ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 15 คุยกันซึ่งหน้า (2)

        อิ่นซื่อสีหน้าบึ้งตึงในใจโมโหแทบอยากอาละวาด ปกติแม้นางจะเอ็นดูอู่เวยมากกว่า ทว่าก็แค่เอ็นดู หากเป็นเพราะอู่เวยทำให้นายท่านผู้เฒ่าหงุดหงิดและไม่พอใจ สถานการณ์ก็จะต่างกันแล้ว

        บริเวณด้านนอกของเรือนเฉาหน่วนมีหญิงรับใช้สูงวัยกับสาวใช้หลายคนกำลังทำความสะอาดคนที่คอยคุมคือจินหู สาวใช้ขั้นสองที่อยู่ข้างกายมารดาของอู่เย่ว์ เมื่อมองเห็นอู่เย่ว์เดินมาแต่ไกลนางก็รีบเข้าไปต้อนรับบ่าวรับใช้ของที่นี่ล้วนได้หลินหมอมอเป็นคนสั่งสอนหลินหมอมอเป็นหมอมอที่มาจากวังหลวง เรื่องมารยาทกฎระเบียบปกติจึงไม่ต้องพูดถึงตอนที่เล่ออี๋จวิ้นจู่เพิ่งแต่งเข้ามาก็ใช้เวลาจัดการเรือนเฉาอวี่อยู่ระยะหนึ่งต่อมาพอจ้าวซูเฉี่ยวย้ายเข้ามา เล่ออี๋จวิ้นจู่ล้มป่วยก็ค่อยๆเหลือเพียงเรือนเฉาหน่วนที่ยังพอเป็นระเบียบเรียบร้อย อู่เย่ว์นึกถึงเรือนของตัวเองกับอู่เฉินที่รกระเกะระกะแล้วก็รู้สึกอารมณ์ขุ่นมัว

        “คุณหนูใหญ่ฮูหยินรออยู่นานแล้วเจ้าค่ะ แม้แต่อาหารกลางวันก็กินไปแค่ไม่กี่คำเมื่อครู่ยังอยากลุกจากเตียงมารอที่หน้าเรือน ดีที่ได้หลินหมอมอห้ามไว้คุณหนูรีบเข้าไปเถอะเจ้าค่ะ” จินหูเห็นอู่เย่ว์ก็รู้สึกดีใจจากใจจริง ทว่าพอเห็นอู่เวยที่อยู่ด้านหลังอู่เย่ว์สีหน้าจากที่ดีใจก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา กลายเป็นเย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง“เหตุใดคุณหนูรองก็มาด้วย ฮูหยินไม่สบาย ไม่ค่อยอยากพบคนนอก”

        อู่เวยกำมือ บ่าวรับใช้แต่ละคนของเรือนเฉาหน่วนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแม้แต่สาวใช้ขั้นสองก็ยังกล้าชักสีหน้าใส่นาง ตอนนี้ก็แค่อาศัยบารมีที่มีอยู่น้อยนิดของสตรีที่อยู่ในเรือนคนนั้นรอคนคนนั้นตายเมื่อไร ท่านแม่ของนางได้เป็นนายหญิงของเรือนเฉาอวี่นางค่อยมาไล่จัดการทีละคน

        นางเองก็ไม่ได้อยากมาอยู่ตรงนี้แต่พอนึกว่าอีกเดี๋ยวจะทำให้อู่เย่ว์ได้เล่นละครฉากใหญ่ ทำให้สตรีที่อยู่ในเรือนผู้นั้นต้องเคร่งเครียดนางก็แทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่แล้ว

        “ข้าให้นางมาเองหากท่านแม่ไม่อยากพบนาง ให้นางรออยู่ด้านนอกก็ได้” อู่เย่ว์พูดขึ้นเสียงเรียบ

        ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นก็มีสาวใช้ชุดเขียวเดินเข้ามาจากข้างนอกนางประคองถาดไม้ประดู่แกะสลัก บนถาดมีชามกระเบื้องขนาดเล็กสีเขียวหยกยังไม่ทันเดินเข้ามาใกล้ก็ได้กลิ่นหอมของยาโชยมาอ่อนๆ

        อู่เวยแอบดีใจเมื่อสาวใช้ชุดเขียวประคองถาดเข้ามาใกล้แล้ว นางก็แสร้งทำเป็นไม่ระวังสะดุดล้มเข้าใส่ เอามือผลักถาดไปทางอู่เย่ว์

        อู่เย่ว์เตรียมระวังสาวใช้คนนี้อยู่ก่อนแล้วพอเห็นท่าทางของสาวใช้ผิดปกติไปนางก็ไหวตัวได้ก่อน แววตาเย็นชา ตอนที่ชามกระเบื้องกำลังจะเคลื่อนเข้ามาใกล้นางก็เบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วอู่เวยผลักพลาด ยาที่อยู่ในชามนั้นต้มได้กำลังดี ยังมีควันโชยอยู่ จึงสาดรดเข้าไปที่ตัวนาง

        อู่เวยกรีดร้องด้วยความตกใจ

        ภายในลานเรือนเกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันทีเพราะเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นถึงแม้ยาถ้วยนั้นจะร้อน ทว่าเสื้อผ้าในฤดูใบไม้ผลิก็ยังถือว่าหนาอยู่ ซึมไม่ถึงตัวไม่มีทางลวกผิวหนัง เพียงแต่ยาสีดำหกรดตัวอู่เวย นางตกใจหน้าซีด สภาพดูไม่ได้เป็นอย่างมาก

        พอหลินหมอมอได้ยินเสียงจากด้านนอกก็เดินออกมาดูนางเหลือบมองเล็กน้อย อย่างไรเสียก็เป็นคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากนางออกคำสั่งโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน“ลากตัวสาวใช้ที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ออกไปสั่งสอนมารยาท”

        อู่เวยได้สติกลับมานางรีบเข้าไปขวาง “เดี๋ยวก่อน ข้ามีเรื่องอยากถามให้ชัดเจนยานี่เจ้าไม่ระวังเองหรือจงใจสาดมาที่ตัวข้า”

        นางมองสาวใช้คนนั้นด้วยสายตาเอาเรื่องเดิมทีตกลงกันไว้ว่าจะสาดไปที่อู่เย่ว์ปรากฏว่าสาวใช้ไม่ได้เรื่องคนนี้กลับสาดมาที่นาง คิดว่าเป็นแบบนี้แล้วนางจะหมดหนทางอย่างนั้นหรือขอแค่ทำให้สาวใช้คนนี้ยืนยันออกมาได้ว่าอู่เย่ว์ต้องการสั่งสอนนางอีกเดี๋ยวท่านย่ามา อู่เย่ว์ก็คงหนีไม่พ้นความผิดที่หยามเกียรติน้องสาวต่างมารดาแล้ว

        พอหลินหมอมอได้ฟังก็รู้ได้ว่านี่เป็นแผนร้ายของอู่เวยสีหน้าของนางเย็นชาลงทันที ขณะที่นางกำลังจะให้คนลากตัวสาวใช้คนนั้นออกไปกลับเป็นอู่เย่ว์ที่ขวางนางไว้ “หลินหมอมอ ท่านแม่สุขภาพไม่ดีข้าไม่อยากเอาเรื่องแค่นี้ไปรบกวนท่าน หลินหมอมอเข้าไปในเรือนดูแลให้นางพักผ่อนทางนี้ข้าจะจัดการเอง”

        หลินหมอมอถึงได้มองเห็นคุณหนูใหญ่ของตัวเองชัดๆความงดงามทั้งเรือนร่างได้ขับให้ใบหน้าที่สวยดุจสายน้ำของคุณหนูใหญ่ดูมีน้ำมีนวลผิดปกติดวงตาดำขลับคู่นั้นดุจดวงดาวเปล่งประกายชวนให้หลงใหลความเกรี้ยวกราดอย่างที่เคยมีก็ไม่ปรากฏให้เห็น กลับกลายเป็นความสุขุมเยือกเย็นนางเห็นแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้

        คุณหนูใหญ่สมกับเป็นบุตรสาวของจวิ้นจู่

        “ข้าจะเข้าไปรายงานฮูหยิน”หลินหมอมอฉีกยิ้มกว้างพลางพูดขึ้น

        เวลานี้สาวใช้ที่อยู่หน้าเรือนร้อนใจเป็นอย่างมาก“หมอมอ ฮูหยินผู้เฒ่ามา”

        ดวงตาของอู่เวยฉายแววโหดเหี้ยมขึ้นมาพอเห็นอิ่นซื่อปรากฏที่หน้าประตูนางก็บีบน้ำตาให้ไหลออกมาทันที

        “นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ตามมาด้วยน้ำเสียงดุดันอู่เวยอดตกใจไม่ได้ ทำไมแม้แต่ท่านปู่ก็มาด้วย นางมองไปรอบๆก็พบว่าไฉ่เหมยไม่ได้ตามมา จึงเริ่มรู้สึกไม่พอใจ แต่พอคิดดู ท่านปู่มาก็ดีแล้วจะได้ให้ท่านปู่ดูคุณหนูใหญ่หลานสาวสายตรงคนนี้ว่าดูถูกน้องสาวตัวเองอย่างไร

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97