ข้าแค่อยากเป็นปลาเค็มทำไมมันยากจัง ทะลุมิติมาป่วนไทย

บทที่ 36 ร่วมหุ้นกับป้าศรี

ในเช้าวันถันมาจดหมายจากแสนก็มาถึงท่านเจ้าคุณเกี่ยวกับคำเตือนที่นินกล่าวไว้ท่านเจ้าคุณอ่านมันก็ขมวดคิ้วเพราะการอนุมานของนินมีความน่าสนใจอยู่จริงๆ ก่อนหน้านี้ที่เขาไปตรวจสอบไม่ได้เอาผู้เชี่ยวชาญไปด้วยมันจึงอาจไม่ละเอียด สองสามวันก่อนเขาไปดูมาแล้วว่าศพพวกนั้นมีการเปลี่ยนแปลงจริงๆ แต่ว่าเรื่องที่มันจะกลายเป็นผีดิบได้หรือไม่นั้นก็น่าสงสัยเขาจึงออกไปจากกรมผู้ตรวจการแล้วไปยังกรมพระตำรวจเพื่อดูว่ามีการเปลี่ยนแปลงศพหรือไม่ เขาพาผู้เชี่ยวชาญมาตรวจสอบด้วยในครั้งนี้นั่นก็คือหมอหลวงที่ค่อนข้างมีฝีมือ ชายวัยหกสิบต้นๆ หน้าตาเป็นคนใจดีการพูดจาก็นุ่มนวลแต่เขาเป็นคนจริงจังมากเขามีชื่อว่าปิติ ท่านเจ้าคุณพาหมอหลวงเข้าไปตรวจสอบศพซึ่งตอนนี้ศพทั้งหมดได้ถูกใส่ตรวนไว้แล้วท่านเจ้าคุณพอใจมาก

“ต้องใส่ตรวนด้วยหรือ” ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

“แนสิท่านไม่รู้หรอกว่ามันจะกลายเป็นผีดิบเมื่อไร” หมอหลวงพยักหน้าท่านเจ้าคุณจึงผายมือ

” ท่านหมอเชิญ “หมอหลวงเริ่มตรวจสอบศพก็ต้องพบกับความประหลาดใจการชันสูตรศพนี้ทำให้เขาพบว่านี่แปลกประหลาดมากหลังจากผ่านไปหลายชั่วโมงเขาก็ยิ่งสับสน

” เนื้อเยื่อของพวกมันยังไม่ตายงั้นหรือ “เขาบีบไปที่ศพก็มีเลือดไหลออกมาจากศพตรงบริเวณบาดแผล

” นี่มันไม่เน่าเปื่อยยังไม่พอแต่แผลพวกนี้เหมือนสดใหม่มาก “ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

” มีปัญหาอะไรหรือท่าน “หมอหลวงเงยหน้ามองท่านเจ้าคุณ

” พวกเขาตายแล้วแน่นอนทว่าร่างกายพวกเขากลับเหมือนแค่บาดเจ็บเฉยๆ อย่างนั้นแหละ “เขาหยิบแฟ้มประวัติขึ้นมาดูหลายคนก็ตกใจ

” เป็นไปไม่ได้ “ท่านเจ้าคุณขมวดคิ้ว

” มีอะไรหรือ “เขากล่าวออกมา

” ศพพวกนี้บางศพตายมาแล้วหลายเดือนบางศพก็เป็นสิบปีเนื้อหนังของพวกเขาน่าจะแห้งและหายไปแล้วไม่ใช่หรือแล้วทำไมมันถึงกลายเป็นว่าพวกมันกลับมามีเนื้อหนังได้อีกถึงแม้ว่าเป็นเนื้อที่ไม่สมบูรณ์ก็ตามแถมกลิ่นมันก็ไม่มีด้วย” ท่านเจ้าคุณนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้การที่มันบุกหมู่บ้านนั่นเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ “เขาหยิบสำนวนคดีตอนที่พวกพระยาทั้งสามสู้กับผีดิบมาก็พบเบาะแส

“ท่านหมอเป็นไปได้ไหมว่าพวกมันใช้วิธีดูดเขาพลังชีวิตจากคนเป็นมาฟื้นฟูร่างกายให้พวกมัน” หมอหลวงขมวดคิ้ว

“สมมุติฐานของท่านน่าสนใจมากหากเป็นเช่านั้นจริงมันต้องใช้ชีวิตคนจำนวนมากในการฟื้นร่างกายของศพพวกนี้ถ้างั้นทำไมไม่มีข่าวคนหายเลยเล่า” ท่านเจ้าคุณคิดสักพัก

“การที่คนหายแล้วไม่เป็นข่าวใหญ่มีทางไหนบ้างที่จะเป็นไปได้บ้างนะ” เข้าคิดไปคิดมาก็ต้องสะดุดเรื่องของเมืองฟ้าท่านเจ้าคุณสีคางไปมา

” ถ้าอย่างนั้นหากว่าพวกมันใช้ค่ายโจรเป็นแหล่งอาหารของมันเช่นนั้นก็จะสมเหตุสมผลแล้วค่ายโจรหายไปใครจะไปสนใจกันเล่า” หมอหลวงพยักหน้า

“ใช่ต้องแบบนั้นเป็นแน่” ทางเจ้าคุณจึงปะติดปะต่อเรื่องแล้วเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกมันจึงต้องกระจายไปยังภาคอื่นๆ ก่อนก็เพื่อขยายจำนวนและฟื้นฟูกองกำลังนี่เอง

“ช่างร้ายนักนะไอ้พวกขอม” ท่านเจ้าคุณเข้าไปแจ้งเรื่องให้หลวงทราบเพื่อส่งข่าวไปยังเมืองต่างๆ ในตอนบ่ายของวันที่ 30 พวกนินก็เขาใกล้เขตเมืองหลวงแล้วแต่พบว่าคนเยอะมากมีรถม้าเข้าแถวยาวเลยทีเดียว

นิน “เกิดอะไรทำไมมีรถม้ายาวขนาดนี้ “นินพูดไปก็คลึงตาขวาไปขมจึงกล่าว

ขม “นี่เป็นเรื่องปกติขอรับในช่วงที่เรือสินค้าจะมาขอรับเพราะว่ามันจะมาทุกๆ สี่หรือหกเดือนของปีเท่านั้นและราคาของช่วงนี้จะแพงมากทั้งค่าที่พักและของต่างๆ ขอรับ” นินเข้าใจก็เหมือนช่วงงานปีใหม่ล่ะนะพูดถึงปีใหม่เขาจัดกันตอนสิ้นเดือนธันวาคมหรือไม่

นิน” จริงสิสิ้นปีมีจัดงานอะไรไหม “ขมพยักหน้า

ขม” มีขอรับแต่จะไม่ใหญ่เท่าเดือนเมษายนขอรับ “นินพยักหน้าแบบนี้ก็สนุกหน่อย แสงส่งยาประคบให้นิน

แสง “คุณนินตกลงไปโดนอะไรมากันเจ้าค่ะทำไมสองวันแล้วอาการบวมที่ข้ายังไม่ทุเลาเจ้าค่ะถ้าคุณหญิงหาว่าบ่าวดูแลคุณนินไม่ดีบ่าวโดนบ่นแน่เจ้าค่ะ” นินกลอกตาเขาจะบอกได้ไงว่าโดนพิมต่อยมาอายตายเลย

นิน “บอกแล้วไงว่าฉันเดินไม่ระวังชนรถม้าไง” ทั้งสามถึงกับหน้ากระตุก

ขม “ท่านหลอกใครกัน” นินกลอกตา

นิน “อย่าสนใจเลยน่ารถติดขนาดนี้เราจะเข้าเมืองค่ำไหมเนี่ย” ขมส่ายหน้า

ขม “ไม่หรอกขอรับเรามีช่องทางพิเศษ” นินทำหน้างงขมจึงอธิบาย

“มันมีช่องทางสำหรับเจ้านายตำแหน่งพระขึ้นไปอยู่นะครับ” นินพยักหน้าแต่ก็กังวล

นิน” แต่ว่าลุงไม่อยู่นะ “ฟักจึงกล่าว

ฟัง” ก็มีคุณหญิงอยู่นี่ขอรับ “นินจึงสบายใจนั่งรถม้ามาหลายวันเขาจะบ้าเอา

นิน” ว่าแต่รู้จังโรงงานประกอบรถม้าไหม “ทั้งสองแปลกใจ

ขม “ทำไมหรือขอรับจะต่อรถม้าใหม่หรือขอรับ” นินกล่าวออกมา

นิน “ฉันมีความคิดดีๆ เกี่ยวกับล้อรถน่ะสิล้อที่ใช้อยู่แม้จะหุ้มด้วยยากแต่าก็ยังสะเทือนอยู่ดีนั่นแหละ “ทั้งสองทำหน้าแปลกๆ

ขอ “มีขอรับท่านเขยจะไปวันไหนบอกพวกกระผมได้เลย” นินพยักหน้ากว่าที่พวกเขาจะเข้ามาในเมืองได้ก็เกือบค่ำนั่นแหละนินพบว่าในเมืองมีความคึกคักมาวันนี้เขากระโดดลงจากรถม้าแล้วไปหาพิมอย่างจำใจ เมื่อมาถึงรถม้าพิมเขาก็ฉีกยิ้มออกมา

” พรุ่งนี้คุณไปกับผมหน่อยได้หรือไม่ “พิมหน้าตึกนางยังโกรธเขาไม่หาย

“มีอะไร” นินยิ้มออกมา

นิน “ผมจะไปร้านตัดเสื้อน่ะแต่ต้องไปร้านเครื่องหนังก่อนเพื่อไปรับของ” พิมพยักหน้า

พิม “ได้” นินยิ้มแล้วเดินกลับไปน้องทั้งสองมองนินอย่างสงสาร

ภา “พี่ต่อยพี่นินแรงไปหรือไม่สองวันแล้วยังไม่หายเลย” พิมแค่นเสียง

พิม” เขาสมควรโดนแล้ว “ทั้งสองไม่เข้าใจว่านินพูดอะไรกันแน่พี่สาวถึงได้โกรธขนาดนั้น

กว่าที่รถม้าจะมาถึงเรือนท่านเจ้าคุณก็ปาไปเกือบสามทุ่มแล้วนินกลับมาก็อาบน้ำและไม่ไปทานข้าวเขาเอาดินปืนออกมาแล้วตั้งใจจะสร้างกระสุนปืนแน่นอนว่าเขาต้องออกแบบก่อนรวมไปถึงอุปกรณ์การสร้างกระสุนปืนเขายังไม่ทีเขาต้องกลับไปห้าช่างเตี้ยอีกครั้งเพื่อให้เขาสร้างเครื่องมือให้เขาหลังจากที่ออกแบบเครื่องทำกระสุนปืนแล้วก็พักมันไว้ก่อน นินเอาตำราขึ้นมาเขียนอีกครั้งหลายวันมานี้เขายุ่งกับการทำยาสีฟันจึงมีความคืบหน้าด้านงานเขียนหนังสือน้อยมาก หลังจากที่ทำงานไปหลายชั่วโมงเขาก็หลับไป ท่านเจ้าคุณกลับมาในตอนเช้าพร้อมความเหนื่อยล้า

นิน “ลุงไหวไหม” ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

“พอไหว” นินถาม

นิน” ยังไม่คืบหน้าอีกหรือ “ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

” ใช่ยังหาวิธีกำจัดผีดิบไม่ได้เลยแต่ว่าเราจับได้ตัวหนึ่งนะ “นินทำหน้าตกใจ

นิน” จับได้แล้วหรือ “ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

” ใช่แต่น่าเสียดายที่คนร้ายหนีไปได้เราจับได้แค่ผีดิบตัวหนึ่ง “นินขมวดคิ้ว

นิน” งั้นแปลว่ามันจงใจใช้ผีดิบล่อเพื่อเปิดทางนี้งั้นสินะ “ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

” เอ็งนี่มันฉลาดจนน่าจะมาทำงานกับข้าจริง “นินหน้ากระตุก

นิน “ไม่มีทาง” จากนั้นอาหารก็ถูกยกมาไหมแก้วและลูกสาวเดินเข้ามานั่งพร้อมกล่าว

ไหมแก้ว” คุณพี่พักสักวันเถอะเจ้าค่ะข้าได้ยินบ่าวบอกว่าคุณพี่ไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว “ท่านเจ้าคุณยิ้ม

” คุณหญิงไม่ต้องห่วงข้นยังไหว “นินนึกอะไรได้

นิน “จริงสิลองดื่มนี่ดูสิลุงรับรองสดชื่น” นอนยกกาแฟที่ชงมาให้ท่านเจ้าคุณดื่ม เมื่อเขาลองดื่มพบว่าสดชื่นจริงๆ

นิน “ผมเอามาเยอะเลยลุงเอาไปไว้ที่ทำงานได้เลยชงกับน้ำร้อนใส่นมใส่น้ำตาลทรายก็อร่อย” ท่านเจ้าคุณพยักหน้าไหมแก้วเอ่ยขึ้น

ไหมแก้ว “วันนี้เราจะไปดูร้านนะเจ้าคะคุณพี่” ท่านเจ้าคุณพยักหน้า

“ไปเถอะแต่ระวังหน่อยล่ะพ่อค้าเข้าเมืองมาแล้วพวกโจรก็คงตามมานั่นแหละ” นินถาม

นิน” โจรหรือ “ท่านเจ้าคุณโบกมือ

” ก็แค่พวกล้วงกระเป๋านั่นแหละ “นินตาโตพวกนักล้วงมีมาตั้งแต่สมัยโบราณแล้วงั้นหรือ” นินคิดอะไรได้ก็พูดออกมา

นิน “ผมว่าเราน่าจะผลิตเงินที่เป็นธนบัตรดีไหมขอรับ” ท่านเจ้าคุณมองนิน

“เอ็งไหมความว่าอย่างไร” นินคิดสักพัก

นิน “ก็เงินในรูปหนึ่งที่เบาและพกสะดวกกว่าเหรียญน่ะ” ท่านเจ้าคุณสนใจ

ท่านเจ้าคุณ “เอ็งอยู่กรมกองวิทยาการแล้วเสนอเองได้เลยไม่ใช่หรือ” นินตบหน้าผาก

นิน “ก็จริงแต่ผมจะเข้าวังได้ไงล่ะ” ท่านเจ้าคุณยิ้มออกมา

“ป้ายเอ็งก็มีแล้วนี่แค่ให้ทหารดูก็รู้แล้ว” นินพยักหน้า พิมจึงถามขึ้น

พิม “นายรับราชการแล้วหรือไหนบอกว่าไม่ยอมทำงานราชการไง “นินยิ้มออกมา

นิน” พอดีข้อเสนอมันดีเกินไปน่ะแล้วผมก็ไม่ต้องเข้าไปทำงานที่นั่นด้วยก็เลยตกลงไป “พิมพยักหน้า ท่านเจ้าคุณจึงถามอย่างสงสัย

” แล้วนี่เอ็งจะรับคนเข้าเมื่อไร “นินลืมเรื่องนี้ไปสนิทจริงด้วยจะเป็นหัวหน้าได้ไงในเมืองทั้งกรมมีเขาคนเดียว

นิน” งั้นถ้าผมจะประกาศรับคนต้องทำอย่างไร “ท่านเจ้าคุณยิ้มออกมา

” เอ็งนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยเดี๋ยวข้าส่งคนไปแจ้งในวังให้เขาจัดการนัดสัมภาษณ์กับเอ็งแค่บอกว่าต้องการคนแบบใดบ้างก็พ่อแต่คงต้องรองการเปิดสอบก่อนนั่นแหละ” นินพยักหน้า หลังทานข้าวเรียบร้อยนินและพิมก็ไปที่ตลาดท่าเรือเพื่อไปเอาเครื่องหนังที่เขาสั่งตัดไว้เป็นไปตามคาดของในตลาดราคาเริ่มขึ้นแล้วและเมื่อไร่ที่ของในคลั่งลดลงเรื่อยๆ มันก็จะมีราคาเพิ่มขึ้น

นิน “คุณไปดูเครื่องประดับหน่อยไหม” แสงแอบบ่นในใจ

แสง “ไหนบอกว่าไม่อยากหมั้นแต่การกระทำนี่เหมือนย้อนแย้งเลยเล่ากำลังเอาใจอยู่ไม่ใช่หรือ “นินหันมาถาม

นิน “เมื่อกี้ว่าอะไรนะ” แสงส่ายหน้าอันที่จริงนินแค่ตอบแทนที่พิมเหนื่อยมากับเขาเท่านั้นแต่าแสงเข้าใจผิด

แสง “เปล่านี่เจ้าค่ะบ่าวแค่คิดว่าทางคุณหญิงเป็นอย่างไรบ้างเท่านั้น” นินพยักหน้า

นิน “จริงด้วยวันนี้คุณป้าไปดูร้านนี่น่า” พิมถามขึ้น

พิม “เรื่องโกดังน่ะวันนี้วันสุดท้ายแล้วเขาน่าจะเอากุญแจมาคืนวันนี้แหละเดี๋ยวตอนเย็นข้าจะให้คนเอากุญแจไปให้” นินพยักหน้า

นิน “ลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้เป็นเดือนธันวาคมแล้วได้ขอบคุณนะ” พิมพยักหน้าแล้วมองหน้าเขา

พิม “ตานายเป็นอย่างไรบ้าง” นินกลอกตาต่อยเองแท้ๆ ยังมาทำเป็นถาม

นิน “ยังเจ็บๆ อยู่น่ะ” พิมพยักหน้า

พิม “เดี๋ยวตอนเย็นข้าจะไปทายาให้” นินเริ่มระแวง

นิน “คงไม่ได้มาซ้อมเขาหรอกนะ” นินชี้ไปที่ร้านเครื่องหอม

นิน “ถ้าไม่ซื้อเครื่องประดับไปร้านเครื่องหอมไหมเห็นผู้หญิงชอบไปที่ร้านแบบนี้น่ะ “พิมพยักหน้า

พิม “ไปสิ” พวกเขาเดินไปที่ร้าน นินไม่ได้พาฟักและขมมาเพราะใช้ไปเรื่องร้านเหล็กและร้านเซรามิกรวมถึงร้านช่างยอดด้วย เขาจึงพาแสงมาแทนส่วนพิมพาบ่าวคู่ใจอย่างข้าวมาด้วย พิมเลือกเครื่องหอมไปถุงหนึ่ง

นิน “ทำไมเลือกน้อยจัง” พิมกล่าว

พิม” ของแบบนี้เก็บไว้นานกลิ่นก็หมดแล้วใช้ได้ไม่กี่ครั้งหรอก “นินขมวดคิ้ว

นิน” หรือว่าฉันควรทำน้ำหอมด้วยดีนะ “ที่ผ่านมาเขาใช้แต่น้ำและได้กลิ่นหอมของแบรนด์ต่างประเทศทั้งนั้นเนื่องจากเขาต้องปลอมตัวเป็นพวกชนชั้นสูงเพื่อเข้าใกล้บุคคลเป้าหมายดังนั้นเขาจึงมีวิธีการผลิตแต่น้ำหอมราคาแพงๆ ทั้งนั้นเขาไม่แน่ใจว่ากลิ่นมันจะเหมาะกับคนยุคนี้หรือไม่ แน่นอนนี่เป็นความสามารถของผู้ข้ามภพของเขาส่วนเครื่องหอมไทยโบราณเขาไม่รู้จริงๆ วันๆ เขาเล่นแต่เกมจะไปรู้จักของพวกนี้ได้ไงนิยายข้ามเวลาของไทยส่วนมากก็เรื่องความรักทั้งนั้นเขาจึงไม่มีข้อมูลด้านนี้เลย

นิน “อย่างน้อยฉันก็เคยใช้แป้งของคนไทยมาไม่น้อยทำไอ้นี่ออกมาน่าจะง่ายกว่า “แน่นอนต้องรอให้ยาสีฟันขายดีก่อนถึงจะไปไลน์ผลิตอื่นได้

นิน” งั้นหรือไว้ผมจะลองทำเครื่องหอมให้คุณลองใช้ดูนะ “พิมประหลาดใจ

พิม” นายทำเป็น “นินหัวเราะแห้งๆ

นิน” ไม่เป็นหลอกแต่ลองทำได้ผมลงดูในร้านแล้วไม่น่าจะยากนะ “แน่นอนว่าพนักงานหญิงแอบเหยียดหยามที่พูดจาโชว์สาวแบบนี้ถ้ามันทำง่ายขนาดนั้นป่านนี้ร้านนี้คงไม่มีลูกค้าเยอะแบบนี้หรอกคงทำกันเองหมดแล้วร้านที่เธอทำงานอยู่นี้เครื่องหอมมีคุณภาพมากสิบวันกลิ่นก็ยังคงอยู่ถึงแม้จะไม่เหมือนวันแรกๆ แต่ว่าไม่มีปัญหาแน่นอน

นินเห็นสายตานั้นเขาก็คิดในใจว่าเดี๋ยวพ่อจะทำให้ร้านพวกแกแต่มาอ้อนวอนให้เขายอมเอาของไปวางขายที่ร้านพวกแก่แน่นอน จากนั้นเขาก็ไปที่ร้านเครื่องหนังแล้วเข้าไปคุยกับเถ้าแก่ก่อนที่จะได้ของแล้วเดินออกมาเขาตรวจสอบแล้วว่าเป็นไปตามที่เขาต้องการ จากนั้นเขาก็กลับไปยังร้านของป้าศรีเพื่อไปเอาชุดที่สั่งตัดทั้งหมด ใช้เวลาพอสมควรจึงจะมาถึงร้านตัดเสื้อทั้งสองเข้าไปในร้านก็พบว่าในร้านมีเสื้อผ้าแบบเดียวกับที่เขาเคยออกแบบวางขายแล้ว

นิน “ป้าคนนี้ลงมือรวดเร็วดีจัง” เมื่อป้าศรีเห็นว่านินมาก็ตื่นเต้นเพราะยอดขายจากเสื้อและกางเกงที่นินออกแบบขายดีมากจริงๆ

“มากันแล้วหรือของที่พ่อนินสั่งเสร็จทั้งหมดแล้วนะ” นินยิ้มออกมา

นิน “งั้นดีเลยขอผมดูหน่อย “ป้าศรีนำชุดออกมาชุดที่นินออกแบบนั้นมีส่วนที่คล้ายชุดของหน่วยสายลับที่เคยเห็นในหนังฮีโร่แต่มีความผสมผสานกับชุดนักรบจีนและนินจาอยู่ด้วยที่ต้นแขนจะมีแผนโลหะแบบเบาทำเป็นเกราะและตรงแขนจะมีช่องซ่อนมีดอยู่ด้วย ชุดจะมีความแนบเนื้อแต่ก็ยืดหยุ่นด้วยเพื่อใช้ในการเคลื่อนไหวที่ไหลลื่นเมื่อมองแว็บแรกต้องไม่รู้สึกว่าเป็นคนไทยต้องเป็นคนชาติอื่นเป้าหมายจะได้เข้าใจผิด โดยรวมจึงน่าพอใจมากนินเข้าไปที่ห้องลองชุดเมื่อสวมออกมาจริงๆ มันให้ความรู้สึกสุดยอดมากจริงเขาเหมือนตัวละครในซีรี่ส์จีนเลยทว่าชุดไม่ได้โดดเด่นจนแตกแยกกว่าชุดในยุคนี้ เข็มขัดนั้นจะสามารถร้อยเข้ากับเครื่องหนังที่เขาสั่งทำมามันเป็นชุดช่องใส่มีดและซองปืนต้องเข้าใจว่าในยุคนี้ชุดเกราะทหารพัฒนาไปถึงขีดสุดแล้วจริงๆ ถ้าจะให้เห็นภาพเหมือนกับชุดที่เราเคยเห็นในซีรี่ส์จีนนั่นแหละมีความและเท่มากทว่าก็สามารถใช้ประโยชน์ได้จริงและยังตัดเอาส่วนที่ดูรุ่มร่ามออกไปด้วยสีก็จะไม่ได้ฉุดฉาดแบบนั้น

นิน “เยี่ยมมากทุกอย่างตัดได้อย่างพอดีไม่ต้องแก้เลย” นินค่อนข้างชื่นชมช่างยุคนี้จริงๆ

นิน “สมกับที่เป็นช่างหลวงจริงๆ “เขาเดินออกมาจากห้องลองเสื้อ

นิน” ขอบคุณครับผมพอใจมาก “นินจ่ายเงินไป

นิน” ป้าครับผมมีธุรกิจนำเสนอ” ป้าศรีดวงตาเป็นประกาย

“ว่ามาเลยจ้า” นินวาดแบบออกมา

นิน “สิ่งนี้เรียกว่ายกทรง” นินเริ่มอธิบายถึงประโยชน์ของยกทรงทำให้ป้าศรีตื่นเต้นขึ้นมาพิมเองดูอยู่ก็ประหลาดใจ

“พ่อนินกล้าพูดเรื่องเช่นนี้โดยที่หน้าไม่แดงเชียวหรือ” นินกลอกตา

นิน “นักธุรกิจต้องใจนิ่งๆ ครับนี่จะสร้างรายได้มหาศาลเชียวครับ” ป้าศรีสนใจขึ้นมาหลังจากที่นินอธิบายบ้าศรีก็จับทางได้ทันทีนี่เป็นนวัตกรรมใหม่ที่นำไปสู่ก้าวต่อไปของสตรีเลยทีเดียว

“พ่อนินทำไมถึงคิดจะทำสิ่งนี้ล่ะ” เขามองไปทางพิมอย่างไม่รู้ตัว

นิน “ก็ไม่มีอะไรครับในหมู่บ้านผมมีหลายคนที่ประสบปัญหาเรื่องทรวงอกน่ะครับผมคิดมาตลอกแต่ไม่มีต้นทุนที่จะทำมันจนถึงตอนนี้โชคดีที่คุณหญิงป้าเมตตาครับ “หลังจากคุยรายละเอียดกันโดยยกทรงนี้จะใช้ชื่อแบรนด์ว่า ซีเคร็ท บรา หลังจากได้ชื่อแล้วพวกเขาก็เซ็นสัญญากันพร้อมกับลงหุ้นส่วนกันนินจะถือหุ่นน้อยกว่าเขาต้องการแค่รับเงินปันผลเท่านั้นชื่อแบรนด์ในยุคนี้มีกฎหมายรองรับเรื่องตราสินค้าแล้วเพราะการเปิดประเทศทำให้ไทยจึงทราบถึงมูลค่าของตราสินค้าไม่งั้นจะมีการจัดตั้งกรมการค้าแห่งประเทศได้อย่างไรถ้าไม่ให้ความสำคัญเรื่องนี้นินเพิ่งรู้เขาจึงคิดใช้เส้นลุงเสียหน่อย พวกเขาจึงไปที่กรมการค้าแล้วทำการก่อตั้งบริษัทขึ้นสองบริษัทคือ แอปเปิล เขียว และ ซีเคร็ท บรา ขึ้นมาในวันที่ 31 เดือน 11 ปี 2128 ด้วยเส้นสายท่านเจ้าคุณมันจึงเรียบร้อยภายในวันนั้นเลย พิมเหนื่อยมากนินเลยซื้อน้ำผลไม้ใส่น้ำแข็งในหนึ่งแก้วแน่นอนว่าแก้วทำจากกระบอกไม้ไผ่

พิม” น้ำแข็งของนายทำให้คนมีอาชีพนะ “นินยักไหล่

นิน” เรื่องเล็กน้อย “เมื่อคนเห็นพิมก็พูดกันเรื่องหมื่นเทพออกมานินเห็นท่าไทชม่ดีจึงรีบจะออกจากตลาดแล้วกลับบ้านพิมจ้องเขาไม่วางตา

นิน” มองผมทำไมเนี่ย “พิมถามตรงๆ

พิม” ที่ถามขนาดเพราะนายจะทำยกทรงให้หรือ “พูดถึงเรื่องนี้เขาก็โกรธขึ้นมาเลย

นิน “ใช่น่ะสิคุณคิดว่าคนอย่างผมไม่รู้กาลเทศะหรือไงอยู่ๆ ไปถามเรืองแบบนั้นกับสตรีน่ะ” พิมมองเขา

พิม “อยากโดนต่อยอีกหรือไงเสียงดังไปได้ นายควรจะบอกกันก่อนว่าคิดจะทำอะไรไม่ใช่หรือค่อยถามขนาด “นินกลอกตา

นิน” ให้พูดว่าไงผมเห็นหน้าอกคุณใหญ่เลยกลัวว่าต่อไปมันอาจะมีปัญหาผมคิดว่าจะทำบราให้ใส่อย่างนั้นหรือ “พิมมองเขาอย่างเย็นชา

พิม” พุดมากจริงๆ ข้าไม่ไปทายาให้แล้ว “นินถึงกับหน้ากระตุกไร้เหตุผลสิ้นดีเห็นได้ชัดว่าเธอเปิดประเด็นก่อนแท้ๆ เขากลับมาถึงบ้านก็มืดแล้วก่อนออกจากตลาดทั้งสองได้ยินข่าวลือเรื่องหมื่นเทพจะหมั้นแล้วหลังลงจากรถม้านินมองพิมอยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่กล้าพิมเห็นท่าทางของเขาก็ถาม

พิม “มีอะไรบอกแล้วไงว่าไม่ไปใส่นาให้แล้ว” นินส่ายหน้า

นิน” ไม่มีอะไรคุณขึ้นบ้านเถอะ “นินกลับมาที่บ้านฟักกับขมก็กลับมาแล้วของพร้อมส่งของให้เขา

นิน” ขอบใจมากไม่มีปัญหาใช่หรือไม่ “ทั้งสองพยักหน้า

” ขอรับ “นินส่งขนมที่ซื้อมาให้ทั้งสอง

นิน” เอาไปให้แสงและป้าแม้นด้วยนะ “ทั้งสองขอบคุณเขา นินเอากล่องไม้เข้าไปในห้องกล่องนี้คือสิ่งที่นินสั่งช่างเหล็กทำแล้วนำมาประกอบใช่แล้วนี่คือปืนพกนั่นเองเขาลองน้ำหนักแล้วพยักหน้าปืนที่เขาประกอบออกมามันคือปืนที่คล้ายปืน Glock 19 มากเขาลองหลายครั้งพบว่ากลไกไม่ผิดพลาดเลยจากนั้นเขาก็ประกอบแม็กกาซีนแล้วของใส่มันก็พบว่าไม่มีปัญหาเลยเขาประหลาดใจกับฝีมือของช่างโบราณมากจริงๆ ที่ทำออกมาราวกับว่าใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่เลย

นิน “น่าทึ่งมาก” ต่อไปก็เรื่องกระสุนปืนที่ประกอบไปที่สี่ส่วนสำคัญคือ หัวกระสุน ปลอกกระสุน ดินปืนและดินขับ และชนวนท้าย/แก๊ป ทว่าทั้งสี่อย่างนี้เขามีแค่ดินปืนเท่านั้นยังต้องสั่งทำอีกสามอย่างแต่เขาสั่งฟักและขมไปจัดการแล้วคาดว่าพรุ่งนี้ของที่สั่งน่าจะได้เขาดุเวลาแล้วคิดว่าพิมคงไม่มาจริงๆ จึงเขียนหนังสือจนหลับไป ในตอนเช้าหลังทานอาหารเรียบร้อยก็มีคนจากโรงงานเซรามิกมาหาเขา…