ตอนที่ 1
บ้านสกุลซู
“เ้าอยากจะฝากเด็กคนนี้เอาไว้เป็บ่าวรับใช้ในเรือนอย่างนั้นหรือ”น้ำเสียงของพ่อบ้านเจียวผู้ทำหน้าที่เป็คนดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านสกุลซูนั้นดูราบเรียบเป็อย่างมากเมื่อประตูหลังของบ้านสกุลซูมีชาวนาผู้หนึ่งพาเด็กชายเดินติดตามเขาเข้ามาเพื่อจะฝากฝังเด็กชายเข้าไปเป็บ่าวรับใช้ในบ้าน
“ขอรับได้ยินว่านายท่าน้าบ่าวรับใช้เพิ่มข้าก็เลย...”ชาวนาผู้นั้นมองพ่อบ้านเจียวด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เื่ที่พบเห็นได้ยากอะไรหลังจากเกิดภัยแล้งเหล่าชาวนาที่มีบุตรมากเกินกว่าจะดูแลก็หาทางออกด้วยการส่งบุตรชายหรือบุตรสาวเข้าไปเป็บ่าวรับใช้ในเรือนของผู้มีฐานะเพียงแต่บ่าวรับใช้ที่บ้านสกุลซูมีนั้นก็เพียงพอแล้วไม่ได้้ารับเพิ่มแต่อย่างไร
“พ่อบ้านเจียว มีอะไรกันงั้นหรือ”ระหว่างพ่อบ้านเจียวกำลังจะปฏิเสธคำขอของชาวนาผู้นั้นอยู่ๆร่างของหญิงสาวนางหนึ่งก็เดินออกมาจากภายในบ้านพร้อมสาวใช้ที่กำลังเดินติดตามนางมาไม่ห่างทั้งนางยังเรียกหาพ่อบ้านเจียวด้วยท่าทีสูงศักดิ์กว่าอย่างเห็นได้ชัดไม่ว่าผู้เห็นจะโง่งมเพียงไรก็ต้องทราบว่านางนั้นมีฐานะสูงมากเป็แน่
“เรียนนายหญิงชาวนาผู้นี้้าฝากบุตรชายเข้าเป็บ่าวรับใช้ในเรือนขอรับเพียงแต่บ่าวรับใช้ในเรือนของเรามีมากเกินพอแล้วบ่าวก็เลยจะปฏิเสธไป”พ่อบ้านเจียวเรียกหาหญิงสาวผู้นั้นว่านายหญิงด้วยท่าทีนอบน้อมทำเอาชาวนาที่เข้ามาฝากฝังบุตรชายต้องรีบประสานมือคารวะนายหญิงก่อนจะกระตุกเสื้อของบุตรชายให้รู้ตัวยามนั้น ชุนหยาง บุตรชายของชาวนาถึงได้หันไปมองหญิงสาวผู้ถูกเรียกว่านายหญิงด้วยตาตนเองเป็ครั้งแรกและวินาทีนั้นก็เป็วินาทีที่ชุนหยางได้เห็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่บุตรชายชาวนาจะเคยเห็นนายหญิงแห่งสกุลซูนามว่าซูเยว่เซียงนั้นเพียบพร้อมไปด้วยความงามและเสน่ห์ดึงดูดอย่างไม่น่าเชื่อใบหน้าของนางอ่อนโยนราวกับเทพธิดา เรือนร่างของนางแม้จะมีอาภรณ์ปกปิดเอาไว้จนมิดชิดก็ยังมองเห็นความงดงามของส่วนเว้าโค้งบนร่างได้เป็อย่างดีหากนางเดินออกไปข้างนอกรับรองว่าชายหนุ่มน้อยใหญ่ก็คงมองตามนางเสียจนคอเคล็ดเป็แน่
“เ้าอยากจะเข้ามาเป็บ่าวรับใช้ของเรือนหลังนี้อย่างนั้นหรือ”น้ำเสียงนุ่มราวกับเสียงกระดิ่งลอยตามลมของนายหญิงซูเยว่เซียงทำเอาชุนหยางที่ถูกถามถึงกับทำอะไรไม่ถูกจนถึงตอนนี้ชุนหยางยังไม่ได้ประสานมือคารวะนายหญิงตามที่บิดาพยายามสั่งเลย
“ขะ ขอรับ...” ใบหน้าของชุนหยางแดงก่ำเหมือนลูกตำลึงน้ำเสียงตอบรับเองก็ตะกุกตะกักราวกับแผ่นเสียงตกร่องทว่าท่าทีตื่นเต้นของชุนหยางกลับทำให้นายหญิงที่ยืนอยู่เบื้องหน้าอมยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินเข้าไปหาชุนหยางให้ใกล้กว่าเดิม
“หนุ่มน้อย เ้าสนใจจะเข้ามาเป็บ่าวรับใช้ในเรือนของข้าหรือไม่”คำถามของนายหญิงทำให้พ่อบ้านเจียวได้แต่ถอนหายใจ นายหญิงนิยมชมชอบเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักน่าชังอยู่แล้วถึงเด็กคนนี้จะเป็เพียงบุตรชายชาวนาแต่ใบหน้าก็ดูหล่อเหลาและน่ารักน่าชังอย่างที่นายหญิงชอบจริงๆยามนี้ถึงตำแหน่งงานจะเต็มไปแล้วแต่ก็คงต้องตามใจนายหญิงอยู่ดี
.
.
.
“ชุนหยางนับแต่นี้ต่อไปเ้าคือบ่าวรับใช้ในเรือนของนายหญิง เ้าจะต้องซื่อสัตย์และตั้งใจรับใช้นายหญิงให้มากเข้าใจหรือไม่”เพราะเป็คำสั่งโดยตรงจากนายหญิงทำให้ชุนหยางถูกส่งเข้ามาเป็บ่าวรับใช้ภายในเรือนของนายหญิงโดยตรงซึ่งการทำเช่นนี้ถือเป็กรณีพิเศษเป็อย่างมากเพราะนอกจากชุนหยางจะไม่ต้องเข้าไปฝึกฝนเช่นเดียวกับบ่าวรับใช้คนอื่นที่เรือนหลังก่อนยังเป็บุรุษคนเดียวที่เข้าไปรับใช้ในเรือนของนายหญิงอีกต่างหากความแปลกแยกนี้ทำเอาเหล่าบ่าวรับใช้คนอื่นๆตั้งแง่กับชุนหยางไม่น้อย ทว่า...
“ขอรับพี่สาว ข้าจะพยายามขอรับ”ยามเห็นดวงตาที่ใสซื่อและน่าเอ็นดูของชุนหยางนั้นกลับทำให้เหล่าสาวใช้ที่รับหน้าที่เป็พี่เลี้ยงคอยสอนงานให้ชุนหยางต่างพากันใจอ่อนไปตามๆกันบุตรชายชาวนาผู้หนึ่งเหตุใดถึงได้น่าเอ็นดูเช่นนี้ ทั้งๆที่ยามนี้ชุนหยางผอมแห้งกว่าปกติเพราะภัยแล้งที่เพิ่งเกิดแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดูน่ารักน่าชังอยู่ดีหากให้เขากินมากๆหน่อยให้มีน้ำมีนวลมากกว่านี้เขาจะน่ารักเพียงไรกัน
“ชุนหยาง...เ้าถูกพ่อนำมาขายเช่นนี้ไม่เสียใจบ้างหรือ” ระหว่างเหล่าสาวรับใช้กำลังพาชุนหยางไปเริ่มงานทำความสะอาดเรือนของนายหญิงเหล่าสาวใช้ผู้อยากรู้อยากเห็นก็เริ่มถามคำถามกับชุนหยางทีละน้อยพวกนางได้ยินมาว่าชุนหยางถูกบิดาของตนนำมาฝากเป็บ่าวรับใช้ที่บ้านสกุลซูแห่งนี้แต่ถึงจะบอกว่านำมาก ฝาก ก็เถอะแต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการขายลูกกินนักหรอก
“ไม่ขอรับท่านพ่อพยายามอย่างมากเพื่อจะเลี้ยงดูข้ากับพี่น้องให้ผ่านพ้นฤดูแล้งไปให้ได้แต่เพราะฤดูแล้งครั้งนี้ยาวนานเกินไป ข้าก็เลยอาสาออกมากับท่านพ่อด้วยตัวเองขอรับ”ชุนหยางส่ายหน้าน้อยๆพร้อมส่งรอยยิ้มใสซื่อไปให้เหล่าสาวใช้ผู้ถามคำถามในวันนั้นชุนหยางไม่อาจทนเห็นพี่น้องต้องอดอาหารอย่างทรมานได้สุดท้ายก็เลยอาสากับบิดาให้นำตนเองมาขายแลกเงินเพื่อนำกลับไปซื้ออาหารให้กับพี่น้องที่รออยู่ในบ้านด้วยตนเองไม่ทราบว่าเพราะความเสียสละครั้งนั้นหรือไม่ชุนหยางถึงได้มาอยู่ในบ้านที่สุขสบายเช่นนี้
“นี่เ้าอาสามาด้วยตนเองเพื่อให้พี่น้องมีข้าวกินอย่างนั้นหรือ”ยามได้ฟังชุนหยางตอบคำถามเหล่าสาวใช้ถึงกับหยุดมือทำงานด้วยความใเด็กคนนี้ไม่ได้ถูกนำมาขายเพราะไม่รู้ความแต่กลับเป็ฝ่ายอาสามาขายตัวเองเพื่อช่วยเหลือครอบครัวเลยงั้นหรือ
“ขอรับข้าแค่ต้องลำบากนิดหน่อยเท่านั้นพี่น้องของข้าก็สามารถมีชีวิตรอดได้แล้วมันคุ้มค่ามากเลยขอรับ” ชุนหยางไม่รู้สึกแค้นเคืองแต่กลับรู้สึกโล่งใจเสียมากกว่าเพราะเงินที่ขายตัวชุนหยางเข้ามาในบ้านสกุลซูนั้นสามารถยื้อชีวิตของน้องๆเขาจนกว่าจะผ่านพ้นภัยแล้งครั้งนี้ไปได้แน่ๆต้องขอบคุณนายหญิงจริงๆที่ให้เงินมากกว่าที่บิดาของชุนหยางคาดคิดเอาไว้เสียอีก
“ชุนหยาง...”ใบหน้าของเหล่าสาวรับใช้ที่ได้ยินเื่ราวถึงกับน้ำตาคลอในคราแรกพวกนางก็มีความรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้างที่ชุนหยางได้รับเข้ามาอยู่ในเรือนของนายหญิงทันทีแต่ยามนี้พวกนางกลับไม่เหลือความรู้สึกเช่นนั้นอีกแล้วแถมในมื้ออาหารหลังจากทำงานเสร็จพวกนางยังจงใจตักอาหารให้ชุนหยางมากเป็พิเศษเพื่อหวังให้เขาจะได้กินให้อิ่มอีกต่างหาก
.
.
.
เผลอเพียงครู่เดียวชุนหยางก็กลายเป็สมาชิกของเรือนนายหญิงอย่างเต็มตัวเสียแล้วพวกพี่สาวรับใช้ต่างก็ใจดีและเอ็นดูชุนหยางเป็อย่างมากพวกนางสอนงานชุนหยางเป็อย่างดีทำให้ชุนหยางไม่เคยถูกพ่อบ้านตำหนิเลยแม้แต่ครั้งเดียวแถมพี่สาวรับใช้ยังมีเื่ต่างๆมาสอนชุนหยางอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็การทำอาหารเล่นดนตรี การชงชา หรือแม้แต่การอ่านเขียนบทกลอนเผื่อนายหญิงจะเรียกให้ชุนหยางไปทำเื่เหล่านี้ให้แต่ถึงอย่างนั้นชุนหยางก็ไม่ได้ถูกนายหญิงเรียกไปรับใช้ส่วนตัวเสียทีและยังคงมอบหมายหน้าที่เ่าั้ให้กับพวกพี่สาวเสมอแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านายหญิงไม่ได้สนใจชุนหยางแต่อย่างไรเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานายหญิงมักจะทักทายชุนหยางเสมอแถมยังดูเป็ห่วงเป็ใยชุนหยางมากเป็พิเศษบางครั้งนางยังฝากให้นำขนมมาให้ชุนหยางอีกด้วยเรียกได้ว่าภายในเขตเรือนของนายหญิงชุนหยางได้รับความอบอุ่นจนสามารถบรรเทาเื่ที่ต้องแยกจากครอบครัวได้อย่างเหลือเฟือทว่า...
“คิกๆ นายท่านซูฉางนี่ยังกลางวันแสกๆอยู่เลยนะเ้าคะ นี่ท่านจับส่วนไหนของข้ากัน” ภายในเขตบ้านสกุลซูนั้นไม่ได้มีเพียงเรือนของนายหญิงเท่านั้นเพราะข้างนอกกำแพงเขตเรือนของนายหญิงนั้นก็ยังมีเรือนหน้าสำหรับรับรองแขกเรือนหลังของพวกบ่าวรับใช้ และเรือนหลักซึ่งเป็สถานที่ส่วนตัวของนายท่านซูฉางเ้าของบ้านสกุลซูและยังเป็สามีของนายหญิงซูเยว่เซียงอีกด้วย
“กลางวันแล้วอย่างไรนี่มันบ้านของข้า ข้าทำอะไรแล้วจะมีใครกล้าว่าข้างั้นหรือ”เสียงของนายท่านซูฉางมักจะดังลอดกำแพงเข้ามาเสมอเพราะนายท่านซูฉางชอบที่จะมานั่งเล่นอยู่ที่สวนข้างๆเรือนของนายหญิงเพียงแต่เสียงของหญิงสาวที่ลอดผ่านกำแพงมานั้นกลับไม่ใช่นายหญิงหรือสมาชิกภายในตระกูลซูแต่อย่างไรเสียงนั่นดูเหมือนจะเป็เสียงของผู้หญิงที่นายท่านซูฉางพาเข้ามาอยู่ในบ้านเป็ครั้งคราวหากไม่พามาจากหอนางโลมก็รับตัวบุตรสาวบ้านอื่นเข้ามาเป็แน่
“...”ถึงชุนหยางจะเคยได้ยินว่าพวกคนร่ำรวยมักจะมีภรรยาหลายคน แต่ชุนหยางก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายท่านซูฉางถึงได้ทำกับนายหญิงผู้แสนใจดีเช่นนี้ทั้งๆที่มีนายหญิงอยู่แล้วแท้ๆแต่กลับไม่เคยมาหานายหญิงที่เรือนเลยแม้แต่ครั้งเดียวแถมนายท่านซูยังพาผู้หญิงเข้ามาในเรือนไม่ซ้ำหน้าไหนจะพาพวกนางมานั่งเล่นใกล้ๆเรือนของนายหญิงอยู่บ่อยๆอีกหรือว่านายท่าน้าจะลบหลู่เกียรติของนายหญิงงั้นหรือถึงได้ทำเช่นนี้นายหญิงผู้แสนใจดีนั้นช่างน่าสงสารเหลือเกิน
“ชุนหยางเ้ามาทำอะไรตรงนี้งั้นหรือ” ระหว่างชุนหยางกำลังนึกแค้นใจแทนนายหญิงผู้ถูกสามีกระทำเื่เช่นนี้ใส่อยู่นั้นเสียงของนายหญิงก็ดังมาจากข้างหลังด้วยท่าทีอ่อนโยนเช่นเดิมทั้งๆที่สามีของนางกำลังหยอกล้อหญิงสาวคนอื่นอยู่อีกฝั่งของกำแพงแท้ๆแต่นางกลับไม่มีท่าทีโกรธแค้นอะไรออกมาเลย
“ข้ามารดน้ำต้นไม้ขอรับ”ชุนหยางตอบกลับนายหญิงพลางยกบัวรดน้ำให้นายหญิงได้เห็นเพราะชุนหยางมีหน้าที่รดน้ำต้นไม้ที่ปลูกเอาไว้ในสวนก็เลยได้ยินเสียงของนายท่านอยู่บ่อยๆนี่เอง
“กรีด... นายท่านจะทำอะไรเ้าคะเดี๋ยวคนอื่นก็เข้ามาเห็นหรอก” ชุนหยางตอบคำถามของนายหญิงไม่ทันไรอยู่ๆเสียงจากอีกฝั่งของกำแพงก็ดังออกมาเสียจนนายหญิงไม่มีทางไม่ได้ยินอย่างแน่นอนแต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าของนายหญิงก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อยนางยังคงยิ้มและมองมาทางชุนหยางอย่างอ่อนโยนเช่นเดิม
“นายหญิง...ท่านไม่เป็อะไรใช่หรือไม่ขอรับ”ถึงนายหญิงจะยิ้มแต่ชุนหยางไม่คิดว่านายหญิงเจอเื่เช่นนี้แล้วจะไม่เป็ไรยามนี้ชุนหยางมองนายหญิงด้วยความเป็ห่วงและถามความรู้สึกของนายหญิงอย่างจริงใจถึงนายหญิงจะทำอะไรไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ระบายให้ชุนหยางฟังก็ได้
“ข้าไม่เป็อะไรหรอก จริงสิข้าได้ยินว่าหยู่เยียนสอนเ้าเล่นพิณมิใช่หรือทำไมเ้าไม่ลองเล่นให้ข้าฟังดูบ้างเล่า” นายหญิงก็ยังคงบอกว่าตนไม่เป็ไรแต่ถึงอย่างนั้นนางก็เพิ่งจะสั่งให้ชุนหยางเข้าไปรับใช้เป็การส่วนตัวเป็ครั้งแรกแน่นอนว่าชุนหยางย่อมยินดีเป็อย่างยิ่งที่ได้รับใช้นายหญิงถึงมันจะเป็เพียงการเล่นพิณให้นางฟังเท่านั้นแต่หากเสียงพิณของชุนหยางสามารถกลบเสียงไม่พึงประสงค์ให้นายหญิงได้สักเล็กน้อยก็คงดี
714
