ค่ำคืนแสนเหน็บหนาว แสงดวงจันทร์พร่างพราวหยอกล้อกับดาวเดือน ทั้งสายลมพัดส่องหอบเอาไอเย็นเข้ามาในห้องใหญ่ กายหยาบสองร่างกกกอดกันแน่น.....
"สปาต้า! ท่าน! ขยับไปอีกได้ไหม? ข้าหายใจไม่ออก!" เสียงอู้อี้ไล่คนบางคนให้ถอยห่าง ร่างบางในชุดนอนยังดิ้นพยศในอ้อมกอดผู้เป็สามี
"ที่รัก...ทำไมถึงไล่พี่อย่างนั้นล่ะ?"
"พะ พี่???!" ไอ้คำหวานนั่น มันชวนให้ใจระทวย เขาจะรู้หรือไม่ว่าสิ่งที่เขาทำ มันมีผลร้ายแรงกับหล่อนถึงเพียงไหน
ั้แ่แต่งกับเขามา เราสองคนแทบไม่ค่อยได้คุยกันเลย เขาเข้าวังทำงาน เสร็จแล้วก็ไปรบที่ชายแดน จากนั้นค่อยมานอนที่เรือน วันสองวันก็ไปอีก....จริงอยู่ที่หล่อนและสปาต้าไม่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันบ่อยครั้งเหมือนกับสามีภรรยาคู่อื่นแต่หล่อนก็แอบหวังนิดๆ ว่าผู้เป็สามีจะใกล้ชิดกันมากกว่าก่อน... สปาต้าเขาก็ดีทั้งสุภาพ เอาใจใส่ในตัวหล่อน แม้บางครั้งจะพูดจาหวานลมปากอยู่บ้าง...
หากแต่เขาในตอนนี้เหมือน....เหมือนคนเมา...เสียมากกว่า...
"สปาต้า...ท่านเมาหรือคะ?" เมื่อค้างใจอยู่จนหนักอก โซเฟียจึงถามออกไปโต้งๆ หล่อนมองใบหน้าคมทำหน้าซื่อ มีแววตาประหลาดใจ...ยามนี้เขาดูไม่ร้าย เขาดูน่าใคร่น่าเอ็นดู...
"พี่ไม่ได้เมา" เขามองดวงตาคู่กลมของหล่อน "เ้าไม่ชอบหรือ?" เขาถามกลับ ตาแกร่งร้อนแรงยังคงจ้องมองภรรยาอยู๋ไม่วาย
"ไม่ใช่… ข้าแค่ประหลาดใจ ท่านดูไม่เหมือนก่อน" หล่อนตอบ มองเขากลับอย่างไม่ยอมแพ้
มือหยาบเคลื่อนไปลูบหลังบางเบาๆ ราวจะบอกให้หล่อนมั่นใจในตัวเขา
"เราแค่ไม่ได้อยู่ด้วยกันฉันสามีภรรยา พี่แค่อยากทำในสิ่งที่ยังไม่ได้ทำ แค่นั้นเอง" สปาต้ามองภรรยาในอ้อมแขนอย่างเอ็นดู...ทั้งสายตาและการกระทำราวกับจะยืนยันในวาจาที่เปล่งออกไป
"อ อย่างนั้นหรือคะ..." โซเฟียคิดว่านี่คงเป็โอกาสดีที่จะถามเขา
"ทำไมท่านถึงแต่งกับข้าล่ะ ทำไมท่านถึงใจดีกับข้าล่ะคะ?" หล่อนมองเขาสีหน้าจริงจัง
"มีสตรีงดงามมากมายคงรอคิวต่อแถวเป็เ้าสาวท่านยาวโข ข้าไม่เข้าใจ" หล่อนมองเขานิ่ง รั้งรอคำตอบ
"......"
สปาต้านิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขาเองก็งงฉงนเช่นกัน ตอนแรกตนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ่นั้นเขากำลังหาเ้าสาวที่จะมาดูแลบริน พอดีกับบารอนรอนด้าเสนอบุตรสาวให้เพราะเห็นว่าเขาเป็หลักปักฐานและมีมารยาทสุภาพพอควรจะเป็สามีที่ดี จึงพูดคุยเื่การมั่นหมายและด้วยกฎเกณฑ์ทางสังคมที่ต้องแต่งงานเพื่อรับตำแหน่งและสร้างทายาทเพื่อให้วงศ์ตระกูลได้ยึดหลักปักฐานมั่นคง เพราะตนเป็นายทหารจะตายวันตายพรุ่งย่อมไม่รู้... สปาต้ามองใบหน้านวล มองเขาตาจดจ่อคล้ายรบเร้าให้เขาตอบ... จึงมองว่าภรรยาผู้นี้น่าใคร่น่าทะนุถนอม...ไม่จู้จี้เรียกร้องอะไร ยามเขาไปมาดึกดื่นหรืออยู่ไกลในชายแดนหล่อนก็พยายามหาเวลาพูดคุยถามสารทุกข์สุขดิบกับเขาตลอด ถึงแม้ตนจะเข้างานบ่อยและใช้เวลาอยู่เรือนน้อย หล่อนก็ไม่เซ้าซี้คอยจัดเเจงเื่ต่างๆ และดูแลคนของเขาเป็อย่างดี หล่อนมีความรู้ความสามารถ ใจเย็นและไหวพริบดี...แต่เขาดันทำพลาดเื่หนึ่ง...
"หืม...เพราะภรรยาพี่น่าใคร่น่าเอ็นดู" เขาตอบสั้นๆ แล้วโน้มลงจูบหน้าผากมน "จนข้าอยากเก็บเ้าไว้ในตู้ไม่ให้ผู้ใดได้เห็น" ร่างสูงพูดแล้วยิ้มออกกว้าง
"หะ!!" ร่างบางสะดุดกึก....ประโยคแรกมันก็ดีอยู่หรอกหนา แต่เขาไม่น่าเอาประโยคที่สองมาเพิ่ม รู้อย่างนี้หล่อนไม่ถามดีกว่า....ฟังแล้วมันไปสะกิดภาพชวนหลอนขึ้นมา ว่าแล้วขนหัวก็ลุกพอง....มาคิดดูอีกที...หล่อนยังไม่มีเวลาไปสืบเื่เมื่อวันวานเลย ถ้าหล่อนไม่ได้คิดไปเอง บ่าวใช้คนนั้นก็คงมีชีวิตอยู่...ถ้าไม่อยู่ก็คงลาออกไป....หรือไม่ก็....ตายตกไปจริงๆ
ร่างบางพลิกตัวหันหลังให้สามีผู้งดงาม เพราะหากหล่อนสบตากับอกแกร่งอวบอิ่มอยู่นาน เืกำเดาคงพุ่งไหล...
"......!!!!"
ร่างบางนิ่งเกร็ง แข็งทื่อ....ตาเบิกกว้าง....
เขาทำอะไรน่ะ!
"อือ" มือหยาบโลนซุกซน กอบกุม เคล้นคลึงเนื้อแน่นอวบอิ่ม ราวจะคั้นให้น้ำขุ่นขาวไหลออกมา โซเฟียหันขวับมองผู้เป็สามี แสงสลัวของตะเกียงสาดส่องให้เห็นเพียงริบหรี่สะท้อนดวงตาแดงที่ประหนึ่งว่ามันกำลังระอุร้อนเป็เปลวไฟ ทั้งสายลมเย็นเบาๆ โผยผินผ่านหน้าต่างสาดเข้าห้องกว้างขวาง คล้ายจะลบไล่ความบรรยากาศอันไม่คุ้นอยู่ในที แต่มือหนาหยาบโลนยังฟ้อนเฟ้นปทุมถันแน่นเนื้ออยู่ไม่วาง ราวจะสร้างแรงปรามบางอย่างให้ลุกโชนขึ้น และด้วยความนุ่มนิ่มและกลิ่นหอมรัญจวนจากกายสาวทำให้เขาไม่สามารถหยุดสิ่งที่กระทำได้....
"อะ อ่ะ" มือบางยกขึ้นปิดปากอิ่มไว้ พลางผลักดันมือแกร่งให้หยุด หากหล่อนต้องร้องครางเมื่อลิ้นสากรุ่มร้อนไล่เลียลำคอขาว มันเปียก แฉะ และเหนียวหนึบ ชวนขนลุกขนพอง โซเฟียหดคอห่อเข้าใน ทำเอาร่างสูงหลุดขำ....
"โซเฟีย....เ้าหดตัวเหมือนนกกระตั๊วเลยรู้ไหม?" เขาขำหล่อน
"นี่ท่าน! ว่าข้ารึ?!" หล่อนมองเขาค้อนใหญ่ๆ หน้าแดงก่ำ...เขาเล่นทะเล้นกับหล่อนแถมยังมาว่าความไม่ประสีประสาอีก!
"ก็ข้าไม่เคยทำอะไรเเบบนี้นี่ ท่านจะมาขำข้าไม่ได้นะ" หล่อนต่อว่าเขา
"! แน่นอนว่าเ้าต้องไม่เคย" เขาเอ่ยเสียงต่ำ "ถ้าชายผู้ใดมันบังอาจมาสอนเ้าเื่แบบนี้ล่ะก็ ข้าจะล่าเอาหัวมันมาสับเป็ชิ้นๆ โยนให้หมากิน" สปาต้าคำรามเสียงขู่ ั์ตาวาววาบเผยแววร้ายกาจ ....ชายต่ำดำขาวหน้าไหนมันบังอาจมาหมายตาภรรยาของเขา...มีหรือเขาจะเอามันไว้....
โซเฟียนิ่งงัน คำขู่ของเขาเมื่อครู่ทำเอาหล่อนใจหายวาบ สันหลังเย็นเฉียบอยู่รำไร
ว๊าวว! หล่อนไม่คิดว่าจะได้เห็นด้านมืดของเขาเร็วขนาดนี้ ถ้าเป็อย่างที่ตนคิดไว้ล่ะก็ ใบหย่าคงบินว่อนไปพร้อมกับหัวเล็กๆ ของหล่อนแน่นอน...
"อึก! ดะ เดี๋ยวก่อน อ๊ะ!" มือบางรุดจับมือแกร่งไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะรุกรานกายหล่อนไปมากกว่านี้ พานให้ใจดวงเล็กวิ่งวุ่นกันพัลวัน..
"ท่านจะทำอะไร? นอนได้แล้วสปาต้า" หล่อนยั้งไว้
มีหรือเสือสิงห์ที่ได้ลิ้มลองเหยื่อเนื้อหวานจะหยุดการเอาง่ายๆ มือหนารั้งร่างบางให้หยุดนิ่งใต้ร่างแกร่ง เขาขึ้นคร่อมหล่อนอย่างรวดเร็วราวจะกักขังนกน้อยไว้ในกรงกำยำ
"สปาต้า...." เสียงหวานเอ่ยชื่ออีกฝ่ายดังลั่น หล่อนใ...ตอนนี้เขาเหมือนสามีที่หล่อนไม่รู้จัก เขาน่าเกรงน่ากลัว ทั้งแววตา ทั้งวาจา....โซเฟียมองั์ตาคมกล้าอย่างตื่นตระหนก...
"เลิกแกล้งข้าได้แล้ว!" หล่อนแย้งเขาเบาๆ โบราณท่านว่าใจเย็นสู้เสือ...
"ฮาาา...." สปาต้าถอนหายใจยาวพรืด เหมือนเขาจะรีบร้อนเกินไป จึงโน้มลงจุมพิตจมูกโด่งรั้นเบาๆ ก่อนจะรุดไปยังแก้มเนียนทั้งสอง ถึงเืร้อนจะเดือดพล่านปานใดเขาต้องยั้งใจไว้เสียก่อน...
"ขอพี่จูบทีนึงแล้วจะไม่กวนอีก..." เขาถามเสียงอ่อน...ซุกซบใบหน้าแกร่งกับอกอิ่ม รอคำตอบ...
นี่หล่อนทำอะไรอยู่! ยังไงเขาก็เป็สามี เขาเป็ครอบครัวหล่อน ไม่ใช่ว่าหล่อนต้องทำหน้าที่ของภรรยาหรอกหรือ? ....
เดี๋ยว...นี่หล่อนต้องคิดอีกหรือ?
โซเฟีย!...โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ ตายกี่ชาติถึงจะได้สามีทูนหัวแบบนี้!
แล้วก็กระทำบางอย่างที่แม้แต่ความกระดากอายยังถอยร่นหนี ร่างบางแผ่กายกางแขนขาออก พร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง...
"เชิญท่านตามสบายเลยเ้าค่ะ"
สปาต้าตกตะลึงงันกับคำตอบที่ไม่คาดคิด เรียกเสียงหัวเราะลั่นจากร่างแกร่งทำเอาผู้ที่พร้อมทั้งกายใจรู้สึกเคืองสามีขึ้นมาตงิดๆ ...
"ฮ่าๆๆๆ"
นี่เขาควรดีใจหรือจะสงสารตัวเองดี หล่อนน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน......
และค่ำคืนนั้นก็ผ่านพ้นไปด้วยเสียงหัวเราะร่วน...และหารู้ไม่ว่าสิ่งที่ได้กระทำไปมันจะเป็ตราติดตัวหล่อนชั่วชีวิต....
...........................................................................................
อย่าไปคิดเลยนะหล่อน....ของแบบนี้ไม่มีซ้ำสองนะย่ะ
โอ้ยย....ฉันอยากเป็หล่อนจังเล้ย!!!!!!!
1K
