บทที่ 3:เส้นทางลับ
หลายเดือนผันผ่านราวกับสายน้ำฤดูสารท เป็เส้นทางให้แก่ลมหนาวแรกของเหมันตฤดู สำหรับคนอื่นในจวนตระกูลหลิวทุกอย่างยังคงดำเนินไปเช่นเดิม แต่สำหรับเฟยชินโลกของเขาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
ในตอนกลางวันเขายังคงเป็ทาสผู้ก้มหน้าทำงานอย่างเงียบขรึมแต่ภายใต้หน้ากากแห่งความเรียบเฉยนั้นทุกประสาทััของเขาเฉียบคมขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อเขาสามารถได้ยินเสียงใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นจากต้นไม้ไกลออกไปหลายสิบเมตรได้กลิ่นสมุนไพรจางๆ ที่ถูกบดในโรงโอสถซึ่งอยู่อีกฟากของจวน ร่างกายที่เคยผอมบางบัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยมวลกล้ามเนื้อที่ยืดหยุ่นและแฝงเร้นไว้ด้วยพลังะเิการเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นและไร้เสียงจนน่าขนลุกแม้ในยามที่ต้องหาบน้ำสองถังใหญ่จนเต็มบ่าเขาก็ยังสามารถก้าวเดินได้อย่างมั่นคงและเงียบเชียบราวกับแมวป่า
พลังลมปราณในตันเถียน(จุดศูนย์รวมพลังงานบริเวณท้องน้อย) ของเขาไม่ได้เป็เพียงกระแสธารอุ่นๆ อีกต่อไปมันได้กลายเป็กระแสลมวนที่เชี่ยวกรากและทรงพลังหมุนวนอยู่ตลอดเวลารอคอยการปลดปล่อยการต้องเก็บกดพลังมหาศาลนี้ไว้ภายใต้ท่าทีที่อ่อนน้อมและเชื่องช้าเป็ความทรมานอย่างแสนสาหัสมันคือการฝึกฝนความอดทนขั้นสูงสุด
วันหนึ่งขณะที่เขากำลังขัดพื้นไม้ในระเบียงทางเดินพ่อบ้านจางเดินผ่านมาและเตะถังน้ำของเขากระเด็นไปด้วยความไม่พอใจ
"ทำงานให้มันเร็วกว่านี้หน่อยไอ้ทาสี้เี!ขัดแค่นี้ใช้เวลาทั้งวันรึไง!"
เฟยชินทำได้เพียงก้มหัวลงต่ำกล่าวคำขอโทษเสียงแ่เบา และรีบทำความสะอาดน้ำที่หกเลอะเทอะ ในใจของเขาสงบนิ่งแต่ลึกลงไปในดวงตา... มีเพียงเขาที่รู้ว่าพลังที่อัดแน่นอยู่ในหมัดของเขานั้นมากพอที่จะส่งร่างอ้วนๆ ของพ่อบ้านจางให้ปลิวไปได้สบายๆแต่เขาก็ทำได้เพียงข่มมันไว้... รอคอยวันเวลาของตน
จุดเปลี่ยนที่สำคัญมาถึงในบ่ายวันหนึ่งที่อากาศสดใสเฟยชินกำลังได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาดสระบัวที่อยู่ไม่ไกลจากศาลากลางน้ำซึ่งเป็สถานที่ฝึกซ้อมแห่งใหม่ของคุณหนูหลิวชิงอีเขาสามารถแอบซ่อนอยู่หลังโขดหินและกอบัวได้อย่างง่ายดาย
วันนี้ไม่เพียงแต่มีหลิวชิงอีแต่ยังมีท่านเ้าบ้าน "ัเมฆา" หลิวเว่ย มาให้คำชี้แนะด้วยตนเอง
"ชิงอี เคล็ดวิชาเมฆาคล้อยไม่ใช่การสร้างเมฆแต่คือการที่เ้าต้องหลอมรวมตนเองให้กลายเป็เมฆ"เสียงทุ้มทรงอำนาจของหลิวเว่ยดังขึ้น แม้จะไม่ได้ะโแต่กลับก้องกังวานไปทั่วบริเวณ
"มันไร้รูป ไร้ลักษณ์ปรับเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ แต่ท่าเท้าของเ้ายังแข็งทื่อเกินไป เ้ากำลังพยายาม 'สั่ง'ให้ลมปราณเคลื่อนไหวแต่เ้าต้อง 'นำทาง'มันต่างหาก!"
เพื่อสาธิตให้เห็นภาพหลิวเว่ยยื่นฝ่ามือออกไปเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้นแต่เฟยชินที่ซ่อนตัวอยู่กลับรู้สึกราวกับมีูเาลูกมหึมากดทับลงมาจนหายใจไม่ออกอากาศรอบตัวท่านเ้าบ้านบิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตวัดฝ่ามือเบาๆไปยังหุ่นไม้ฝึกซ้อมที่อยู่ห่างออกไปสามจั้ง (ประมาณ 10 เมตร)
พรึ่บ!
ไม่มีเสียงะเิดังสนั่นมีเพียงเสียงลมหวีดหวิวแ่เบา แต่ตรงกลางอกของหุ่นไม้ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งชั้นดีกลับปรากฏรอยไหม้เกรียมเป็รูปฝ่ามือลึกเข้าไปในเนื้อไม้!
เฟยชินเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงนี่คือพลังของยอดฝีมือในขั้นที่สูงขึ้นไป! พลังของเขากับท่านเ้าบ้านนั้นแตกต่างกันราวกับแสงหิ่งห้อยกับแสงอาทิตย์
แต่สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าการแสดงพลังคือคำสอนประโยคนั้น... "หลอมรวมตนเองให้กลายเป็เมฆ... ไม่ใช่สั่งแต่ต้องนำทาง"
มันราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเฟยชินปลดเปลื้องข้อสงสัยทั้งหมดที่เขามีมาตลอดหลายเดือน เขาเข้าใจในทันทีเขาไม่ได้แค่เลียนแบบท่าทาง แต่เขาเริ่มเข้าใจ "ปรัชญา" ของวิชา!
คืนนั้นเฟยชินฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง เขานำคำสอนของหลิวเว่ยมาปรับใช้ลมปราณที่เคยเชี่ยวกรากในร่างกลับกลายเป็อ่อนโยนและเชื่องเชื่อมันไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างราบรื่นไร้ที่ติ
พรวด!
เขาทะลวงผ่านปราการสุดท้ายของขั้นรวบรวมลมปราณได้อย่างง่ายดายบรรลุถึงระดับที่ 9 ขั้นสมบูรณ์!พลังลมปราณหนาแน่นจนแทบจะควบรวมเป็ของเหลวเขารู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังเรียกร้องให้ก้าวไปสู่ขั้นต่อไป...ขั้นหลอมรวมกายา
แต่แล้วเขาก็พบกับกำแพงที่มองไม่เห็นเขารู้ว่าต้องทำอะไรต่อ แต่ไม่รู้ว่าต้อง "ทำอย่างไร" เขาไม่มีตำราไม่มีเคล็ดวิชาในการทะลวงขั้น ไม่มีใครให้คำชี้แนะ พลังมหาศาลที่สะสมมาบัดนี้กลับถูกกักขังไว้ในแม่น้ำที่ไม่มีทางออก
ความอึดอัดและร้อนรนกัดกินใจของเขาเป็ครั้งแรก
ขณะที่เขากำลังจมอยู่กับความสิ้นหวังนั่นเองข่าวใหญ่ข่าวหนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวน สร้างความตื่นเต้นให้กับเหล่าศิษย์สายตรงและสายรองของตระกูล
"การประลองประจำปีของตระกูลหลิวจะจัดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า!"
เสียงพูดคุยดังไปทั่วทุกหนแห่งรางวัลสำหรับผู้ชนะนั้นยิ่งใหญ่กว่าทุกปีที่ผ่านมา ไม่ใช่เพียงเกียรติยศแต่ยังรวมถึง "โอสถหลอมกายา" สามเม็ด ซึ่งเป็โอสถล้ำค่าที่ช่วยให้ผู้ฝึกตนในขั้นรวบรวมลมปราณทะลวงสู่ขั้นหลอมรวมกายาได้อย่างปลอดภัยและสิทธิ์ในการเข้าไปยัง "หอคัมภีร์" ชั้นที่สองเพื่อเลือกเคล็ดวิชาเสริมได้หนึ่งแขนง!
ดวงตาของเฟยชินที่ซ่อนอยู่ใต้ผมหน้าม้าทอประกายกล้าขึ้นมาวูบหนึ่งโอสถหลอมกายา... หอคัมภีร์ชั้นสอง... นั่นคือสิ่งที่เขา้า!
มันเป็โอกาสเดียวของเขาแต่การประลองนี้สงวนไว้สำหรับผู้ที่เป็ "ศิษย์" ของตระกูลเท่านั้นทาสอย่างเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้าใกล้เวทีประลองด้วยซ้ำ
ความหวังที่เพิ่งจุดประกายขึ้นมาดูเหมือนจะริบหรี่ลงในทันที แต่เฟยชินไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆในเมื่อเส้นทางปกติถูกปิดตาย... เขาก็ต้องสร้างเส้นทางของตัวเองขึ้นมาแม้ว่ามันจะเป็เส้นทางที่อันตรายและต้องเดิมพันด้วยชีวิตก็ตาม!
![เป็นนางร้ายอยู่ดี ๆ ทำไมนางเอกมาชอบฉันล่ะ [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1609512952_97764554.webp)
12K
