ยามสกุณาหวนคืนขับขาน โผทะยานสู่ยุค 80

        จิ่งเยี่ยนกุยได้ยินคำพูดของคุณปู่ซูก็สะดุ้งโหยง รีบพูดว่า "อาจารย์ร่างกายแข็งแรงดี จะต้องมีอายุยืนยาวถึงร้อยปีแน่นอนค่ะ!"

        คุณปู่ซูเหลือบมองเธอแล้วพูดว่า "เจ้าคนอกตัญญู กล้าสาปแช่งให้ฉันมีอายุแค่ร้อยปี ฉันจะต้องมีอายุถึงสองร้อยปีต่างหาก!"

        จิ่งเยี่ยนกุย "..."

        เธอเลยตัดสินใจเก็บความรู้สึกเศร้าที่แวบเข้ามาในใจเมื่อครู่เอาไว้ อาจารย์ของเธอนี่สุดยอดจริงๆ!

        คุณปู่ซูเห็นสีหน้าของเธอก็หัวเราะแล้วพูดว่า "อายุขัยของอาจารย์จริงๆ แล้วมีความเกี่ยวข้องกับวิชาแพทย์ของศิษย์มาก ถ้าเธอมีความสามารถชุบชีวิตคนตาย หวนคืนเนื้อหนัง ยังจะกลัวว่าฉันจะมีอายุไม่ยืนยาวอีกเหรอ?"

        จิ่งเยี่ยนกุยพลันพูดแทงใจดำ "อาจารย์ ท่านอาจารย์ปู่ของท่านอายุเท่าไหร่เหรอคะ ตอนนี้ท่านยังอยู่หรือเปล่า?"

        คุณปู่ซู "..."

        จิ่งเยี่ยนกุยเห็นสีหน้าของเขาก็อดหัวเราะไม่ได้แล้วพูดว่า "ตามที่ท่านเคยพูดเอาไว้ อาจารย์ปู่ของท่านก็มีอายุมากกว่าท่านเพียงยี่สิบกว่าปี แล้วตอนนี้ท่านก็ไม่อยู่แล้ว ท่านอาจารย์คะ ดูเหมือนว่าตอนนั้นท่านก็ไม่ได้ศึกษาเล่าเรียนจนเชี่ยวชาญดีเท่าไหร่เลยนะคะ!"

        มุมปากของคุณปู่ซูกระตุก การมีศิษย์ที่ชอบโต้เถียงแบบนี้ช่างเป็นเรื่องที่เหนื่อยใจจริงๆ

        เขาทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า "ศิษย์พูดจาไม่ดีถึงอาจารย์ ควรถูกลงโทษ มา ยื่นมือออกมา!"

        จิ่งเยี่ยนกุยทำหน้าทะเล้นใส่เขา แต่ก็ยังเดินไปหาเขาอย่างว่าง่าย ยื่นมือออกไปให้ เขามองเห็นหนังด้านหนาบนฝ่ามือของเธอแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกไม้บรรทัดขึ้นสูง แล้วก็ฟาดลงบนฝ่ามือของเธอเบาๆ

        จิ่งเยี่ยนกุยกะพริบตา คุณปู่ซูเก็บไม้บรรทัด ทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า "วันนี้เป็นแค่การลงโทษเล็กน้อย ต่อไปถ้าทำผิดอีก จะต้องถูกลงโทษอย่างหนัก!"

        มุมปากของจิ่งเยี่ยนกุยยกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยความเคารพว่า "น้อมรับคำสอนของอาจารย์ค่ะ!"

        คุณปู่ซูกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ แล้วดึงลิ้นชักข้างๆ ออกมา หยิบหนังสือเก่าที่ดูก็รู้เลยว่าเก่าแก่มากออกมาให้เธอและพูดว่า "นี่คือตำราแพทย์ที่อาจารย์ปู่ของเธอเคยเรียน มีเรื่องราวต่างๆ ที่ท่านได้เรียนรู้จากประสบการณ์จริง เอาไปอ่านดูให้ดี แล้วต้องดูแลรักษามันให้ดีด้วยนะ"

        จิ่งเยี่ยนกุยรับมาแล้วพบว่าหนังสือทั้งหมดนี้เป็นตำราแพทย์ที่เธอเพิ่งท่องจำไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่เป็นฉบับในสมัยโบราณ ตัวหนังสือทั้งหมดเป็นตัวอักษรแนวตั้ง ซึ่งเป็นตัวอักษรขนาดเล็กที่เขียนอย่างพิถีพิถันเอาไว้มากมาย

        ตัวอักษรเล็กๆ แบบที่เรียกว่าลายมือเหมือนหัวแมลงวันนั้น จิ่งเยี่ยนกุยเคยได้ยินมาบ้าง แต่ไม่เคยเห็นของจริง เมื่อได้เห็นตัวอักษรที่เขียนไว้ ก็แทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามีคนใช้พู่กันเขียนตัวอักษรเล็กๆ ได้คมชัดขนาดนี้

        คุณปู่ซูยังให้ชุดเครื่องเขียนแก่เธออีกด้วย "สมัยก่อนคนเรียนแพทย์ ต้องเขียนตัวอักษรหนังสือได้สวยงาม หากเขียนได้ดี ก็จะสามารถเขียนประวัติการรักษาได้อย่างสวยงาม เพราะสำหรับแพทย์แผนจีนสมัยก่อน การเขียนประวัติการรักษาคือหน้าตาของแพทย์แผนจีน"

        "ตอนนี้คนเขียนพู่กันสวยๆ ก็มีไม่กี่คน ทุกคนหันไปใช้ปากกาหมดแล้ว แต่ถ้าเป็นศิษย์ของฉัน แต่ลายมือขี้เหร่เกินไป ก็จะทำให้ฉันขายหน้าได้เหมือนกัน ดังนั้นเธอต้องฝึกเขียนพู่กันทุกวัน"

        จิ่งเยี่ยนกุยพยักหน้าเบาๆ คุณปู่ซูพูดต่อไปว่า "มานี่ มาเขียนตัวอักษรให้ฉันดูหน่อย เธอต้องตั้งใจนิดหน่อย อย่าเขียนออกมาเหมือนลายตีนไก่ ไม่อย่างนั้นจะโดนไม้บรรทัด"

        "อาจารย์ ตอนนี้มันยุคใหม่แล้วนะคะ ท่านสอนแบบนี้จะไม่ล้าสมัยไปหน่อยเหรอ?" จิ่งเยี่ยนกุยพูดไปอย่างนั้น แต่ก็ยังเดินไปจับพู่กันอย่างว่าง่าย

        พู่กันที่ใช้เป็นพู่กันขนหมาป่าคุณภาพชั้นดี หมึกก็เป็นหมึกเถ้าสนที่หายาก ไม่ใช่หมึกดำที่ซื้อได้ตามท้องตลาด กระดาษก็เป็นกระดาษเซวียนที่มีคุณภาพดีเยี่ยม

        คุณปู่ซูหัวเราะเยาะ "เธอกราบไหว้ฉันเป็นอาจารย์ ก็ต้องทำตามกฎของฉันสิ คิดจะคืนคำงั้นเหรอ? สายไปแล้ว! ถ้าเธอไม่ยอมเป็นศิษย์ของฉัน ฉันก็จะสู้จนสุดชีวิต"

        วันนี้จิ่งเยี่ยนกุยได้ยินคำว่า "สู้สุดชีวิต" มาสองครั้งแล้ว การ "สู้จนสุดชีวิต" ของฟางเสียนจือทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่การ "สู้จนสุดชีวิต" ของคุณปู่ซูกลับทำให้เธอทั้งขำทั้งเอือมระอา

        เธอจับพู่กันจุ่มหมึกแล้วพูดว่า "หนูพอจะดูออกแล้ว อาจารย์ก็แค่หลอกให้หนูมาเรียนหมอเท่านั้นเอง"

        ขณะอาจารย์กับศิษย์โต้เถียงกันไปมา จิ่งเยี่ยนกุยก็เขียนตัวอักษรไปได้หลายบรรทัด เป็นตอนหนึ่งในคัมภีร์แพทย์ "เน่ยจิง"

        ชาติที่แล้วเธอเคยฝึกเขียนพู่กันมาก่อน แต่เพราะยุ่งมาก จึงไม่มีเวลาฝึก ลายมือที่เขียนออกมาก็แค่สวยงามเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นสวยเลิศเลอ

        คุณปู่ซูพูดด้วยสีหน้าไม่รังเกียจ "เขียนออกมาเหมือนลายตีนไก่จริงๆ แบบนี้ต่อไปยังต้องฝึกหนักๆ เข้าไว้"

        จิ่งเยี่ยนกุยถอนหายใจแล้วพูดว่า "รอให้หนูฝึกเขียนจนเก่ง ถ้าไม่ได้เป็นหมอ ก็จะเปิดโรงเรียนสอนเด็กเขียนพู่กันค่ะ"

        คุณปู่ซูยกไม้บรรทัดขึ้นมาอีกครั้ง เธอพลันคว้าหนังสือกับเครื่องเขียนแล้วพูดว่า "หนูนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการ ถ้าอาจารย์จะตีหนู ไว้ค่อยตีครั้งหน้านะคะ!"

        พูดจบก็วิ่งหนีไป คุณปู่ซูก็อายุมากแล้ว ตามเธอไม่ทัน และก็เป็นไปไม่ได้ที่จะตามเธอไปจริงๆ เขามองตามแผ่นหลังของเธอแล้วทั้งขำทั้งเอ็นดู ท่าทางของเธอนี่ เหมือนตอนที่เขายังเด็กจริงๆ

        เมื่อจิ่งเยี่ยนกุยวิ่งไปถึงห้องโถง ก็เห็นว่าฟางเสียนจือกับซูไป่ชิงกำลังคุยอะไรกันอยู่ เมื่อเห็นเธอวิ่งออกมาด้วยท่าทางรีบร้อน ทั้งสองก็หันมามองเธอ เธอจึงยกยิ้มแล้วพูดกับฟางเสียนจือว่า "อาจารย์ว่าลายมือฉันไม่สวย ท่านจะตีฉัน รีบไปเถอะ รีบไป!"

        เธอพูดอย่างรีบร้อน แต่ก็ยิ้มตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่าคุณปู่ซูไม่ได้จะตีเธอจริงๆ ฟางเสียนจือจึงยิ้มแล้วเดินออกไปกับเธอ ขณะที่ซูไป่ชิงกลับเข้าไปในห้องหนังสือเพื่อดูคุณปู่ของเขา

        เมื่อเข้าไป ก็เห็นคุณปู่ของเขากำลังเหม่อมองตัวอักษรหลายบรรทัดอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปพร้อมพูดว่า "ปู่ ผมเคยบอกปู่แล้ว ตอนนี้เขาไม่นิยมสอนแบบที่ปู่ทำแล้ว การสอนศิษย์ไม่ควรใช้ไม้บรรทัดตีกันง่ายๆ มันจะทำให้ศิษย์กลัวจนหนีไปนะครับ"

        "ตอนนี้ไม่มีใครเขียนพู่กันแล้ว ลายมือของเยี่ยนกุยถึงจะเขียนไม่สวยนัก ปู่ก็ค่อยๆ สอนเธอไป อย่าใจร้อน..."

        ขณะที่เขาพูดก็มองเห็นตัวอักษรที่จิ่งเยี่ยนกุยเขียน เป็นลายมือแบบที่ไม่ได้ฝึกฝนมาสักเท่าไหร่ ไม่มีความประณีตเลย แต่กลับมีเสน่ห์ที่สดใส เขาจึงไม่หวงคำชม "เออ ลายมือก็ไม่เลวนี่... อ๊ะ ปู่ อย่าตีผม!"

        ไม้บรรทัดของคุณปู่ซูฟาดลงบนตัวเขา "เจ้าเด็กนี่ ยังกล้าพูดอีก ลายมือที่แกเขียนก็เหมือนลายตีนไก่เหมือนกันนั่นแหละ"

        ซูไป่ชิงหัวเราะแล้วหลบไปด้านข้าง คุณปู่ซูก็พูดอย่างภูมิใจว่า "ยังไงซะแกก็ไม่มีหวังแล้ว แต่ฉันโชคดีกว่าเยอะ ที่อายุขนาดนี้แล้วยังได้เจอกับศิษย์ที่มีพรสวรรค์แบบนี้ ช่างโชคดีจริงๆ!"

        "ศิษย์คนนี้มีพรสวรรค์ด้านการแพทย์ เขียนหนังสือสวย ฉลาดและใจดี แถมยังกตัญญูอีกด้วย..."

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ "คำพูดเหล่านี้พวกเราพูดกันลับหลังก็พอ แกห้ามไปบอกเยี่ยนกุยเด็ดขาด ถ้าเธอรู้ว่าฉันชมเธอขนาดนี้ คงจะเหลิงไปถึงไหนต่อไหน!"

        มุมปากของซูไป่ชิงกระตุก แล้วพยักหน้าตอบรับ

        คุณปู่ซูก็ยังคงพูดอย่างรำพึงรำพันว่า "เยี่ยนกุยเป็นเด็กดีทุกอย่าง มีแค่นิสัยที่เป็นคนไม่ค่อยอยู่นิ่ง ฉันว่าเธอยังไม่ได้สงบจิตตั้งใจเรียนแพทย์อย่างจริงจัง"

        เรื่องนี้ซูไป่ชิงก็เห็นด้วย ประกอบกับวันนี้เขารู้เรื่องราวของตระกูลจิ่งมาบ้าง จึงพูดปลอบคุณปู่ซูว่า "ปู่ไม่ต้องใจร้อน ให้เวลาเยี่ยนกุยปรับตัวหน่อย ชีวิตเธอก็ไม่ได้ง่ายเหมือนกันครับ"