มหากาพย์ดาบอนันต์มนตรา ภาค : โลกมนตรากฤตยา (มี E-Book)

ในขณะเดียวกัน ณ ป้อมธารเพลิงความตึงเครียดกำลังพุ่งสูงขึ้น ดารินและทีมสองได้จับทหารศัตรูเพื่อขู่บังคับ หนึ่งในนั้นมีผู้กองสุรชัยที่เป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในป้อมแห่งนี้ไว้ โดยมีธัญญ่าใช้ดาบเวทมนตร์ประจำตัวเธอจ่อคอของหัวหน้าของศัตรูเอาไว้ เธอแทบจะขู่ฆ่าชายคนนี้ในทุก ๆ ห้าวินาทีเลยก็ว่าได้

ส่วนฝ่ายเจ้าบ้านอย่างทหารศิขาก็ไม่ยอมแพ้ พวกเขาจับกลุ่มลูกน้องของรังสิมันต์เอาไว้พร้อมขู่ฆ่าให้ธัญญ่าปล่อยหัวหน้าของพวกเขาเช่นกัน

“ปล่อยผู้กองเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าเจ้าพวกนี้ทีละคน จนกว่าแกจะยอมปล่อย” ทหารที่ดูเหมือนจะมียศใหญ่สุดรองจากผู้กองสุรชัยเป็นคนพูด

“ใช่ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ลูกน้องของฉันไม่ทำแค่ขู่แน่ พวกเขาจะทำตามที่เขาพูดออกมา ถ้าพวกแกไม่อยากตายอย่างทรมาน ก็จงรีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” กองสุรชัยพูดอย่างอวดดีแม้จะถูกกระชากหัวพร้อมกับมีดาบจ่อคออยู่ก็ตาม

กรี๊ด...!

ทันทีที่ผู้กองสุรชัยพูดจบ เกิดเสียงหวีดร้องขึ้นมาทันที ในดวงตาของผู้กองสุรชัยยังคงอวดดีอยู่ เขาคิดว่ามันคือเสียงร้องของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายรายแรกของลูกน้องของเขา เขาพยายามพูดอะไรออกมาแต่กลับไม่มีเสียงออกมา เขารู้สึกสับสนอย่างฉับพลัน ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นถึงสิ่งผิดปกติ ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เขาด้วยตาที่เบิกกว้าง ยิ่งทำให้เขางุนงงมากขึ้นไปอีก

และแล้วเขาก็ได้รับความคำตอบในไม่ช้า ภาพวิสัยทัศน์ของเขาช่างแปลกประหลาด จากตำแหน่งที่ตาของเขามองอยู่ จู่ ๆ ภาพก็เหมือนกับเขาร่วงลงพื้นด้วยร่างกายอันไร้เรี่ยวแรง ในวินาทีต่อมาตาของเขาก็ต้องเบิกกว้างไม่ต่างจากคนอื่น เขาพยายามหวีดร้องออกมาแต่ก็ไร้เสียงเมื่อเห็นร่างกายตัวเองกำลังจมกองเลือด

“พูดมากน่ารำคาญ” เสียงของธัญญ่าเย็นยะเยือกจนคนฟังรู้สึกสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง หลังพูดจบมีดาบเวทมนตร์อีกสิบเล่มปรากฏขึ้นด้านหลังธัญญ่าทันที

ดารินได้แต่ถอนหายใจพร้อมกับส่ายหัวออกมาขณะพึมพำออกมา “ไม่คิดจะปรานีกันเลยสินะ ให้ตายเถอะ”

หลังจากผู้กองสุรชัยผู้ที่เป็นผู้บังคับบัญชาแห่งป้อมธารเพลิงถูกสังหาร เหล่าทหารศิขาก็ไม่ต่างกับไก่ไร้หัว เกิดภาพชุลมุนไปทั่วป้อมธารเพลิง มีบางคนพยายามร้องสั่งทหารที่แตกแถวให้กลับมา หลายคนที่ยังสู้อยู่แสดงท่าทีตอบโต้กับการกระทำของธัญญ่าด้วยการลงมือทำร้ายใส่ลูกเรือรังสิมันต์ แต่พวกเขาก็ได้มนตร์เขตอาคมเยียวยาชีพจรของดารินช่วยชีวิตเอาไว้ได้ทัน ในขณะเดียวกันก็เป็นดารินอีกครั้งที่ใช้มนตร์ละอองทิพย์กำราบนภาเพื่อเสริมพลังให้กับกลุ่มคนที่มีสายเลือดแห่งธารา พร้อมกับทำให้เหล่าทหารศิขาลำบากที่จะเคลื่อนไหวอย่างหนัก เนื่องจากธาตุที่แพ้ทางมากกว่าใคร ประสิทธิภาพของละอองทิพย์กำราบนภาจึงมากขึ้นเป็นเท่าตัว

มีทหารศิขาหลายคนเริ่มถอดใจและพยายามหนีออกไปจากป้อมแห่งการสังหารหมู่ครั้งนี้ แต่ก็ถูกเทพไทที่ตอนนี้กลับมามีสภาพที่ดีขึ้นแล้วหลังได้รับน้ำดื่ม และเขากลับมาสวมใส่เสื้อผ้าแล้วเพียงแต่เป็นชุดทหารสีแดงของศิขาแทน

เขาคอยเฝ้าทางออกโดยใช้มีดเวทมนตร์ประจำตัวไล่ทำร้ายทุกคนที่คิดจะหนีออกไป แม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำร้ายจนถึงแก่ชีวิต แต่เหมือนอดีตหัวหน้าของเขาจะไม่เห็นด้วย ธัญญ่าเข้ามาไล่ปลิดชีพทุกคนโดยไม่สนใจใครจะร้องขอชีวิตแม้แต่น้อย

ส่วนคนที่ยังคิดจะสู้จนตัวตาย พวกเขาต้องการจัดการคนที่ทำให้พวกเขาเสียเปรียบในสมรภูมิอย่างดาริน พวกเขาเลือกโจมตีใส่ดารินโดยตรง ไม่ว่าจะจากการโจมตีโดยอาวุธทั้งใกล้และไกล รวมถึงเวทมนตร์ แต่ก็ไม่สำเร็จ เนื่องจากดารินมีดิเรกคอยเป็นองครักษ์คุ้มครองอยู่ไม่ห่าง เขาเองก็เด็ดขาดเช่นกัน ใครก็ตามที่เข้าถึงตัวจะกลายเป็นร่างไร้วิญญาณทันที