ข้าเป็นเซียนสะท้านฟ้า

ฉางกวงที่กลับมาถึงเรือนของตนเองก็ตัดสินใจจะเเบ่งเวลามายกระดับพลังปราณของตนเเต่ก็จะหักโหมเกินไปก็จะไม่ดีกับวันพรุ่งนี้ คิดได้ดังนั้นเขาจึงเริ่มต้นฝึกฝนภายในทันที

ปราณขั้น 4 ของเขาในตอนนี้เสถียรมากพอเเล้ว จึงไม่มีปัญหาอันใดเลยที่จะฝึกฝนเพิ่มเติมออปราณในขอบเขตของขยายปราณจากที่เขาได้ความรู้มาจากอาจารย์ของตนนั้น  ปราณในขอบเขตขยายปราณนั้น

จุดมุ่งหมายในขั้นนี้ก็คือทำให้ปราณตัวเองเพิ่มขึ้นทบทวีขึ้นจากเดิม

โดยปกติการที่ตั้งสมาธิฝึกไปเรื่อย ๆ ก็จะพัฒนาขึ้นได้เช่นกัน ซึ่งเป็นวิธีที่คนปกติมักจะใช้กัน  เเต่ด้วยความเก่งกาจของเเขกอาวุโส ทำให้เขารู้ถึงความหมายที่เเท้จริงของขอบเขตขยายปราณ  นั่นก็คือ การรวบรวมพลังงานธาตุจากธรรมชาติมาสะสมไว้ในร่างกายเพื่อทำให้พลังปราณที่ปล่อยออกมาได้นั้นทบทวียิ่งขึ้น

ฉางกวงตอนเเรกที่เขาได้ยินเช่นนั้นก็พลันคิดหนัก เนื่องจากปราณสีขาวของเขาคือธาตุเหมันต์เเต่ในธรรมชาติทั่วไปจะมีธาตุนี้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น  ฉะนั้นถ้าเขาต้องการซึมซับธาตุเหมันต์เขาจะต้องกลับไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์จันทราเพื่อก่อตัวพลังปราณเหมันต์ในร่างกาย 

“งั้นในตอนนี้ข้าก็ก่อตัวธาตุอัคคีไปก่อนก็เเล้วกัน”  ฉางกวงคิดได้ดังนั้นจึงเริ่มตั้งสมาธิรวบรวมพลังงานธาตุอัคคีที่อยู่ในธรรมชาติปกติ

เพ่งสมาธิไปยังในร่างกายของตนเอง  ผ่านไป 1 เค่ออย่างรวดเร็ว  เขาก็พลันเริ่มเห็นก้อนพลังงานสีเเดงส้มขนาดเท่าเมล็ดเเตงโมกำลังลอยค้างอยู่ในจุดศูนย์กลางของร่างกายเขา 

“จากที่ข้าได้ยินมาจากอาจารย์ ขั้น 4 ที่ยังไม่มีก้อนพลังงานธาตุอยู่ในตัวนั้นก็นับได้เเค่ว่าสัมผัสกับขั้น 4 ก็เพียงเท่านั้น”  คิดได้ดังนั้นเขาจึงได้เเบ่งสมาธิอีกว่วนไปก่อตัวพลังงานธาตุเหมันต์ด้วยเช่นกัน เเต่ก็เห็นได้ชัดว่าเเค่เพียงพลังงานจากปราณของเขาอย่างเดียวนั้นนับว่าไม่เพียงพอเเม้เเต่น้อย  

“ข้ายังมีเจ้าไฟเหมันต์นั่นอยู่นี่ ลองดูก็ไม่เสียหาย”  เขาจึงมุ่งสมาธิไปยังจุดที่ไฟเหมันต์อยู่ในทันที 

“มันได้ผล”  ฉางกวงรู้สึกว่าพลังงานเหมันต์ที่ก่อตัวขึ้นมานั้นมีขนาดใหญ่กว่าก้อนพลังงานอัคคีของเขาเป็นอย่างมาก

ถ้าเเขกอาวุโสหรือเหล่าคนระดับสูงได้มาเห็นก้อนพลังงานสีขาวนี่ สีหน้าคงจะตกตะลึง หลุดอุทานออกมาอย่างเเน่นอน

เพราะโดยปกติทั่วไป ก้อนพลังงานที่ขอบเขตขยายปราณสามารถสร้างขึ้นมาได้นั้นจะมีขนาดใหญ่กว่าเมล็ดเเตงโมเพียงนิดเดียวเท่านั้น  เเต่กับของฉางกวงนี่ ก้อนพลังงานสีขาวกลับมีขนาดใหญ่เทียบเท่ากับส้มลูกหนึ่ง ซึ่งโดยทั่วไปมันไม่มีทางเป็นไปได้อย่างเเน่นอน

ก้อนพลังงานทั้งสองได้พลันส่งเสริมปราณที่อยู่รอบ ๆ ตัวของเขา ทำให้รู้สึกได้ว่ามีเรี่ยวเเรงเพิ่มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด 

“เอาล่ะ พอเท่านี้ก่อน”  ฉางกวงเมื่อเห็นว่าตนเองก่อก้อนพลังงานขึ้นในตัวเองได้เเล้วนั้นจึงรีบพักผ่อนอย่างรวดเร็ว 

พอตื่นขึ้นมาเขาก็รีบเดินทางไปยังจุดที่นัดหมายกับอาจารย์เเละเจียงหวงในทันที 

พอเขามาถึงก็เห็นทั้งสองยืนรออยู่ก่อนเเล้ว 

“ท่านอาจารย์ เจียงหวง ข้าขออภัยด้วยที่มาช้า”  ฉางกวงเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรอันใดหรอก เอาล่ะในเมื่อมากันครบเเล้วก็ออกเดินทางกันได้”

ทั้งสามพลันเคลื่อนไหวไปยังทิศทางออกจากเมืองมัจฉาวารีอย่างรวดเร็ว  โดยที่เจียงหวงจะช้ากว่าฉางกวงเเละเเขกอาวุโสจ้าวอยู่เล็กน้อย 

“กวงเอ๋อ เจ้าสร้างก้อนพลังงานธาตุได้เเล้วซินะ ขอยินดีต้อนรับสู่ขั้น 4 อย่างเต็มตัว”  เเขกอาวุโสยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ขอรับ”  ฉางกวงพยักหน้า 

“ส่วนหวงเอ๋อไม่ต้องเสียใจไป จากที่ข้าสังเกตตัวเจ้าเเล้ว ปราณของเจ้าในตอนนี้ใกล้เคียงกับขั้น 4 เเล้ว”  อาจารย์อาวุโสจ้าวเอ่ยปลอบอย่างเสียมิได้

ระหว่างทางที่เดินทางออกมานั้น ตรงด้านหน้าป่า พวกเขาทั้ง 3 ก็เริ่มเห็นพลังปราณหลายเส้นสายที่เเข็งเเกร่งไม่น้อยกว่าพวกเขาเลย  กำลังมุ่งหน้าไปทางเดียวกับพวกเขา เห็นดังนั้นทั้ง 3 สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นไม่น้อย

ทั้งสามเดินทางต่อมาได้อีกซักพัก ก็เห็นกลุ่มคนยืนกันเเน่นขนัด เสียงดังจ้อกเเจ้ก

เมื่อฉางกวงกับเจียงหวงเห็นเหล่าศิษย์สายนอกนั่งรวมกันเป็นแถว ๆ จึงรีบไปรวมตัวด้วยอย่างรวดเร็ว

พอดีกับที่ “ เอาล่ะ ตอนนี้ก็ถึงเวลาเเล้ว ข้าคาดว่าพวกเจ้าทุกคนคงจะรู้กฎกติกาของรอบนี้เเล้ว

พวกเจ้าคนใดมีข้อสงสัยรึไม่”  ผู้อาวุโสที่คุมสอบเอ่ยพลางหันไปมองยังศิษย์สายนอกที่นั่งเรียงเเถวกันอย่างเรียบร้อย  พอเห็นไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจาอันใด ก็พยักหัวอย่างพึงพอใจ

“งั้นข้าขอประกาศเริ่มการทดสอบได้…ณ…บัดนี้”  สิ้นเสียงของผู้คุมสอบเเล้วเเต่ละเเถวก็พลันกระจายตัวไปในทิศทางด้านหน้าของตน 

เพื่อไม่ให้ผู้เข้าทดสอบเกาะติดกันเกินไป ทางสำนักจึงใช้วิธีกระจายเเถวผู้ที่สอบผ่านเเต่ละเเถวไปเป็นรูปเเบบวงกลม

“จากที่ข้าได้ฟังมาคร่าว ๆ ก่อนเวลา 1 เค่อทุกคนยังจะไม่สามารถจู่โจมกันได้ ต้องใช้เวลานี้เตรียมตัวให้พร้อม”  ฉางกวงที่เดินไปกับเเถวของตน สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม การคัดเลือกรอบนี้ทุกคนก็สามารถเป็นศัตรูของเจ้าได้  การที่ไม่เตรียมตัวถือได้ว่าเป็นเรื่องที่สิ้นคิดเป็นอย่างมาก   พอเดินมาได้ชั่วจิบชาศิษย์พี่สายในที่คุมเเถวก็สั่งให้ทุกคนในเเถวของฉางกวงกระจายตัวกันได้

เพื่อไม่ให้เเต่ละเเถวพบกันได้ง่ายเกินไป ทางสำนักจึงกำหนดให้เเต่ละเเถวเดินตรงไประยะทางที่ต่างกัน 

เเถวของฉางกวงนั้นเดินเข้ามาได้ค่อนข้างที่จะไกล พอสิ้นเสียงของศิษย์พี่สายใน ทุกคนก็พลันมองหน้ากันอยู่สักพัก จึงเริ่มเดินเเยกออกไปเป็นฝั่งซ้าย ขวา ฉางกวงเองก็เดินออกไปทางฝั่งซ้ายพลางหันมองรอบ ๆ ด้วยว่ามีผู้ใดสะกดรอยตามมารึเปล่า

“หวังว่าเจียงหวงจะผ่านรอบนี้ได้นะ พลังปราณของเขาค่อนข้างจะต่ำเลยเมื่อเทียบกันคนอื่น ๆ”  ฉางกวงพึมพำกับตนเองพลางมองรอบข้างอย่างระมัดระวัง

“ฮัด…ชิ้ว ทำไมข้ารู้สึกว่ามีคนพูดถึงข้าอยู่นะ”  เจียงหวงที่เดินไปกับกลุ่มของตนเอง พลันถูจมูกอย่างไม่รู้ตัว

ฉางกวงเมื่อสังเกตเเล้วว่าไม่มีผู้ใดตามเขามาจริง ๆ จึงเริ่มทำตามเเผนในใจของตนโดยทันที

“ก่อนอื่นเลย ข้าต้องหาอาหารเตรียมไว้ก่อนรวมถึงน้ำสะอาดด้วย”  ถึงเเม้ว่าฉางกวงจะเป็นผู้ฝึกตนในขั้น 4 เเล้วเเต่ในเรื่องการเอาชีวิตรอดโดยการอดอาหารก็จะเหนือกว่าคนปกติทั่วไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาจึงพลันจึงพุ่งตัวอย่างรวดเร็วด้วยพลังปราณขั้น 4

ผ่านมาได้อีกชั่วจิบชานั้นเอง เขาพลันเจอเเม่น้ำอยู่สายหนึ่ง เเม่น้ำสายนี้ดูไปก็ไม่นับว่าใหญ่เลยเเม้เเต่น้อย  เเต่พอสังเกตดูดี ๆ ก็เห็นว่าในเเม่น้ำพอมีฝูงมัจฉาเเหวกว่ายผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว

“จุดนี้เหมาะสมจริง ๆ ที่จะพักอาศัย เเต่คงไม่ใช่ข้าเพียงคนเดียวเป็นเเน่ที่ค้นพบสถานที่เเห่งนี้”  ฉางกวงเอ่ยพลางหันไปมองยังบริเวณที่เขาสัมผัสได้ถึงก้อนพลังปราณ 

“อย่างน้อยก็มี 2 3 คนเป็นเเน่ ถึงตอนนี้พวกเขาจะไม่สามารถทำอันใดได้เเต่ในอีกครึ่งเค่อก็ใช่ว่าจะไม่ทำ”  ฉางกวงครุ่นคิดอยู่ซักพัก พลันได้คำตอบขึ้นมาในใจ 

เขาไม่รอช้าพลันร่ายวิชา ‘เหมันต์พิโรธ’ เเท่งน้ำเเข็งยาวเเหลมเเท่งหนึ่งพลันปรากฎขึ้นบนมือเขา 

เห็นดังนั้นเขาก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ 

พอเขาเตรียมเเท่งน้ำเเข็งเสร็จ  เขาก็จ้องมองยังบริเวณเเม่น้ำอยู่ชั่วครู่ ซักพักหนึ่งเขาก็เริ่มพุ่งออกไปยังบริเวณเเม่น้ำอย่างรวดเร็วพลางเสือกเเทงเเท่งน้ำเเข็งอย่างรวดเร็วเช่นกัน ถ้าเเขกอาวุโสจ้าวเเละเจียงหวงมาเห็นฉางกวงในสภาพนี้ คงจะอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างระอา  วิชาธาตุพิเศษของเจ้านำออกมาใช้เเทงปลาเช่นนี้หรอกรึ เเค่คิดตามก็ไม่รู้จะปวดหัวหรือหัวเราะขบขันดี

คน 2 3 คนที่อยู่บริเวณนั้นก็ไม่ต่างกัน พวกเขาเห็นชัดเจนว่าฉางกวงร่ายวิชานำเเท่งน้ำเเข็งไปเเทงปลา  ก็อดไม่ได้ที่จะเหนื่อยใจกับฉางกวง สีหน้าของพวกเขาพลันเหยเก เเต่พวกเขาไม่ทันสังเกตเลยว่าพวกเขาได้ลดความระมัดระวังกับฉางกวงลงไม่น้อย

 ฉางกวงที่เเทงปลาอย่างเมามัน ตอนเเรกที่เเทงได้มาตัวที่ 1 กับตัวที่ 2 ก็พลันหัวเราะอย่างผู้ชนะ เเต่พอเเทงไปเเทงมาก็ไม่ได้ปลาตัวที่ 3 เลย อารมณ์ก็เปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดเเทงลงไปไม่ยั้งเลยเเม้เเต่น้อย 

พอเเทงจนตัวเองหอบเเฮ่ก ๆ จึงเดินขึ้นจากเเม่น้ำด้วยความหัวเสียพลางรวบรวมกิ่งไม้มารวม ๆ กันเเล้วถ่ายทอดพลังปราณสีส้มเเดงลงไปในกิ่งไม้เหล่านั้น ด้วยพลังปราณขั้น 4 กิ่งไม้จึงติดไฟอย่างรวดเร็ว 

พอเห็นเช่นนั้นฉางกวงก็ปิ้งปลากินพลางร้องรำทำเพลงอย่างมีความสุข 

เมื่อเห็นเหตการณ์เป็นเช่นนี้คนที่กำลังจับตาดูเขาอยู่นั้น ก็พลันรู้สึกได้ว่าท้องของพวกตนส่งเสียงออกมาเช่นกัน  จึงมีหนึ่งในนั้นที่รู้สึกทนไม่ไหวเเล้วเดินออกมาจากที่ซ่อน พลันเดินเข้ามาหาฉางกวงอย่างรวดเร็ว

“เจ้าศิษย์ใหม่ จงส่งปลาปิ้งเเละหยกของเจ้ามาบัดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไร้เมตตาล่ะ”  คนผู้นี้น้ำเสียงดูถูกฉางกวงอย่างชัดเจน ในตอนเเรกที่เขาสังเกตฉางกวงนั้น เขาก็ระมัดระวังอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก  เเต่พอเห็นพฤติกรรมของฉางกวงก่อนหน้านี้เเล้ว ก็อดที่จะผิดหวังไม่ได้ว่าทำไมตนต้องมาระวังคนเยี่ยงนี้ด้วย  ดูยังไงก็เป็นมือใหม่เพียงเท่านั้น เจ้านี่จะเเข็งเเกร่งกว่าเขาผู้ที่อยู่มาจะ 3 ปีได้ยังไง

“สหาย ท่านเองก็มากินด้วยกันสิ”  ฉางกวงยื่นปลาปิ้งให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

“เจ้ายังไม่รีบอีก อยากเจ็บตัวรึไร”  น้ำเสียงรอบนี้เต็มไปด้วยความดูถูกที่เพิ่มขึ้น

เมื่อเห็นว่าฉางกวงยังนั่งกินปลาปิ้งอย่างนิ่งเฉยคล้ายกับไม่เเยเเสเขาเลยสักนิด  จึงพุ่งตัวเตรียมเข้าไปสั่งสอนอีกฝ่ายให้รู้ซึ้งถึงความหยิ่งยโสของตนเอง

ฉางกวงที่กำลังก้มหัวกินอยู่นั้น เเววตาพลันเปลี่ยนเป็นลึกล้ำอยู่ชั่วกะพริบตา เเล้วพลันหายไปอย่างรวดเร็ว

“สัมผัสนี้มัน ไม่ดีเเน่”  ศิษย์สายนอกผู้ที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาใกล้ถึงฉางกวงหน้าพลันเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว