ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

แสงแดดอ่อนทอแสงมายังเรือนร่างของสตรีในอาภรณ์ม่วงที่กำลังนอนพักอยู่ริมสระบัวของจวน จิ่งอันรู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวจากความสุขสมที่สามีปรนเปรอให้นางแทบจะทุกครั้งที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน แม้นางจะปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกครั้งที่เขาและนางอยู่ด้วยกันนั้นการร่วมรักกันของเขาทำให้นางสุขสมยิ่งนัก แต่ร่างกายน้อย ๆ ของนางเองก็ต้องการพักเช่นกัน นางจึงเลือกที่จะมานอนเอนกายหลบอยู่ที่นี่

"คุณหนูเจ้าขา คุณหนูจะรับของว่างเพิ่มไหมเจ้าคะ"

"ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอ จริงสิแม่นมฟางล่ะ"

"ท่านอ๋องให้แม่นมหาคนมาตัวชุดให้คุณหนูเพิ่มเจ้าค่ะ เพราะ..."

เสี่ยวเถาหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย จิ่งอันที่รู้ดีอยู่แล้วว่าเพราะเหตุใดชายหนุ่มจึงให้แม่นมฟางเรียกคนมาตัดชุดเพิ่ม นางได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ 'หากสามีของข้าไม่รีบร้อนจนทำชุดของข้าฉีกขาด ก็คงไม่ต้องตัดใหม่เช่นนี้หรอก' แต่กระนั้นทุกครั้งที่ทั้งสองต้องการกันและกัน ต่างฝ่ายต่างมิเคยสนใจเสื้อผ้าที่ห่อหุ้มกายไม่ต่างกัน

"แล้วท่านอ๋องล่ะ"

"เห็นเหวินจูแจ้งมาว่าฝ่าบาททรงเรียกท่านอ๋องเข้าพบเพคะ"

จิ่งอันพยักหน้ารับช้า ๆ ก่อนที่แม่นมฟางจะพาช่างมาวัดตัวตัดชุดให้แก่นาง สตรีมากอายุดูช่างตัดชุดพร้อมด้วยรอยยิ้ม 'วัยหนุ่มสาวช่างดีเสียจริง ๆ อีกไม่นานพวกเราคงมีนายน้อยสมใจอย่างแน่นอน'

"เจ้ายิ้มอะไรหรือแม่นมฟาง"

พ่อบ้านเฉินที่เดินผ่านมาแวะทักทายสตรีมากอายุที่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น

"เจ้าก็รู้ว่าข้ายิ้มเพราะอะไร"

ชายมากอายุพยักหน้าช้า ๆ เขายิ้มตอบแม่นมฟางก่อนจะเดินไปทำงานของตนตามเดิม ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นอยู่นั้นเหวินจูได้เดินเข้ามาคำนับจิ่งอันที่เพิ่งวัดชุดเสร็จ

"พระชายา ท่านอ๋องให้มาแจ้งให้ท่านตามไปที่เหลาสุรากลางเมืองพะยะค่ะ"

"ไหนว่าท่านอ๋องไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทมิใช่หรือ"

เหวินจูทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกก่อนจะก้มหน้าตอบหญิงสาว

"ระหว่างทางท่านอ๋องถูกคุณหนูเซียวจิ่วดักไว้พะยะค่ะ นางจึงได้ลากท่านอ๋องไปยังเหลาสุรากลางเมือง ดีที่ตอนนั้นอ๋องสามและอ๋องหุ้ยอยู่ด้วยท่านอ๋องจึงได้ชวนทั้งสองไปด้วยกันพะยะค่ะ"

จิ่งอันพยักหน้าช้า ๆ แม่นมฟางเมื่อได้ยินสิ่งที่เหวินจูเอ่ยนางรีบเดินเข้ามาหาจิ่งอัน

"พระชายาต้องรีบไปนะเพคะ อ๋องหุ้ย อ๋องสามและคุณหนูเซียวจิ่วแม้จะเป็นพระญาติ แต่ก็เป็นญาติห่าง ๆ ที่ชอบทำให้ท่านอ๋องต้องปวดหัวและเดือดร้อน อีกทั้งคุณหนูเซียวจิ่งก็ยังชอบยัดเยียดตัวเองให้ท่านอ๋องด้วยนะเพคะ"

ประโยคสุดท้ายนั้นสตรีมากอายุพยายามกดเสียงให้เบาลงเพื่อให้ได้ยินเพียงนางและจิ่งอันเท่านั้น แม่นมฟางรู้ดีว่าเซียวจิ่วนั้นแอบชอบอ๋องสี่มานาน แม้ชายหนุ่มจะคิดกับนางเพียงน้องสาวแต่นางกลับพยายามเข้ามามีบทบาทในชีวิตของท่านอ๋องเสมอ ๆ แม้แต่เหวินจูเองก็รู้ดีเช่นกันว่าหลายครั้งที่ท่านอ๋องยอมอ่อนข้อให้นางก็เพราะเห็นนางเป็นญาติ แต่หลายครั้งที่นางใช้เล่ห์กับท่านอ๋องจนทำให้ท่านอ๋องเกือบพลาดท่า

"ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบกลับไปดูท่านอ๋องเถอะ เดี๋ยวข้าจะตามไป"

"พะยะค่ะ"

"เสี่ยวเถา ช่วยเราแต่งตัวหน่อย"

หญิงสาวเดินนำหน้าเสี่ยวเถากลับไปยังเรือนที่พัก ขณะที่กำลังแต่งตัวหญิงสาวนึกอะไรบางอย่างได้จึงหันไปหาแม่นมฟางที่ตามมาช่วยนางแต่งตัว

"แม่นมฟาง ท่านคือคนที่ข้าไว้ใจที่สุดที่สามารถจะช่วยข้าและท่านอ๋องให้ผ่านเรื่องนี้ไปได้"

หญิงสาวจับมือสตรีมากอายุ

"หากมีอะไรที่หม่อมฉันพอจะสามารถช่วยพระชายาและท่านอ๋องได้ หม่อมฉันยินดีและพร้อมเสมอเพคะ"

จิ่งอันหันไปกระซิบกระซาบกับแม่นมฟาง สตรีมากอายุพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเดินหายไปตามทางหลังจวนในทันที

"คุณหนูคิดจะทำอะไรหรือเจ้าคะ"

จิ่งอันอมยิ้มก่อนจะหันไปตอบเสี่ยวเถาที่กำลังทำผมให้นาง

"ความหึงหวงของสตรีนั้นอันตรายมาก ยิ่งกับศัตรูที่นางเกลียดเช่นข้า"

เสียงดนตรีบรรเลงเพลงดังกึกก้องทั่วทั้งห้อง สตรีผู้งดงามร่ายรำด้วยท่วงท่าที่สอดคล้องกับดนตรีอยู่เบื้องหน้า สามบุรุษและหนึ่งสตรีนั่งคุยกันอยู่บนโต๊ะอาหาร ผ้าเนื้อบางเบาหมุนปลิวตามแรงของสตรีร่างบางที่กำลังร่ายรำ อกใหญ่ในผ้าบางเบากระเพื่อมตามจังหวะการกระโดดไปมา ผ้าน้อยนิดที่ปกปิดไว้แทบจะปิดอกนั้นไว้ไม่อยู่

"พี่มู่หรง ดื่มเหล้านี่สิเพคะ เหล้านี่ข้าสั่งพิเศษมาเพื่อท่านโดยเฉพาะนะเพคะ"

"คุณหนูจิ่ว เหตุใดเจ้าถึงดูแลแต่อ๋องสี่ทั้ง ๆ ที่ข้าและอ๋องสามก็อยู่ตรงนี้"

"ชิ ข้ามิได้อยากชวนพวกท่านมา แต่พวกท่านตามพี่มู่หรงมาเอง"

"ทำไมเจ้าช่างพูดจาใจร้ายกับพวกข้าเช่นนี้ ฮ่า ๆ ๆ "

แม้อ๋องหุ้ยและอ๋องสามจะถูกเซียวจิ่วกล่าวใส่แรง ๆ แต่พวกเขากลับมิได้ถือสา เพราะสตรีร่างน้อยที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นน่าสนใจยิ่งกว่า

"ข้าได้ยินว่ามีสตรีมาใหม่ นางร่ายรำได้งดงามยิ่ง ไม่เสียแรงที่ขอตามอ๋องสี่มาจริง ๆ "

เซียวจิ่วที่นั่งฟังอ๋องหุ้ยและอ๋องสามคุยกันอยู่นั้น แม้นางจะไม่พอใจที่ทั้งสองตามมาแต่กลับมิสามารถทำสิ่งใดได้เพราะแผนการที่นางวางไว้นั้นจะล้มเหลวทันทีเมื่อเซียวมู่หรงไม่มา