน้า

ไม่ใช่มนุษย์ จากวันแรกอีกต่อไป

พวกเขาผ่านการต่อสู้มาแล้ว

ผ่านความตายมาแล้ว

และผ่านโลก ที่โหดร้ายกว่าที่นี่ มาแล้ว

“เริ่มได้!”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

พร้อมกับที่พลังจำนวนมาก

ระเบิดออกมาพร้อมกัน

เวทมนตร์ พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ก่อนตกลงกลางฝูงอสูร

เสียงระเบิด ดังสนั่นไปทั่วสนามรบ

นักเวท ร่ายเวทออกมาอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่ผู้ฝึกปราณ พุ่งทะยานออกไปด้านหน้า

พลังปราณ ห่อหุ้มอาวุธและร่างกาย

บางคนปล่อยกระบวนท่า

จนเกิดแรงกระแทก

กวาดอสูรหลายตัว

กระเด็นออกไปพร้อมกัน

อีกด้านหนึ่ง ผู้ใช้พลังจิต

เริ่มแสดงพลังของตัวเอง

อาวุธหลายชิ้น ลอยขึ้นจากพื้น

ก่อนพุ่งออกไป ราวกับมีชีวิต

ส่วนผู้ที่เน้นพลังกาย

ก็พุ่งเข้าปะทะโดยตรง

พลังที่มากกว่ามนุษย์ปกติ

ถึงสามเท่า ทำให้ทุกการโจมตี

หนักหน่วง และรวดเร็วเกินกว่า

ที่มือใหม่ทั้งสี่คน จะตามสายตาทัน

ตูม!

ฉัวะ!

โครม!

สนามรบ กลายเป็นพื้นที่

ที่เต็มไปด้วย เสียงการต่อสู้

นัทก้าวออกไป ขวานในมือ

ถูกเหวี่ยงออกเต็มแรง

อสูรตัวหนึ่ง ถูกฟันจนล้มลงทันที

ยังไม่ทันที่ร่างของมัน จะถึงพื้น

นัทก็พุ่งต่อไปแล้ว กล้าอยู่ข้าง ๆ

ดาบคาตานะ วาดผ่านอากาศ อย่างรวดเร็ว

แสงจากสกิล ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

จนแม้แต่นัท ที่กำลังต่อสู้อยู่

ยังอดเหลือบมองไม่ได้

“ยังเท่อยู่เหมือนเดิมจริง ๆ”

นัทพึมพำ กล้าได้ยิน

แต่ไม่ได้หันกลับมา

“ตั้งใจสู้ไป”

นัทหัวเราะเบา ๆ ก่อนเหวี่ยงขวาน

ใส่อสูรอีกตัว ไม่ไกลออกไป

โอม กำลังปะทะกับฝูงอสูรโดยตรง

ส่วนมาร์โก คอยจัดการศัตรู

ที่พยายามผ่านแนวหน้า

ไปยังคนด้านหลัง การต่อสู้

ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว

รวดเร็วจนมือใหม่ทั้งสี่คน

เริ่มรู้ตัว ว่าพวกเขา

แทบไม่มีโอกาสได้ออกแรงเลย

ไม่ใช่เพราะ พวกเขาไม่ต้องการสู้

แต่เพราะคนชุดแรก

แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

สัตว์อสูร ที่ครั้งหนึ่ง

อาจทำให้คนจำนวนมาก

ต้องรวมกลุ่มกันเพื่อเอาชนะ

ตอนนี้ กลับถูกสังหารลง

ทีละตัว

ทีละกลุ่ม

อย่างต่อเนื่อง

ชัยมองภาพตรงหน้า

ด้วยสีหน้าตกตะลึง

“นี่คือ...”

เขาหยุดพูด

เพราะไม่รู้

ว่าจะเรียกภาพนี้ว่าอะไร

พงยืนอยู่ข้าง ๆ

สายตาไม่ละไปจากสนามรบ

“พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น”

ชัยหันไปมอง

“ไม่ใช่แค่นิดเดียวด้วย”

เบื้องหน้า อสูรตัวสุดท้าย

พุ่งเข้าหานัทนัทหมุนตัว

ก่อนเหวี่ยงขวานออกไป

ฉัวะ!

ร่างของมัน ล้มลงกับพื้น

และหลังจากนั้น

สนามรบก็เงียบลง

อสูรนับพันตัวไม่มีเหลืออีกแล้ว

มือใหม่ทั้งสี่คนยังคงยืนอยู่ที่เดิม

ด้วยสีหน้าตกตะลึง

พวกเขามองไปยังคนหนึ่งร้อยคน

ที่กำลังทยอยกลับมา

บางคนเก็บอาวุธ

บางคนถอนหายใจ

ราวกับเพิ่งทำเรื่องธรรมดา

ทั้งที่สำหรับพวกเขา

สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

คือการต่อสู้กับอสูรนับพันตัว

นัทเดินกลับมา

พร้อมขวานในมือ

ก่อนมองไปยังชัยและพง

“เป็นไง”

ชัยเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนตอบตามตรง

“ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ”

นัทเลิกคิ้ว

“เข้าใจอะไร”

ชัยมองไปยังสนามรบ

“ว่าทำไม...”

“พวกพี่ถึงบอกว่า”

“คนที่จะเข้ามา”

“ต้องพร้อมจริง ๆ”

นัทไม่ได้ตอบทันที

เขาเพียงมองไปยังสนามรบ

ที่ตอนนี้ เต็มไปด้วยซากของอสูร

แต่ยังไม่ทันที่ใคร จะพูดอะไรต่อ

แสงสีขาว ก็ปรากฏขึ้น ใต้เท้าของทุกคน

“มาแล้ว”

กล้าพูดขึ้น

นัทมองไปยังเพื่อนทั้งสาม

ก่อนยิ้มเล็กน้อย

“รอบนี้ง่ายจริงแฮะ”

โอมมองไปรอบ ๆ

“อย่าพูดดัง”

“เดี๋ยวมันได้ยิน”

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

นัททำหน้าไม่สนใจ

แต่แสงสีขาว กลับสว่างขึ้นเรื่อย ๆ

ก่อนจะกลืนร่างของมนุษย์

ทั้งสองร้อยคน ไปทั้งหมด

สนามรบ กลับมาเงียบอีกครั้ง

และในพริบตาต่อมา 

คนทั้งหมด ก็ปรากฏตัวขึ้น

ณ จุดหมายปลายทาง โลกที่ 1

โลก ที่เคยเป็นจุดเริ่มต้น

ของทุกอย่าง