ทะลุมิติมาเป็นซูเปอร์เจ่เจ้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจางจึงส่งทารกน้อยให้ถังฉีอย่างไม่เต็มใจ

“ครั้งหน้าก็รีบมาหน่อยสิ พวกเรามีอาหารให้เจ้ากินมากมายเลย”

ท่านตาที่เป็นคนไม่ค่อยพูดวางตะเกียบลงและหยิบกล้องยาสูบออกมาจุด

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะท่านตา” ถังฉีเอ่ยตอบ ในใจรู้สึกถึงความอบอุ่นท่วมท้น

“ฉีเอ๋อร์ มากับข้าซิ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าหน่อย”

ผู้เฒ่าหวังมองถังเหอด้วยแววตาลึกซึ้ง จากนั้นก็เดินออกไปที่แปลงผักหลังบ้านพลางสูบกล้องยาในมือ 

ถังฉีเลิกคิ้ว และขอให้ถังซานดูแลถังเหอ จากนั้นนางก็ตามผู้เฒ่าหวังไปที่สวน

“ฉีเอ๋อร์ แม่ของเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้น” ประโยคแรกของผู้เป็นตาทำให้ถังฉีสั่นสะท้าน

“ยิ่งไปกว่านั้น เหอเอ๋อร์ยังมีหน้าตาเหมือนกับซานเอ๋อร์ตอนเด็ก ๆ ไม่ผิดเพี้ยน”

เมื่อพูดจบ ผู้เฒ่าหวังสูดลมหายใจลึกและสูบกล้องต่อไป

“ท่านพ่อของเจ้าไปรบจริงหรือ?”

เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของถังฉีด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงการผ่านโลกมามาก

ถังฉีตกตะลึง ไม่คิดว่าชายชราจะมีความฉลาดหลักแหลมถึงเพียงนี้

“ท่านตา ข้าให้สัญญากับท่านแม่ว่าจะไม่พูดเรื่องนี้…

เจ้าค่ะ ท่านพ่อแอบกลับมาครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน ท่านแม่ก็ตั้งท้องน้องคนเล็ก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้เฒ่าหวังก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และสูบกล้องอีกครั้ง

“ความกังวลของแม่เจ้าถูกต้องแล้ว เรื่องนี้จะต้องเก็บเป็นความลับระหว่างเจ้ากับข้าและสวรรค์เท่านั้น หากทางการรู้ว่าพ่อของเจ้าละทิ้งหน้าที่ เจ้าและน้อง ๆ อาจได้รับผลกรรมที่ตามมา”

ถังฉีพยักหน้า ตั้งใจจะเก็บความลับนี้ไว้ให้ลึกสุดใจ

“เฮ้อ...น่าเสียดายที่แม่ของเจ้าต้องพบกับความอยุติธรรมโดยเปล่าประโยชน์…”

ผู้เฒ่าหวังดูชรามากขึ้นกว่าสิบปีเมื่อพูดประโยคเหล่านี้

“ท่านตา ท่านพ่อไม่ใช่คนละทิ้งหน้าที่ สถานการณ์ในเวลานั้นอาจจะเป็นเพราะเขากำลังทำภารกิจลับบางอย่าง”

ถังฉีนึกถึงสถานการณ์ในเวลานั้นอย่างละเอียด

“ก็เป็นไปได้ เช่นนั้น…เรื่องนี้จะต้องถูกเก็บไว้เป็นความลับไม่ให้ใครรู้”

หลังจากที่ผู้เฒ่าหวังพูดเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็ดูจริงจังขึ้นมาทันที

ถังฉีพยักหน้าอย่างจริงจัง อย่างไรก็ตาม นางไม่มีความตั้งใจที่จะบอกเรื่องนี้กับใครอยู่แล้ว

“กลับเข้าไปข้างในเถอะ ไม่เช่นนั้นท่านยายของเจ้าคงตำหนิข้าอีก”

เมื่อพูดจบ ผู้เฒ่าหวังก็เดินนำไปข้างหน้า ถังฉีสังเกตเห็นว่าแผ่นหลังของเขาตั้งตรงขึ้น

เมื่อมาถึงห้องครัว นางจางทำความสะอาดโต๊ะเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ท่านป้าสะใภ้ ท่านยาย อย่าเพิ่งไป ข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือกับพวกท่านเจ้าค่ะ!”

ถังฉีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ท่านลุงและท่านป้าจึงมารวมตัวกัน

“ท่านยาย นี่คือวัตถุดิบสำหรับเครื่องปรุงที่ข้ากำลังทำอยู่ ข้าจะแสดงวิธีทำให้ท่านดู แต่ว่าสูตรนี้จะต้องเก็บเป็นความลับนะเจ้าคะ”

ถังฉีชี้ไปยังถุงที่อยู่ใกล้ ๆ 

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ครอบครัวหวังรู้สึกสับสน

เด็กหญิงจึงอธิบายข้อตกลงที่นางทำสัญญากับร้านเยว่ไหลเค่อให้พวกเขาฟังอย่างละเอียด

อย่างไรเสีย ครอบครัวที่แท้จริงไม่ควรมีความลับต่อกัน

“ฉีเอ๋อร์ วิญญาณของแม้เจ้าจะต้องภูมิใจ”

นางจางเอ่ยพลางปาดน้ำตา

“ท่านยาย”

ถังฉีปลอบประโลมนางจางและเริ่มสอนพวกเขาทำเครื่องปรุงสำหรับหม้อไฟ

แม้แต่น้ำแกงไก่ชนิดผงก็ยังถูกใส่ไว้ในถุงผ้าใบใหญ่เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น

จากนั้น ถังฉีก็สอนนางจางและท่านป้าทั้งหลายผสมเครื่องปรุง

บรรยากาศเป็นไปด้วยความกลมกลืนและครึกครื้น

พวกเขาใช้ขิง กระเทียม หัวหอมที่เตรียมมาจนหมด

“ฉีเอ๋อร์ ไขมันหมูพวกนี้กินได้เลยหรือ?” นางจางเอ่ยถามในตอนเย็น

ในเมื่อเนื้อวัวเป็นของหายากในยุคสมัยนี้ ถังฉีจึงใช้ไขมันหมูแทน รสชาติดีไม่แพ้กัน

ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องปรุงหม้อไฟ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ก็อดไม่ได้ที่จะสูดดม 

“กินได้เลยเจ้าค่ะท่านยาย ผักก็ล้างแล้ว น้ำแกงก็พร้อม เครื่องปรุงก็เตรียมเอาไว้แล้ว อีกเดี๋ยวท่านจะได้ลองชิม”

ถังฉีต้องการให้ทุกคนได้ลองกินหม้อไฟด้วยตัวเอง

อีกไม่กี่วัน เครื่องปรุงเหล่านี้จะเป็นที่ต้องการของร้านอาหารในเมืองชิงเหลียง

“น้องหู่ ข้าจะบอกอะไรให้ หม้อไฟนี้ยอดเยี่ยมไปเลย” ถังเฟิงกอดไหล่เด็กชายตัวเล็กนามว่าหวังหู่และพูดอย่างภาคภูมิใจราวกับว่าพี่สาวคนโตของเขาเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งที่สุดในโลก!

ไม่นาน ครอบครัวก็นั่งล้อมรอบหม้อไฟ

“อา…หม้อไฟนี้เผ็ดร้อน แต่ก็ช่วยให้ร่างกายอุ่นขึ้น” ท่านลุงหวังอันเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

แม้เขาจะบอกว่าหม้อไฟนี้เผ็ดร้อน แต่มือก็คีบไม่หยุด อีกทั้งยังเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เด็ก ๆ เองก็เอร็ดอร่อยกับน้ำแกงใสที่ทำให้เบิกบานใจได้ไม่แพ้กัน

นางจางคีบอาหารใส่ชามของพวกเขาตลอดเวลา และไม่นานทุกคนก็อิ่มแปร้

“ฉีเอ๋อร์ หม้อไฟนี้น่าอัศจรรย์จริง ๆ”

ท่านป้าสะใภ้ชื่นชม นางไม่เคยลิ้มรสอาหารที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!

“เอาละ พรุ่งนี้พวกท่านก็ทำตามสูตรนี้ต่อไป ข้าจะไปที่เมืองชิงเหลียงเพื่อดูว่าร้านเตรียมการไปถึงไหนแล้ว”

ไม่มีใครคัดค้าน และรู้สึกว่ากิจการนี้จะต้องรุ่งเรืองแน่!

เช้าวันต่อมา ถังโส่วเหรินก็มาถึงหมู่บ้านตระกูลหวังแต่เช้าตรู่เพื่อพาถังฉีเข้าเมืองชิงเหลียง

เมื่อออกเดินทาง เด็กหญิงห่อส่วนผสมเครื่องปรุงหม้อไฟที่ทำเมื่อวานด้วยกระดาษและวางไว้ในตะกร้าไม้ไผ่อย่างพิถีพิถัน

วัตถุดิบที่นางนำมาเมื่อวานนี้ถูกใช้ไปหมดแล้ว

หวังอันและหวังอวี่จ้างเกวียนจากหมู่บ้านเพื่อเข้าไปซื้อวัตถุดิบเพิ่ม

ตระกูลหวังมีเงินไม่มากนัก

ถังฉีจึงให้เงินพวกเขาหนึ่งร้อยตำลึง ทำให้นางจางประหลาดใจอย่างมาก เพราะไม่คิดว่า เด็กหญิงจะหยิบเงินออกมามากมายขนาดนี้

เมื่อถังฉีบอกว่าเงินเหล่านี้เป็นเงินมัดจำที่เจ้าของร้านเยว่ไหลเค่อมอบให้ นางจางจึงยอมรับมัน

เมื่อลูกสะใภ้ได้เห็นเงินจำนวนนั้น ดวงตาของพวกนางพลันเปล่งประกาย

******************************