ตอนที่ 23 คำขอโทษที่ไร้ค่า
เวลาผ่านไปพักหนึ่ง ภายในบ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ยังไหลจากปลายผมของกานต์ลงกระทบพื้นเป็จังหวะแ่เบา
บรรยากาศเหมือนถูกกดทับด้วยอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น ราวกับว่าบ้านหลังนี้กำลังกลั้นหายใจรอเหตุการณ์บางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
ประตูห้องน้ำเปิดออกช้า ๆ ไอน้ำสีขาวจางลอยออกมาจากภายใน ก่อนที่ร่างของกานต์จะก้าวออกมาด้านนอก
เขาพันผ้าขนหนูผืนใหญ่รอบเอวอย่างลวก ๆ แผ่นอกกว้างยังเปียกชื้น หยดน้ำเกาะอยู่ตามกล้ามเนื้อและไหลลงมาตามลำตัวทีละหยด ก่อนจะหยดลงสู่พื้นกระเบื้องเย็น
เส้นผมของเขายังชื้น น้ำจากปลายผมค่อย ๆ ไหลผ่านกรอบหน้าคมคาย สีหน้าของเขาดูผ่อนคลายเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จตามปกติ ไม่มีท่าทีว่ากำลังมีเื่อะไรผิดปกติในชีวิต
แต่ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น ร่างกายทั้งร่างก็ชะงักทันที
ร่างของวีรินทร์ยืนอยู่ตรงหน้าประตู เธอยืนนิ่งเหมือนเฝ้ารอเขามาสักพักแล้ว แสงไฟในห้องทำให้เงาของเธอทอดยาวบนพื้น
ดวงตาของเธอจ้องตรงมาที่เขาโดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย สายตานั้นไม่ใช่สายตาอ่อนโยนของภรรยาที่เขาคุ้นเคย แต่มันเต็มไปด้วยความเ็า ความเ็ป และความผิดหวังที่กดทับอยู่ลึก ๆ จนแม้แต่กานต์เองก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
กานต์รู้สึกเหมือนอากาศในห้องหนักขึ้นอย่างประหลาด เหมือนมีบางอย่างกำลังกดทับอยู่ในอก เขาพยายามพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจ น้ำเสียงที่เคยมั่นใจกลับลังเลขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“วี มีอะไรหรือ...”
เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังลั่นในความเงียบ ฝ่ามือของวีรินทร์ฟาดลงบนแก้มของเขาอย่างแรงโดยไม่ให้เขาพูดจบ ศีรษะของกานต์สะบัดไปด้านหนึ่งทันที
แรงกระแทกทำให้ร่างของเขาเซถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เขายกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองทันที ความร้อนแล่นวาบขึ้นบนิับริเวณนั้น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความใ
“คงทำแบบนี้มานานแล้วสินะ”
เสียงของวีรินทร์สั่นเล็กน้อย แต่เธอพยายามกดมันเอาไว้ให้ดูนิ่งที่สุด ดวงตาของเธอแดงก่ำเหมือนคนที่กลั้นน้ำตามานาน แต่สายตากลับเ็าจนน่ากลัว
กานต์ยังตั้งสติไม่ทัน เขามองเธอเหมือนพยายามอ่านความหมายจากสีหน้า
“วีหมายความว่ายังไง…”
วีรินทร์หัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความสุขอยู่เลย มันเต็มไปด้วยความเ็ปและความผิดหวังที่อัดแน่นอยู่ในอก
“พี่กานต์นี่แสดงเก่งสมเป็นักแสดงจริง ๆ” เธอพูดช้า ๆ ทุกคำเหมือนถูกกดออกมาจากหัวใจ “เก่งจนวีเชื่อทุกอย่างที่พี่พูด เชื่อจนไม่เคยคิดเลยว่าคนที่วีไว้ใจที่สุดจะหลอกวีได้ขนาดนี้”
กานต์พยายามเดินเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าวเหมือน้าจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่ทันทีที่เขาขยับตัว วีรินทร์ก็ถอยหลังออกห่างทันที สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“อย่าเข้ามา” เธอพูดเสียงแข็ง คำสั้น ๆ นั้นทำให้กานต์หยุดอยู่ตรงนั้นทันที
เธอจ้องเขาเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า ไม่ใช่ผู้ชายที่เธอเคยรักและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมา
“พี่ทำเื่แบบนี้ได้ยังไง” เธอพูดต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่น “พี่ทำเื่เลว ๆ แบบนี้ไปได้ยังไง มันสนุกมากหรอที่แอบไปมีคนอื่นลับหลังวี สนุกนักหรอ”
คำถามนั้นเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางอกของกานต์ ในหัวของเขาเหมือนมีเสียงบางอย่างดังขึ้นทันที เขารู้แล้วว่าเธอต้องเห็นอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ของเขาแน่ ๆ เขานึกถึงแชทกับไอราที่เปิดค้างไว้ แต่ไม่ทันเอะใจว่ามันถูกเปิดอ่านแล้ว
กานต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“วี ฟังพี่ก่อนนะ”
แต่คำพูดนั้นกลับทำให้วีรินทร์หัวเราะออกมาอีกครั้ง เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเ็ปจนแทบฟังไม่ออกว่าเป็เสียงหัวเราะ
“จะให้ฟังอะไรอีก” เธอถาม ดวงตาจ้องเขาเขม็ง “พี่จะหลอกอะไรอีกล่ะ... จะหลอกวีว่ามันคืองาน จะหลอกวีว่าไม่มีอะไร ทั้ง ๆ ที่พี่ไปเย็ดกับคนอื่นมั่วไปหมดอย่างนั้นหรอ”
บรรยากาศในห้องหนักอึ้งลงทันทีเหมือนทุกอย่างถูกหยุดเอาไว้ กานต์หลับตาลงชั่วครู่เหมือนกำลังรวบรวมคำพูดบางอย่าง แต่สุดท้าย สิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขากลับมีเพียงคำเดียว
“พี่…ขอโทษ”
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ย้ำลงไปในแผลสด ดวงตาของวีรินทร์แดงก่ำ น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างเงียบ ๆ เธอส่ายหน้าเบา ๆ เหมือนไม่อยากเชื่อว่าคำขอโทษคำเดียวจะเป็คำตอบของทุกอย่าง
“พี่นี่เลวจริง ๆ” เธอพูดออกมาด้วยเสียงสั่น ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเหมือนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ร้องไห้ต่อหน้าเขา “วีเชื่อพี่มาตลอด เชื่อทุกอย่างที่พี่พูด เชื่อว่าพี่รักวี เชื่อว่าครอบครัวของเรามันสำคัญสำหรับพี่”
เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เสียงของเธอสั่นมากขึ้นเรื่อย ๆ
“แต่สุดท้ายมันก็แค่การแสดงของพี่ใช่ไหม สำหรับพี่มันก็แค่บทบาทหนึ่งใช่ไหม กานต์ระพีพระเอกผู้แสนดี สามีที่รักภรรยา พ่อที่รักลูก… ทั้งหมดมันก็แค่การแสดงใช่ไหม”
กานต์ไม่สามารถตอบอะไรได้เลย เขายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนที่ถูกตรึงไว้กับพื้น พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีคำไหนหลุดออกมาจากปาก
วีรินทร์มองหน้าเขาอีกครั้งหนึ่ง สายตานั้นเต็มไปด้วยความเ็ปที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนที่เธอจะหันหลังทันที
เธอไม่อยากมองหน้าเขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว
ร่างของเธอเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเธอดังหายไปตามทางเดิน ทิ้งให้กานต์ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
เขายังคงยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ในหัวของเขาว่างเปล่า เขาไม่เคยคิดเลยว่าความลับที่เขาซ่อนไว้มานานจะถูกเปิดเผยในคืนนี้ และเขายิ่งไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ชีวิตของเขาจะพังลงมากแค่ไหน
ด้านของวีรินทร์เธอเดินลงมาจากชั้นบนในสภาพที่ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ มือของเธอยังคงสั่นเล็กน้อยเพราะอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนักจนแทบตั้งตัวไม่ทัน
ทันทีที่ก้าวลงมาถึงชั้นล่าง เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยก็ดังขึ้นจากเปล วาโยเริ่มร้องงอแงเพราะความหิวและเพราะััได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดผิดปกติภายในบ้าน
วีรินทร์รีบเดินเข้าไปหาเปลทันที เธอก้มลงอุ้มลูกชายตัวน้อยขึ้นมากอดแนบอกอย่างทะนุถนอม ร่างเล็กของวาโยดิ้นเล็กน้อยก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของเธอทันที
เมื่อได้อยู่ในอ้อมแขนที่คุ้นเคย เสียงร้องไห้ก็ค่อย ๆ เบาลงจนเงียบไปในที่สุด เด็กน้อยหยุดร้องราวกับรู้ว่าตัวเองอยู่ในที่ปลอดภัย
วีรินทร์กอดลูกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เหมือนกำลังยึดเหนี่ยวสิ่งเดียวที่ยังเหลืออยู่ในชีวิตตอนนี้ไว้ เธอหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจลึกเพื่อพยายามควบคุมตัวเอง แต่ความเ็ปในอกยังคงหน่วงหนักจนแทบหายใจไม่ออก
และในจังหวะนั้นเอง เสียงประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
แก้วเดินเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับรีบกลับมาจากข้างนอกอย่างเร่งด่วน เธอแทบจะวิ่งเข้ามาหาวีรินทร์ทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
เมื่อเห็นสภาพของพี่สะใภ้ที่กำลังอุ้มลูกพร้อมกับน้ำตาที่ยังไม่แห้งบนใบหน้า แก้วก็พอจะเดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“พี่วี… ใจเย็น ๆ นะคะ” แก้วพูดเสียงเบา พลางเดินเข้าไปใกล้ “พี่เห็นข่าวแล้วใช่ไหม”
วีรินทร์ส่ายหน้าเบา ๆ น้ำตาไหลลงมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
“ข่าวอะไร พี่ไม่สนใจแล้วแก้ว” เธอตอบเสียงสั่น “ตอนนี้พี่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”
พูดจบเธอก็อุ้มลูกชายแนบอกแน่นขึ้น ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางประตูบ้านเหมือน้าหนีออกจากสถานที่แห่งนี้ให้เร็วที่สุด
บ้านที่เคยเป็สถานที่อบอุ่นที่สุดสำหรับเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็ที่ที่เธอไม่อยากอยู่แม้แต่วินาทีเดียว
ในจังหวะเดียวกันนั้น กานต์ที่เพิ่งตั้งสติได้ก็รีบวิ่งลงมาจากชั้นบนอย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อเขาเห็นวีรินทร์กำลังจะออกจากบ้าน หัวใจของเขาก็เหมือนตกวูบ
แต่ทันทีที่มาถึงชั้นล่าง เขาก็เจอกับแก้วที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี
แก้วหันไปมองพี่ชายของตัวเอง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“พี่กานต์…” เธอพูดเสียงแข็ง “แก้วไม่คิดเลยนะว่าพี่จะเลวได้ถึงขนาดนี้ พี่ไม่น่าเป็แก้วเลย”
กานต์ชะงักไปชั่วครู่ ร่างสูงของเขานิ่งค้างอยู่ตรงนั้นเหมือนถูกคำพูดของน้องสาวฟาดเข้าใส่กลางหน้าอย่างจัง
แก้วหันไปจับมือวีรินทร์ทันทีอย่างปกป้อง ราวกับกลัวว่าพี่ชายของตัวเองจะทำอะไรที่เลวร้ายกว่านี้อีก
“ไปเถอะพี่วี” แก้วพูดเสียงหนักแน่น ดวงตาของเธอจริงจังจนแทบไม่เหลือความลังเล “แก้วจะพาพี่ออกไปจากที่นี่เอง”
คำพูดนั้นทำให้วีรินทร์กำมือของแก้วแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สีหน้าที่ซีดเซียวและดวงตาที่แดงช้ำจากการร้องไห้ก็ชัดเจนพอแล้วว่าหัวใจของเธอกำลังแตกสลายแค่ไหน
พูดจบแก้วก็จูงมือวีรินทร์ให้เดินออกไปทางประตูทันที ร่างของทั้งสองกำลังจะก้าวพ้นห้องนั่งเล่นออกไปจากบ้านหลังนี้
แต่กานต์กลับรีบเดินเข้าไปขวางทางทันที เขาก้าวยาว ๆ มาหยุดตรงหน้าทั้งสองคน ร่างสูงใหญ่ยืนขวางประตูเอาไว้เหมือนไม่ยอมให้ใครออกไป
“พี่ไม่ให้ไปไหนทั้งนั้น!” เขาพูดเสียงดัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน มือของเขายื่นออกไปเหมือน้าจะรั้งตัวภรรยาเอาไว้ “พี่ขอโทษนะวี… พี่ขอโทษ”
เสียงของเขาสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน คำว่าขอโทษถูกพูดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เหมือนคนที่เพิ่งตระหนักได้ว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปมันใหญ่โตเกินกว่าจะย้อนกลับ
เขาพยายามจะก้าวเข้าไปจับแขนวีรินทร์ แต่แก้วรีบขยับตัวเข้ามาขวางทันทีอย่างรวดเร็ว
“อย่ามาแตะพี่วี” แก้วพูดเสียงแข็ง สายตาที่มองพี่ชายเต็มไปด้วยความโกรธอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
เธอยืนขวางระหว่างทั้งสองคนเหมือนกำแพงที่ไม่ยอมให้กานต์เข้าใกล้วีรินทร์แม้แต่น้อย มือของเธอยังกำมือวีรินทร์ไว้แน่นราวกับจะยืนยันว่าเธอจะไม่ปล่อยให้พี่สะใภ้ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้เพียงลำพัง
และในตอนนั้นเอง เสียงรถคันหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน
เสียงเบรกดังเอี๊ยดก่อนที่รถจะจอดกะทันหัน ประตูรถถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วเหมือนคนที่รีบลงมาโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
ไม่กี่วินาทีต่อมา ชาร์ปก็วิ่งเข้ามาภายในบ้านด้วยสีหน้าร้อนรน เหงื่อซึมเต็มหน้าผากเหมือนเพิ่งรู้ข่าวอะไรบางอย่างที่ร้ายแรงมาก
“ไอ้กานต์! เื่ใหญ่แล้วมึง!” เขาะโทันทีที่เข้ามาถึง”คลิปมึงว่อนทั่วเน็ตเลย!”
เสียงของชาร์ปดังขึ้นทันทีที่วิ่งเข้ามาในบ้าน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรนจนคนฟังรู้ได้ทันทีว่าเื่ที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เื่เล็ก ๆ
กานต์หันไปมองเขาด้วยสีหน้าที่ทั้งงุนงงและหงุดหงิด เขายังไม่เข้าใจว่าชาร์ปกำลังพูดถึงอะไร และทำไมถึงต้องทำท่าตื่นใขนาดนั้น
“คลิปบ้าอะไรวะ?”
โปรดติดตามตอนต่อไป.
จะสมน้ำหน้าดีมั้ย ...... ดีสิ สมน้ำหน้า
555
4K
