เซี่ยซู ได้ยินเสียงคนพูดกันหน้าบ้าน เลยเปิดประตูรั้วออกมาดู เห็นครอบครัวลูกสาวก็ใ รีบเดินมาจับมือลูกสาวแล้วเริ่มซักถาม
“หลินเออร์ เ้ามาทำไมไม่บอกแม่ก่อนละลูก มีปัญหาอะไรหรือไม่ ถึงมากันกะทันหันเช่นนี้”
“ข้ามาพาลูกๆ มาเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่น่ะเ้าคะ”
“ไปๆ เข้าบ้าน ไปคุยกันในบ้าน” แม่เซี่ยชวนลูกหลานเข้าบ้าน หันมองไปเจอลู่เหวิน
“อา..เสี่ยวเหวินของยายดูแข็งแรงขึ้นมากเลย เดินทางมาเหนื่อยไหม ไปๆ เดี๋ยวยายหาอะไรให้กินกัน”
แม่เซี่ยเข้าครัวไปสักพัก ก็ยกน้ำดื่มออกมาให้ เด็กๆ รับมาเมื่อดื่มก็ตาลุกวาว
“ท่านแม่ดื่มดูสิขอรับ น้ำบ้านท่านยายหวานจัง” ลู่เสียนกล่าวด้วยความตื่นเต้น
เย่หลินเมื่อรับมาดื่มก็รู้สึกตื้นตันใจหันไปกล่าวกับผู้เป็มารดา
“ท่านแม่ น้ำตาลแพงมาก ท่านไม่ควรนำมาให้เด็กๆ ดื่มเล่นแบบนี้เลยเ้าค่ะ”
“ไม่ให้ดื่มตอนนี้จะให้ตอนไหนกัน จะเสียดายอะไรลูกหลานทั้งนั้น อีกอย่างน้ำตาลนี่พ่อกับน้องชายเ้าได้มาตอนไปช่วยร้านขายเครื่องปรุงในเมือง ไม่ได้เสียเงินอย่างที่เ้ากังวลหรอก” แม่เซี่ยเอ่ยบอกลูกสาว
“ท่านแม่ขอรับ ข้าจะขอฝากภรรยากับลูกๆ ไว้สักสี่ห้าวัน ได้ไหมขอรับ” หยางเฉินเอ่ยปากขอรบกวน
“ทำไมจะไม่ได้เล่า ห้องเก่าหลินเออร์ก็มีอยู่ เ้าไม่ต้องเกรงใจพ่อกับแม่หรอก แม่ทำปลาแห้งไว้ ยังตากไม่เสร็จ พวกเ้านั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวแม่มาทำกับข้าวให้กิน” แม่เซี่ยพูดจบก็เดินออกไปโดยมีนางเย่และลูกสาวทั้งสองตามไปช่วย
หลังจากแม่เซี่ยออกไปแล้ว ลู่เหวินก็ปรึกษากับพ่อว่าจะนำอะไรออกมาอีก 2 ชั่ง
“เมื่อคืนเ้าเอาเนื้อหมูออกมาแล้ว วันนี้ก็เอาไข่ไก่ออกมาดีกว่า” หยางเฉิงแนะนำ
ลู่เหวินเอาไข่ไก่ออกมาได้ 15 ฟอง เมื่อแม่เซี่ยกลับเข้าบ้านมา หยางเฉิงจึงเอาเนื้อและไข่ออกมาให้
“พวกเ้าพาอะไรกันมาเยอะแยะ หมดเงินไปเท่าไหร่กับของพวกนี้ พวกเ้าไม่อยากมาเป็ภาระน่ะแม่รู้ แต่ถึงบ้านแม่จะยากจน ก็ไม่ถึงกับเลี้ยงข้าวพวกเ้าไม่ไหวหรอกนะ”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านแม่ เดี๋ยวข้าพาลูกๆ ไปช่วยท่านพ่อ กับอาไห่ที่แปลงนาก่อนนะขอรับ” หยางเฉิงพูดจบก็พาลูกๆ ออกไป
ลู่เหวินที่กำลังสำรวจบ้านเรือนต่างๆ นั้น ก็ถูกเรียกโดยระบบ
“นายท่าน เมื่อไหร่ท่านจะวางของขายในห้างเล่า จะได้อัพเกรดระดับสักที” หยินกล่าวด้วยความกังวล
เ้านายของมันมาอยู่ในร่างเด็กผู้ชาย ทั้งยังทุ่มเทความสนใจไปที่ครอบครัว มากกว่าผลประโยชน์ของตนเองที่จะได้จากระบบ
“หยิน เ้าก็เห็นว่าข้าไม่ได้ออกไปสำรวจสิ่งใดเลย รอสักหน่อย ข้าจะชวนท่านพ่อไปหาของป่า”
เมื่อมาถึงที่นาหยางเฉิงเข้าไปทักทายพ่อตา ด้วยการช่วยเหลือของหยางเฉิงและลูกๆ ที่นาที่อาจจะต้องทำอีก 3 วัน กลายเป็เสร็จเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงพากลับบ้าน วันนี้บ้านเย่ทำกับข้าวหลายอย่าง มีทั้งจานเนื้อ จานปลา ทำให้เด็กๆ อิ่มแปล้เลยทีเดียว เมื่อกินข้าวเสร็จแล้ว หยางเฉิงก็นึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ตนต้องเข้าเมือง เลยชวนน้องภรรยาไปด้วย
“พรุ่งนี้ร้านรับก่อสร้างจิ่นเลี่ยน จะเปิดรับสมัครคนงาน ให้ค่าแรงวันละ 40 อีแปะ ข้าจะไปสมัครเ้าจะไปด้วยไหมอาไห่”
“ไปขอรับ วันนี้ที่นาก็ไม่มีอะไรแล้ว เหลือแค่กำจัดวัชพืชก่อนเก็บเกี่ยว ค่าจ้างสูงขนาดนี้ คนต้องเยอะแน่เลยขอรับพี่เขย” เย่ไห่ตอบรับด้วยความยินดี
หลังจากเด็กๆ ช่วยกันล้างจานเสร็จแล้วก็เข้าห้องนอน
“ท่านพ่อ หลังจากกลับบ้าน ข้าขอไปหาของป่าและวางกับดักกับพี่ใหญ่และพี่รองนะขอรับ” ลู่เหวินขออนุญาตผู้เป็พ่อ
หยางเฉิงลูบหัวเด็กน้อย “ไปสิ แต่เ้าต้องเชื่อฟังพี่ๆ ไม่เข้าไปเขตป่าลึกนะ เ้ายังเล็กนัก รอโตกว่านี้ พ่อจะสอนเ้าล่าสัตว์”
ยามอิ๋นของวันต่อมา หยางเฉิงและเย่ไห่พากันออกเดินทางไปในตัวตำบล เมื่อไปถึงก็พบกับพี่ชายต่างบิดาทั้งสองคน และกลุ่มคนจำนวนมากรอสมัครอยู่ก่อนแล้ว หยางซานและหยางโปเห็นหยางเฉิงเดินมากับเย่ไห่ก็ไม่สบอารมณ์
“น้องสาม เ้าก็มาด้วยเหรอ เ้ารู้ั้แ่เมื่อไหร่ว่าร้านจิ่นเลี่ยนเปิดรับสมัคร ทำไมไม่บอกข้ากับพี่รองของเ้า แต่ดันไปบอกคนนอก”
“พี่ใหญ่กับพี่รองเข้าเมืองมาเสี่ยงดวงกันทุกวัน ข้าคงไม่ต้องบอกหรอก” พูดจบก็เดินไปเข้าแถวรอสมัครงานโดยไม่หันมาสนใจพี่ชายทั้งสองอีก
1K
