"ฉันขอเติมของเพิ่มนะครั้งก่อนคีตะไม่ได้กินเค้กที่ฉันส่งไปให้ คราวนี้ฉันจะส่งไปใหม่" เสียงคนโทรมาสั่งให้ชายชุดดำทำอะไรบางอย่างให้ โดยมีจุดประสงค์พุ่งเป้าไปที่คีตะ
"ได้ คราวนี้อย่าให้พลาดอีกล่ะ อ่อเหมือนมีคนคอยช่วยไอ้หนุ่มนั่นอยู่นะ นังแก้วตาของข้าเข้าไม่ถึงมันเสียที"
"ใคร"
"ข้าไม่รู้ แต่มันไม่ธรรมดา ถ้ามันไล่นังแก้วตาของข้าได้แสดงว่ามันมองเห็นนังแก้วตา"ชายชุดดำอธิบาย
"ไว้ฉันจะสืบดูอีกที" พูดเพียงเท่านี้คนที่โทรมาหาชายชุดดำก็วางสายลง ส่วนชายชุดดำก็นั่งบริกรรมคาถาต่อในท่านั่งสมาธิและมือนับลูกประคำไปด้วย
.............................
"กลับมานอนหง่าวกันแล้วแกทีนี้ เงินยังเก็บไม่พอค่าเทอมเลย" กำปั่นบ่นขณะนั่งรถเมล์กลับหอพักกัน
"งั้นเราประหยัดย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันเถอะ"มนต์ชญาชวนเพื่อน
"จะดีหรือ"
"ไม่เห็นเป็ไรเลยแกเป็ผู้หญิงนะ"
"แต่พ่อแกไม่รู้นะ ฉันเกรงใจ"
"ไม่เป็อะไรหรอกพ่อไม่รู้ไม่เห็นเสียหน่อย ถึงรู้พ่อบุญล้อมของฉันก็ต้องเข้าใจ"
"โอเค เดี๋ยวแจ้งเ้าของหอล่วงหน้าแล้วฉันจะย้ายลงมาอยู่กับแก" กำปั่นยิ้มอ่อนให้เพื่อน
"ฉันขอโทษที่ทำให้แกพลอยไม่มีงานทำไปด้วย" คราวนี้มนต์ชญาเป็ฝ่ายเสียงอ่อนบ้าง
"ช่างมันเถอะเรามันเืสุพรรณไปด้วยกันกลับด้วยกัน งานพาร์ทไทม์หาไม่ยากหรอกอะไรฉันก็ทำได้" กำปั่นตบไหล่เพื่อนเบาๆ
"ไปแกกลับหอแล้ววันย้ายฉันจะไปช่วยแกขนของ" หลังจากที่ถึงหน้าหอพักแล้วมนต์ชญากล่าวลาเพื่อแยกย้ายห้องใครห้องมัน
..........................................
ในวันงาน คอนเสิร์ตถูกจัดขึ้นในฮอลล์ขนาดใหญ่ความจุได้หลายพันคนสมกับระดับซุปเปอร์สตาร์ดังอย่างคีตะ บัตรทุกที่ถูกจองจนเต็มไม่มีเหลือ
"ทานเยอะๆนะคะพี่คีย์ เป็กำลังใจให้ก่อนขึ้นคอนเสิร์ตค่ะ" เค้กช็อคโกแลตก้อนใหม่ถูกส่งมาให้คีตะถึงงานคอนเสิร์ตก่อนเวลาที่ต้องขึ้นเวที
"มีคนเอามาให้ครับ มาฝากไว้แล้วก็ไป" ทีมงานเดินถือถุงกระดาษหรูจากร้านเดิมที่มีกล่องเค้กบรรจุอยู่ข้างในเข้ามาให้ ตอนนั้นแพรวพราวไม่อยู่เพราะกำลังง่วนอยู่กับการจัดการต่างๆภายในงาน
"ขอบคุณครับ สงสัยจะมิกกี้เ้าเดิม" คีตะรู้ว่าใครส่งมาเพราะเคยคุยกันไว้
"มา คราวนี้จะไม่ให้เ้าของเสียน้ำใจสักชิ้นสองชิ้นก่อนขึ้นเวที" คีตะยิ้มเพราะเขาชอบทานเค้กร้านนี้มากโดยเฉพาะเค้กช็อคโกแลต
"ไปหามิกกี้..............." เสียงเย็นเสียงหนึ่งลอยเข้าหูของคีตะหลังจากที่เขาได้ทานเค้กเข้าไป
"เป็อะไรนะรู้สึกง่วงๆ" คีตะสะบัดหัวไล่ความง่วงและขอกาแฟจากทีมงาน
.........................................
แพรวพราวสังเกตุว่าในระหว่างที่คีตะกำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีนั้น เขาเดินเข้ามายื่นมือให้แฟนคลับที่ชื่อมิกกี้จับบ่อยมากเป็พิเศษ คอยมองมาทางเธออยู่คนเดียว จะว่าเป็เพราะมิกกี้เป็แฟนคลับเบอร์ต้นๆก็อาจจะใช่แต่คนอื่นๆที่เปย์มากกว่ามิกกี้ไม่เห็นคีตะจะเข้าไปหาหรือให้ความสนใจเป็พิเศษเท่าเธอคนนี้เลย ทั้งที่ปกติคนที่เขาสนิทมากกว่ามิกกี้ก็มี
จนจบคอนเสิร์ตคีตะเหมือนจะยังไม่ยอมจบกับแฟนคลับคนนี้ ซึ่งแพรวพราวกลัวภาพลักษณ์ของเขาเสียหายจึงห้ามกันสุดตัว ถึงขั้นที่คีตะพูดเสียงดังหงุดหงิดใส่ซึ่งเขาไม่เคยทำมาก่อน
"อย่ามายุ่งกับผม!"
"นี่คีย์ไม่เคยตะคอกใส่พี่เลยนะ" แพรวพราวใในท่าทางที่เขาทำหลังจากที่เธอห้ามไม่ให้ไปไหนมาไหนกับมิกกี้ตามลำพังสองต่อสอง
"ผม...ขอโทษแต่ผมจะไป" เขาเหมือนคนสองบุคลิกในเวลาเดียวกันเหมือนจะรู้ตัวแต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้
"เป็ตายยังไงพี่ก็ไม่ให้คีย์ไป กลับบ้านกับพี่ ขอโทษนะคะน้องมิกกี้พี่คงให้คีย์ไปกับน้องไม่ได้เพราะว่า่นี้ผู้ใหญ่คุมเข้มหนักเพื่อเตรียมตัวเล่นละครคู่กับนางเอกตัวท็อปของวงการจ้ะไม่อยากให้มีเื่เสียหายเดี๋ยวละครจะขายไม่ออก" แพรวพราวสั่งคีตะเสียงจริงจังและหันไปพูดกับมิกกี้ด้วยคำพูดกึ่งจริงกึ่งกระแทกแดกดัน
คีตะมองตามมิกกี้ตาละห้อยเพราะว่าแพรวพราวเรียกสต๊าฟเข้ามาช่วยดึงคีตะขึ้นรถไปกับเธอ
"มิกกี้จะโทรหานะคะ" เธอท้าทายด้วยการหยอดคำพูดและโบกมือให้เขาต่อหน้าแพรวพราว
..............................
"โอ้ย ใครเนี่ยมาตัดหน้ารถ"
"ปิ๊นๆๆๆๆ บ้าจริงเชียวจะเดินจะข้ามถนนไม่ดูตาม้าตาเรือ" แพรวพราวบีบแตรไล่เมื่อมีใครบางคนในชุดดำวิ่งตัดหน้ารถเธออย่างรวดเร็วระหว่างที่เธอกำลังเลี้ยวเข้าซอยบ้านคีตะ
"เข้าบ้านแล้วไม่ต้องแอบออกไปนะคีย์ พรุ่งนี้มีฟิตติ้ง" แพรวพราวไปส่งเขาถึงหน้าบ้านพร้อมปิดประตูให้เรียบร้อย
"ตุ๊บ!" เสียงวัตถุก้อนใหญ่ร่วงลงบนหลังคารถเธอ เมื่อเธอขับรถออกมาจากบ้านคีตะได้สักพักแต่ยังอยู่บนถนนในซอยอยุ่
"ว๊ายยยยยกรี๊ดดดด" แพรวพราวร้องเสียงหลงใจเต้นระรัวเมื่อมีร่างดำทะมึนห้อยหัวลงมาเกาะที่กระจกหน้ารถเธอ ใบหน้าของมันแสยะยิ้มเผยให้เห็นฟันดำทั่วทั้งปาก รวมไปถึงริมฝีปากที่ดูดำด้านและหยาบกร้านแตกระแหงเหมือนดินที่แล้งน้ำมานาน
แพรวพราวเบรคกระทันหันขับรถไปต่อไม่ถูกได้แต่ใกลัวเอามือปิดตาตัวเอง นานอยู่สักพักจนกระทั่ง
"ปิ๊นนนน" เสียงรถคันหลังบีบแตรยาวไล่เธอพร้อมเปิดกระจกลงมาด่า
"ซื้อถนนไว้ใช้จอดรถหรือคุณ จอดขวางทางไม่เผื่อแผ่ชาวบ้านเลย" เมื่อด่าระบายความโกรธได้รถคันดังกล่าวก็แซงหน้าขับหนีไปอย่างรวดเร็ว
แพรวพราวไม่ทันได้รู้สึกโกรธแต่รู้สึกสับสนมากกว่าว่าเมื่อสักครู่เธอเจอตัวอะไร อันที่จริงต้องขอบคุณรถคันนั้นที่ทำให้เธอได้สติและดูเหมือนว่าจะช่วยไล่ภาพอันน่าสยดสยองต่อหน้าเธอให้อันตรธานหายไปโดยอัตโนมัติ
"น้ำมนต์!"คนเดียวที่เธอนึกถึงในเวลานี้
"ฮัดชิ้ววว" น้ำมนต์จาม
"ใครคิดถึงน้ำมนต์น๊า" กระจิ๊ดริด และกระจ้อยร่อย โผล่มาทางด้านหลังของมนต์ชญาโน้มตัวลงแล้วแหงนหน้ามาหาเธอแกล้งทักทาย
"ใครจะคิดถึง โดนด่าถึงล่ะไม่ว่า" น้ำมนต์ไม่คิดว่าจะมีใครคิดถึงเธอนอกจากพ่อบญล้อม
"จริงสิ พ่อบุญล้อมเป็ยังไงบ้างนะ ไม่ได้โทรหานานเลย"
"พ่อสบายดีจ้ะ พวกเราไปหาพ่อในสมาธิบ่อย" สองรักยมรายงาน
"มิน่าล่ะ ถึงไม่ค่อยโทรมาเพราะมีสายรายงานความเคลื่อนไหวแล้วนี่เอง"
"นี่ถ้ายังหางานพิเศษที่ใหม่ไม่ได้น้ำมนต์ว่าปิดเทอมนี้จะกลับไปหาพ่อเสียหน่อย คิดถึงหลวงปู่บัวกับแม่ตานีด้วย"
"เย้ๆๆๆ กลับไปเล่นกัน" สองรักยมน้อยเห็นดีเห็นงามดีใจที่จะได้กลับไปวิ่งเล่นที่กว้างๆอีกครั้งกับเหล่าิญญาที่คุ้นเคย
......................................
570
