ปลุกความสามารถในการควบคุมสัตว์ร้ายระดับ SS ขึ้นมา

หลายชั่วโมงผ่านไป ที่ทางเดินอันเรียบหรู กู่เทียนเดินมาด้วยท่าทีสบายๆ เขาสวมกางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดลายหมีสีน้ำตาล รองเท้าแตะ มือซ้ายถือกล่องเกี๊ยวทอด ส่วนมือขวาถือน้ำส้มปั่น เขาหยุดลงหน้าประตูบานหนึ่งที่มียามสองนายยืนคุมอยู่ โดยทั้งสองสวมชุดเต็มยศพร้อมอาวุธครบมือ

ยามทั้งสองคนคุกเข่าลงพร้อมพูดขึ้น "เชิญครับ" แล้วเปิดประตูให้กู่เทียนเข้าไปทันที

ภายในห้องพิเศษนั้นเต็มไปด้วยเครื่องประดับหรูหราและวิวสุดอลังการที่สามารถมองเห็นทั่วทั้งห้องประมูลได้อย่างชัดเจน แสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟแชนเดอเลียร์กระทบกับเฟอร์นิเจอร์ที่ประดับด้วยแร่หายากและเพชร ในห้องนั้นมีเก้าอี้สี่ตัวที่ดูสง่างามไม่แพ้กัน

ภายในห้องมีแม่บ้านคนหนึ่งกำลังเทไวน์ลงแก้ว กู่เทียนเดินตรงไปยังเก้าอี้ด้านขวาสุด ห่างจากเก้าอี้ซ้ายสุดที่มีใครบางคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเขานั่งลง เสียงของหญิงสาวก็ดังขึ้น

"ทำไมไปนั่งไกลจังเลย? โรคหวาดระแวงนี่มันแก้ยังไงก็ไม่หายสินะ?"

กู่เทียนยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบกลับ "ถ้าให้ผมนั่งใกล้คุณ ผมกลัวตายนะเพราะว่าผมยังมีเงินอีกมากมายที่ยังไม่ได้ใช้ ดังนั้นกรุณาอยู่ให้ห่างจากผมด้วย อีกอย่างเหม็นกลิ่นสาบของโบราณด้วยนะครับ"

ตูม! แรงกดดันมหาศาลพุ่งตรงมาหากู่เทียนทันที เมดสาวที่ยืนเทไวน์อยู่นั้นปล่อยแรงกดดันออกมา ก่อนที่เสียง ปัง จะดังขึ้น เมดสาวล้มลงไปกับพื้น แต่กลับไม่มีบาดแผลหรือร่องรอยบาดเจ็บใดๆ พร้อมกับมีเงาดำจับกระสุนเอาไว้

หญิงสาวคนเดิมหัวเราะเบาๆ ก่อนพูดขึ้น "แม้ๆ ใจร้ายจังเลยนะ แค่สะกิดนิดหน่อยก็จะฆ่ากันเลยงั้นเหรอ? เป็นเด็กที่นิสัยไม่ดีเอาซะเลยนะ"

กู่เทียนนั่งเอนตัวสบายๆ บนเก้าอี้ พร้อมวางปืนลงบนโต๊ะ หยิบแก้วน้ำส้มปั่นขึ้นดื่ม ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ที่นี่บราซิล"

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มันคืออะไรกันล่ะนั้น?"

หญิงสาวคนนั้นเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาของเธอจับจ้องมาทางกู่เทียน "แต่ช่างเถอะ ว่าแต่หนุ่มน้อยมีอะไรที่สนใจหรือเปล่านะ? ถึงได้มาเข้ารวมงานประมูลในครั้งนี้นะ"

กู่เทียนยิ้มบางๆ มองสำรวจหญิงสาวตรงหน้า เธอดูเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์อย่างล้นเหลือ รูปร่างสมบูรณ์แบบ เอวคอดสะโพกผาย หน้าอกอวบอิ่มรับกับรูปลักษณ์อันงดงาม ผมดำขลับเป็นเงา ดวงตาคมเฉียบแฝงไปด้วยความฉลาด ริมฝีปากสีแดงสดที่ดูเย้ายวนจนยากจะละสายตา

กู่เทียนพูดขึ้นพร้อมยักไหล่เล็กน้อย "ก็แค่มาดูเฉยๆ"

[ชื่อ: กวงลี่เหมย]

[พรสวรรค์: SSS เทพสงคราม]

[ระดับการควบคุมสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด]

[พื้นที่จิตวิญญาณ: ไม่มี]

[สัตว์ร้ายที่ควบคุม:]

[1. ปลาทองตาแดง: ทอง ระดับกลาง (ศักยภาพสัตว์ร้าย: ทอง ระดับกลาง) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 1 เส้นทาง) ]

[2. ด้วงปีศาจอัสนี: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[3. ราชันย์เกราะศิลา: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[4. ราชันย์พยัคฆ์วารี: จักรพรรดิ ระดับสูง (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[5. เทพแห่งมิติ: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ] สีนั้นเอง

[6. ม้าโครงกระดูก: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[7. ดาบเทพสวรรค์: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[8. ต้นไม้อมตะ: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[9. จักรพรรดิอินทรีย์หยินหยาง: จักรพรรดิ ระดับกลาง (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[10. กิเลนเทพสงคราม: จักรพรรดิ ระดับต่ำ (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

กู่เทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย หญิงสาวคนนี้คือผู้นำของหอการค้านกยูง 7 สี แต่ที่น่าแปลกใจคือทำไมเธอถึงไม่มีพื้นที่จิตวิญญาณกันและเธอยังเป็นนักเรียนจากมหาวิทยาลัยจักรพรรดิอสูรด้วย เธอควรจะต้องมีพื้นที่จิตวิญญาณสิ กู่เทียนสงสัยเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ถามหรือแสดงสีหน้าใด

ทันใดนั้น กวงลี่เหมยก็วาร์ปมาที่เก้าอี้ของกู่เทียนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับเข้าที่คางของกู่เทียน ดวงตาของทั้งคู่สบกันอย่างเย็นชา ราวกับกำลังจะฆ่าฟันกัน

"หนุ่มน้อย เมื่อกี้เธอเห็นอะไรงั้นเหรอ?" กวงลี่เหมยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แต่ลึกลงไปกลับแฝงความจริงจังและกวงลี่เหมยก็ถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเธอเห็นว่ากู่เทียนเงียบ "เมื่อกี้จังหวะการเต้นหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะนิดหน่อยหรือเปล่า?"

กู่เทียนไม่ได้ตอบในสิ่งที่เธอถาม เขากลับเบนสายตามองไปยังเมดสาวที่วาร์ปมาคุกเข่าอยู่ข้างเขา หญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี แม้จะด้อยกว่ากวงลี่เหมยเล็กน้อย แต่กลับมีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง

[ชื่อ: ไป๋เสวี่ยหลาน]

[พรสวรรค์: SSS บาเรียอมตะ]

[ระดับการควบคุมสัตว์ร้าย: มหากาพย์ ระดับสูงสุด]

[สัตว์ร้ายที่ควบคุม:]

[1. วาฬศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์สมุทร: มหากาพย์ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[2. ราชาเต่าปราการ 5 ธาตุ: มหากาพย์ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[3. หินรูนผู้พิทักษ์: มหากาพย์ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[4. มังกรแสงอมตะ: มหากาพย์ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[5. วิหคทองคำพิทักษ์สวรรค์: มหากาพย์ ระดับสูง (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[6. สิงโตเทพสายน้ำ: มหากาพย์ ระดับกลาง (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[7. วานรเทพแห่งขุนเขา: มหากาพย์ ระดับสูง (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[8. ราชันย์ตะขาบทองคำ: มหากาพย์ ระดับต่ำ (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

[9. ราชันย์แมงป่องโล่ศักดิ์สิทธิ์: มหากาพย์ ระดับสูงสุด (ศักยภาพสัตว์ร้าย: จักรพรรดิ ระดับสูงสุด) (เส้นทางวิวัฒนาการ: 0 เส้นทาง) ]

กู่เทียนสังเกตไป๋เสวี่ยหลานอย่างใจเย็น เพราะในตอนที่กวงลี่เหมย พุ่งมาหากู่เทียน กู่เทียนได้ดึงเข็มพิษออกมาแทงที่กวงลี่เหมยแต่ว่าไป๋เสวี่ยหลานได้ยื่นมือออกมารับเข็มพิษที่กู่เทียนจะเอาไปแทงกวงลี่เหมยได้มันเวลาพอดี กู่เทียนยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยขึ้น "ทำไมถึงไม่หักแขนฉันละ……"

ไป๋เสวี่ยหลานที่ตอนนี้พ่นเลือดออกมาพูดด้วยเสียงสั่นๆ "ดิฉัน…ไม่มีความสามารถเพียงพอค่ะ"

กู่เทียนส่ายหัวก่อนจะพูดขึ้น "ช่างเถอะ…. ว่าแต่คุณไปหา เมดคนนี้มาจากไหนกัน? ทำไมเธอดูทุ่มเททุกอย่างให้คุณขนาดนี้ แม้กระทั่งมอบชีวิตของตัวเองให้คุณด้วย"

กวงลี่เหมยยิ้มก่อนจะพูดขึ้น "อิจฉางั้นเหรอที่ไม่มีคนรอบตัวที่ไว้ใจได้แบบฉันนะ.."

ขณะเดียวกัน ไป๋เสวี่ยหลานพยายามจะยืนหยัดต่อไป แต่ร่างของเธอกลับไม่ไหวแล้ว ก่อนที่เธอจะทรุดตัวลง กวงลี่เหมยขยับตัวอย่างรวดเร็ว มือของเธอตวัดผ่านแขนของไป๋เสวี่ยหลาน ก่อนที่แขนของเมดสาวจะถูกตัดออกไปในพริบตา

กู่เทียนโยนเข็มฉีดยาที่บรรจุเซรุ่มพิเศษและยารักษาลงไปที่แขนของไป๋เสวี่ยหลานทันที สารสีทองไหลเวียนเข้าสู่ร่างของเธอ และเพียงไม่นาน แขนที่ขาดของเธอก็ค่อยๆ ฟื้นฟูขึ้นใหม่ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กวงลี่เหมยยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดขึ้น "ทำไมนายถึงได้รังแกเมดของคนอื่นแบบนี้กันน้าา? พ่อแม่ไม่สั่งสอนงั้นเหรอ?"

ทันใดนั้น กวงลี่เหมยก็เอื้อมมือไปแตะที่ลำคอของตัวเอง ก่อนที่นิ้วของเธอจะดูดของเหลวสีดำไหลออกมาตามปลายนิ้วของเธอ เธอเหลือบมองไปที่กู่เทียนด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "นายนี้ขยันใช้พิษจริงๆ นะ"

กู่เทียนนิ่งเงียบ เขาหยิบเกี๊ยวเข้าปาก ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ขอบคุณที่ชม คุณยาย"

ไป๋เสวี่ยหลานที่ฟื้นตัวกลับมา นอนอยู่ในอ้อมแขนของกวงลี่เหมย เธอแสดงสีหน้าหวาดกลัวอย่างชัดเจน เธอเคยได้ยินจากเจ้านายของเธอมาก่อนว่าชายตรงหน้าอันตรายมาก แต่เมื่อพบกันครั้งแรก เธอกลับเห็นว่าเขามีระดับเพียงแค่ ทอง เท่านั้น ทำให้เธอชะล่าใจและลืมคำเตือนของกวงลี่เหมยไปเสียสนิท

ไป๋เสวี่ยหลานหายใจหนัก ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น "ขอบคุณท่านหญิงกวงลี่เหมย และขอบคุณนายน้อยกู่เทียนด้วยค่ะ ดิฉันขออภัยในความไร้มารยาทของดิฉันด้วยค่ะ"

กู่เทียนโบกมือไปมา "ไม่เป็นไรๆ"

กวงลี่เหมยที่ตอนนี้เอนตัวพิงกู่เทียนเบาๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงล้อเลียน "แค่ลมปากมันเชื่อได้ที่ไหน ใครๆ ก็รู้ว่านายเป็นพวกเด็กเก็บกด ต่อหน้าบอกว่าไม่เป็นไร แต่ในใจนายหาวิธีที่จะฆ่าเธออยู่ใช่ไหม?"