กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่ยี่สิบเก้า นางเอกสอบสวนวายร้ายประจำตอน

“ผมขอโทษที่กล่าวหาเธออย่างนั้นนะ แอนนา ผมอยากให้เธอรักษาจิตใจเช่นนี้ไว้ตลอดไปนะ”

ผมดึงเธอมากอด

แอนนาผลักออก

“อะไรน่ะ อยู่ๆก็มากอด “แอนนาไม่มีท่าทางเขินอะไรก็อย่างว่านั่นล่ะ

เธอเข้าสุมทุ่มพุ่มไม้กับอดีตแฟนของเธอมาก่อนและอืม.เสียพรหมจรรย์ให้แฟนเธอที่เป็นแวมไพร์ปลายปีนี้มั้ง?

จนมีแฟนคลับบอกว่าเธอมีแฟนมาก่อนหน้านี้หลายคนจะมาบอกว่าเสียเวอร์จิ้นให้แฟนให้คนที่เป็นแวมไพร์นี่นะ?

แต่คนเขียนก็ยืนยันว่าอย่างนั้น ดังนั้นผมจะเชื่อตามคนเขียนละกัน

ในโลกแห่งความจริงเสียเวอร์จิ้นไม่มีผลอะไรมากนัก

แต่ในโลกนี้หากมองแบบแง่ร้ายหน่อยอาจจะดีกว่าก็ได้เพราะอย่างน้อยคนอื่นจะจับเราเอาไปบูชายัญยาก

ผมยังงงๆว่าหากเทพเจ้ายอมรับหนุ่มพรหมจรรย์พวกแอนดรูกับแฮงก์คงโดนจับบูชายัญไปแล้ว

ก็มีตอนที่ล้อเลียนเรื่องพรหมจรรย์เหมือนกันว่าพ่อเลี้ยงดูลูกสาวอย่างดีเพราะหวังจะบูชายัญลุกในวันเกิดอายุสิบแปด แต่เฉลยว่าลูกสาวมีอะไรกับคนทั้งบ้านไปแล้วแต่พ่อไม่รู้

เทพเจ้าที่จะกินเด็กสาวเลยโมโหจะทำร้ายพ่อของเด็กสาวนั้นแทน

การสำมะเลเทเมา ไม่รักษาพรหมจรรย์จึงช่วยชีวิตเด็กสาวคนนั้นได้ในที่สุด

จากนั้นก็จะเริ่มมีความสัมพันธ์ถึงเนื้อถึงตัวมากขึ้น

แต่ตอนนี้ก็อย่างน้อยเธอยังไม่มองว่าการฆ่าเด็กในครรภ์เป็นเรื่องดีล่ะนะ

ผมอาจจะแค่คิดว่าหากจะฆ่าเด็กในครรภ์อย่างการทำแท้ง อย่างน้อยควรจะได้พลังตอบแทนกลับมา

ไม่ควรทำไปฟรีๆ

อืมไปไล่เก็บซากศพที่โดนทำแท้งมาใส่ในคอมพิวเตอร์ดีไหมนะ อย่างน้อยพวกเด็กพวกนั้นก็ยังมีชีวิตต่อไปได้ในรูปแบบดิจิตัล

กลยุทธขุนแผนกับกุมารทอง

มีสถานทำแท้งเปิดเด่นเป็นสง่าอยู่หลายที่เสียด้วย

แต่อย่างว่าล่ะ การเล่นกับวิญญาณคนตายเอาไว้ทีหลัง

ผมต้องศึกษาการส่งคนไปเกิดใหม่ก่อนที่จะศึกษาเรื่องการชุบชีวิต

ผมพยายามลอยตัวขึ้นๆลงๆให้เหมือนกับโหนบาร์โดยไม่มีบาร์

“ว่าแต่มีเรื่องอะไรหรือ”

ผมยกตัวขึ้นลงไปด้วยเวลาคุยถือเป็นการผ่อนคลายสมองอย่างหนึ่งในการเคลื่อนไหวเล็กน้อย

แค่การยกตัวขึ้นลงของผมเป็นการยกตัวบนอากาศที่ไม่มีอะไรแต่จินตนาการว่าโหนบาร์ที่ไม่มีอยู่จริงอยู่

หืม พวกเธอทำสีหน้าแปลกๆแฮะเมื่อเห็นผมลอยตัวไปมาได้

ผมก็นึกว่าเธอเจอพวกตัวที่ลอยได้มาสองสามตัวแล้วนะในตอนที่ไปปราบปีศาจ

ไม่น่าจะทำให้ตกใจได้แล้วแปลกจริงๆ

ความสามารถมองเห็นออร่านี่ผมฝึกไว้เพราะต้องการให้อ่านอารมณ์ของฝ่ายตรงข้ามออก โดยหลีกเลี่ยงการรับรู้เสียงจากจิตใจของชาวบ้านโดยตรง

จำได้ว่าแอนนาเคยฟังเสียงจากจิตใจได้และเกือบจะเสียสติไปเลยตอนที่พลังตื่นขึ้นมาแรก

ต้องฝึกควบคุมให้ได้ก่อนที่จะคิดเรื่องการใช้พลังขั้นสูงขึ้น

ก่อนหน้าที่จะอ่านใจคนอื่นก็ต้องเริ่มจากการป้องกันจิตใจของตนเองด้วยหนังสือควบคุมจิตใจ

มันมีเด็กบางคนที่ตามเนื้อเรื่อง อ่านสีของออร่าออกว่าใครเป็นฆาตกรด้วยนี่นะ

หากเด็กคนนั้นอยู่ในมังงะคงกลายเป็นหนึ่งในแนวนักสืบแนวพลังจิต

ที่ตัวเอกที่มีพลังเห็นออร่าจะตามสืบคดีตามออร่าที่เห็นและไขคดีที่ซับซ้อน

แต่น่าเสียดายที่นี่คือโลกที่แอนนาเป็นนางเอก

เด็กคนนั้นเลยโดนส่งเข้าโรงเรียนประจำไปไม่มีใครพบเธออีกเลย

แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าส่งเข้าหลุมศพหรือโรงพยาบาลโรคจิตในเคสอื่นๆล่ะนะ

ผมหลับตากลับหัวอยู่กลางอากาศ สัม(สถึงแรงดึงดูดที่กระทำต่อตัวผมและพยายามจะสัมผัสแรงดึงดูดและค่อยๆควบคุมมัน

“ผมยังตื่นอยู่ไม่ต้องมาแตะผมหรอกวิลโล่”

ผมกล่าวถึงวิลโล่ที่พยายามจะเอื้อมมือมาแตะผมที่เห็นผมหลับตาอยู่

Echolocation การจับสัมผัสตำแหน่งที่อยู่ด้วยเสียง ไม่ใช่ความสามารถเวทย์เหนือธรรมชาติด้วยซ้ำ เป็นความสามารถที่คนตาบอดหรือค้างคาว โลมา นั้นก็มีกันตามปรกติ

ทำให้ผมมองเห็นภาพได้ค่อนข้างชัดเจนว่ามีวัตถุอยู่ตรงไหนแม้ว่าจะหลับตาอยู่ก็ตาม

ผมฝึกความสามารถนี้ไว้เผื่อต้องสู้กับพวกแวมไพร์ที่ชอบอาศัยในที่มืดๆอย่างสุสานร้างต่างๆ

“เอาเถอะ พวกเธอเข้ามาอย่างน้อยก็ดีกว่ามีแวมไพร์เข้ามาล่ะนะ”

วิลโล่ที่นิสัยสอดรู้สอดเห็นมากกว่าแอนนาเริ่มไปค้นตรงโต๊ะเอกสารและคอมพิวเตอร์ของผม

เฮ้แม่คุณก็รู้หรอกว่ามักจะเจอข้อมูลคนร้ายโดยแอบไปค้นเอกสารของคนร้ายอยู่บ่อยๆ แต่อย่างน้อยก็คอยจนผมไม่อยู่แถวนี้ก่อนสิ

ผมดีดนิ้วส่งกระแสไฟฟ้าไปปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่วิลโล่กำลังเปิดค้นข้อมูลอยู่

“อุ่ย”

วิลโล่สะบัดมือเนื่องจากโดนกระแสไฟฟ้าเข้าไปเล็กน้อย

โปรเจค ไพรมาร์ชของผมคงเก็บเป็นความลับไว้ได้สักพักล่ะน่ะ

“การควบคุมจิตใจ,ดัดแปลงร่างกายของปีศาจ,เวทย์โลหิต..เลโอนาร์ดนี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่?”

วิลโล่ไล่สายตาไปตามโน้ตต่างๆที่อยู่บนโต๊ะของผม

หืม ก็ค่อนข้างตรงไปตรงมานะ ผมพยายามค้นหาข้อมูลเรื่อง เลือดเนื้อ กระดูกโครงสร้างของร่างกายและผลกระทบต่อเวทมนตร์ในการสร้างสิ่งที่เหนือกว่าสเลเยอร์

“ผมให้ความสนใจกับที่คุณโธมัสพูดน่ะ วิทยาศาสตร์ของเราที่เคยอธิบายไว้เกี่ยวกับมนุษย์นั้นกล่าวผิดหรือ? โลกนี้เก่าแก่เกินกว่าที่พวกเรารู้ ผมเลยสนใจเรื่องพวกนี้ขึ้นมา”

ผมยักไหล่เป็นความจริงพอสมควร

แอนนาหรี่ตามอง

“นายกำลังปกปิดอะไรอยู่?”

“ก็คงเรื่องหาวิธีเอาชนะเธอล่ะมั้ง?” ผมตอบไปตามตรง

“ผมไม่อยากโดนเธอชกไปมาเลยต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ไว้ก่อน”

ผมชี้ไปที่กองเอกสารบนตะและกระดาษโน๊ตต่างๆที่คำนวณมิติและเวทมนตร์ที่ส่งผลกระทบต่อร่างกาย

“ผมเห็นบางอย่างในตัวเธอที่ไม่ใช่มนุษย์ บางอย่างที่ลึกลับ”

ผมลดเสียงลงทำให้วิลโล่มองมาอย่างสงสัยใคร่รู้

ส่วนแอนนา..หน้าขาวซีดลง กลัว?

เธอกลัวหรือนี่?

ก็อย่างว่าล่ะ

แบ่งพื้นที่ของวิญญาณบางส่วนกับเอลเดอร์ก็อด แอนนาก็ต้องรับรู้ดีว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในตัวเธอ

“ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น ผมไม่ใช่คนที่ยึดถือคิดมากจะพูดประมาณว่า เผาแม่มด และหาทางฆ่าเธอแบบแม่มดสมัยโบราณ ผมแค่ต้องการรู้ก่อนว่าสิ่งที่ผมเห็นคืออะไรจะได้ป้องกันตัวไว้ได้

สิ่งสีดำที่อยู่ในวิญญาณของเธอไม่ใช่มนุษย์แน่ๆ ผมแค่อยากจะป้องกันตัวจากสิ่งนั้นไว้...หรือเธอจะบอกว่าผมคิดผิดและเธอคิดว่าสิ่งนั้นไว้ใจได้ล่ะแอนนา?”

ผมคิดว่าแม้แต่ตัวผมเองก็รู้ว่าการเจรจาต่อรองกับปีศาจเพื่อแลกกับพลังนี่ไม่ค่อยใช่เรื่องดีเท่าไร

แอนนามองผมอย่างสับสนที่แม้แต่ไม่ต้องมองออร่าก็พอเข้าใจได้

สีหน้าเธอขาวซีดและสั่นขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยตระหนักถึงมาก่อน..หรือเป็นสิ่งที่เธอตระหนักแต่พยายามไม่คิดถึงมัน

เธอไม่เคยคิดมาก่อนที่จะเจอว่าความเป็นไปได้ที่เธอเป็นผู้ร้าย แน่นอนเธอเตรียมใจโดนหาว่าเผาโรงยิมของโรงเรียนหรือทำร้ายร่างกาย

แต่เธอไม่เคยเจอกับความเป็นไปได้มาก่อนที่ว่าเธอจะเป็นหนึ่งในปีศาจเสียเอง

“แอนนา ตอบคำถามผมมาหน่อย..ทำไมเธอถึงมีพลังได้? สเลเยอร์เอาพลังมาจากไหน? สิ่งสีดำที่เยห็นในวิญญาณของเธอนั่นคืออะไร?”

แอนนา ถึงกับเซถอยไปข้างหลังราวกับ..กลัว หนีห่างจากผมที่จ้องมองเธอ

“ชั้นไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ไปกันเถอะวิลโล่”

แอนนาพยายามดึงแขนวิลโล่ที่กำลังกำบันทึกวิเคราะห์เวทมนตร์ที่ผมจดไว้อยู่

“วางโน้ตของผมลงด้วยก่อนไป”

ความจริงไม่จำเป็นเท่าไรหรอก ต่อให้คอมพิวเตอร์พัง โน้ตหาย