"เอาล่ะ... ในเมื่อพักผ่อนกันเต็มอิ่มแล้ว เราไปทำภารกิจสุดท้ายให้มันจบๆ ไปเถอะครับ" คิรินลุกขึ้นปัดเศษขนมออกจากชุดพเนจร "ผมอยากจะรีบซ่อมโลกนี้ให้เสร็จ จะได้กลับมานอนที่นี่ต่อแบบไม่ต้องพะวงว่าจะมีใครมาเขย่าเกาะเราอีก"
เอเลน่า และ เซราฟิน่า พยักหน้าอย่างมุ่งมั่น พวกเขาเดินลึกเข้าไปตามเส้นทางที่แผนที่โบราณระบุไว้ จนมาถึงจุดศูนย์กลางที่อยู่ใต้ หอคอยแห่งสัจธรรม ลงไปอีกหลายชั้น ที่นั่นคือห้องโถงรูปทรงกลมขนาดมหึมาที่ดูเหมือน "เครื่องยนต์" ของโลก
แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นกลับไม่ใช่เครื่องจักรที่รุ่งโรจน์ มันคือ 'กรงล้อหินขนาดั์' ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวและคราบเขม่าสีดำ กรงล้อนี้กำลังหมุนอย่างฝืดเคืองและส่งเสียงครูดคราดที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของิญญา
"นั่นคือ 'แกนกลางของความสมดุล' ค่ะ" เซราฟิน่าชี้ไปที่กึ่งกลางกรงล้อ ซึ่งมีดวงแสงสีเทาหม่นๆ ที่กำลังริบหรี่ "มันถูกออกแบบมาให้หมุนด้วยพลังงานจากการเสียสละ... ยิ่งโลกนี้้าความสงบสุขมากเท่าไหร่ มันยิ่งต้องสูบกินพลังชีวิตจากที่อื่นมาทดแทนมากเท่านั้น"
"เป็งานออกแบบที่แย่มากครับ" คิรินส่ายหน้าพลางเดินไปลูบผิวหินที่แตกร้าว "เหมือนพยายามจะขยับรถด้วยการเอาไฟเผาเบาะที่นั่งเพื่อเอาความร้อน... สุดท้ายมันก็เหลือแต่ซาก"
ทันใดนั้น แรงกดดันจากท้องฟ้าที่มองไม่เห็นก็พุ่งเข้าใส่ห้องโถง เสียงของ ผู้สร้างกฎ ดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ดูร้อนรนกว่าเดิม "หยุดเดี๋ยวนี้คิริน! หากเ้าไปยุ่งกับแกนกลางนั่น สมดุลของชีวิตและความตายจะพังทลาย! โลกนี้จะกลายเป็สิ่งมีชีวิตที่ไม่มีวันตาย และนั่นคือความโกลาหลที่แท้จริง!"
"ความโกลาหลที่ไม่มีใครต้องตายเพราะความหิวน่ะเหรอ? ผมว่ามันก็น่าลองดูนะ" คิรินยิ้มกว้าง เขาไม่ได้เกรงกลัวต่อคำขู่ เขาชูคทาไม้เก่าๆ ขึ้น และคราวนี้ ตราประทับแห่งจอมเทพ บนหลังมือของเขาก็ส่องแสงสว่างจ้าจนห้องทั้งห้องกลายเป็สีทอง
"ผมจะไม่ทำลายสมดุลของคุณหรอกครับ... แต่ผมจะช่วย 'หล่อลื่น' และ 'เติมพลัง' ให้มันจนไม่ต้องพึ่งพาการสูญเสียของใครอีก"
"มหาเวทฮีลปฏิสัจธรรม: หัวใจนิรันดร์แห่งพฤกษา (Eternal Core Restoration)"[ ผลลัพธ์: รักษาความฝืดเคืองของกรงล้อโลก และอัดฉีดพลังงานชีวิตที่ไม่มีวันหมดสิ้นเข้าไปเป็เชื้อเพลิงถาวร ]
วูบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ!!!
พลังการรักษาที่มหาศาลที่สุดเท่าที่คิรินเคยเรียกใช้ ะเิออกจากร่างของเขาเป็ระลอกคลื่นสีทองที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็ของเหลว แสงนั้นพุ่งเข้าใส่กรงล้อหินั์ รอยแตกร้าวถูกเชื่อมสมานด้วยเนื้อทองคำในพริบตา คราบเขม่าสีดำมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
กรงล้อที่เคยหมุนอย่างฝืดเคือง กลับเริ่มหมุนอย่างลื่นไหลและเงียบสนิท แสงสีเทาที่ริบหรี่ในใจกลางถูกแทนที่ด้วย 'ดวงอาทิตย์สีทองย่อส่วน' ที่แผ่ออกซิเจนและพลังชีวิตบริสุทธิ์กระจายออกไปตามเส้นมานาของทวีป
[ ปาฏิหาริย์สูงสุด: แกนกลางของโลกได้รับการ 'รักษา' จนเข้าสู่สถานะสมบูรณ์แบบ ][ ผลลัพธ์: โลกไม่จำเป็ต้องสูบพลังชีวิตจากสิ่งมีชีวิตอีกต่อไป พลังงานธรรมชาติจะถูกสร้างขึ้นใหม่จากอากาศธาตุ ]
"มัน... มันนุ่มนวลเหลือเกินค่ะท่านคิริน" เอเลน่าหลับตาลงััถึงสายลมที่พัดผ่าน ซึ่งคราวนี้มันเปี่ยมไปด้วยความสดชื่นที่แท้จริง "ข้ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหายใจขอบคุณท่านอยู่"
คิรินทรุดตัวลงนั่งหอบเล็กน้อย "เฮ้อ... การซ่อมเครื่องยนต์ระดับโลกนี่มันกินแรงกว่ารีโนเวทบ้านที่นนทบุรีเยอะเลยนะเนี่ย"
ผู้สร้างกฎที่เฝ้ามองอยู่เงียบสนิทไปนาน ก่อนจะถอนหายใจยาว "เ้าชัยชนะแล้วผู้พเนจร... เ้าไม่ได้เปลี่ยนแค่กฎ แต่เ้าเปลี่ยน 'ธรรมชาติ' ของมันไปเลย... จากนี้ไป ข้าคงไม่ต้องเฝ้ามองความตายอย่างโดดเดี่ยวอีกแล้ว"
คิรินโบกมือให้ความว่างเปล่า "ไปพักผ่อนเถอะครับคุณแอดมิน... โลกนี้มีซัพพอร์ตมือโปรดูแลอยู่แล้ว"
โรแลนด์เดินเข้ามาตบไหล่คิรินพลางยื่นถ้วยกาแฟร้อนๆ ให้ "ท่านคิรินครับ! ดูเหมือนว่าตอนนี้ทั้งทวีปต้องคำสาปและนครศักดิ์สิทธิ์จะเชื่อมต่อกันด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวหมดแล้วนะครับ คนที่เคยเป็ศัตรูกันตอนนี้กำลังพากันงงว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกรักเพื่อนบ้านขึ้นมาซะอย่างนั้น"
"นั่นแหละครับที่ผม้า" คิรินจิบกาแฟพลางมองดูผลงานของเขา "โลกที่ทุกคนสุขภาพดีจนไม่มีอารมณ์จะสู้กัน... โลกที่ผมสามารถนอนพักผ่อนบนเตียงขนัได้โดยไม่ต้องมีใครมาบุกรุกบ้าน"
เซราฟิน่ามองคิรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเคารพ "แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปคะ? ในเมื่อท่านกลายเป็จอมเทพที่แท้จริงของโลกนี้แล้ว"
คิรินยิ้มกว้างแล้วเอนตัวพิงกรงล้อทองคำ "ทำอย่างไรต่อไปเหรอ? ผมว่าจะลองเปิด 'ร้านอาหารเพื่อสุขภาพ' เล็กๆ ในวิหารลูมินัสดูน่ะ... แล้วก็อาจจะรับจ้าง 'รีโนเวทบ้าน' ให้พวกชาวบ้านที่ยังไม่มีบ้านสวยๆ อยู่... อ้อ แล้วที่สำคัญที่สุด... ผมจะนอนครับ! ใครปลุกผมในอีกสามวันข้างหน้า ผมจะฮีลให้ลืมวิธีตื่นไปเลย!"
เสียงหัวเราะของคณะเดินทางดังประสานไปกับเสียงหมุนที่นุ่มนวลของกรงล้อโลก ปาฏิหาริย์สีทองของนักบุญนอกรีตได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง และมันจะเป็ตำนานที่เล่าขานสืบไป... ตราบเท่าที่โลกนี้ยังมีซัพพอร์ตสายแบกที่ใจดี (และี้เี) ที่สุดคนนี้อยู่
1K
