และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

คุณชายเดินลงมาจากบันไดด้วยสีหน้าแช่มชื่นใจ วันนี้คือวันที่ดีที่สุดเท่าที่เจ้าตัวเคยรู้สึกมา หลังสิงสู่อยู่ในห้อง 704 มาอย่างยาวนาน นี่เป็นครั้งแรกที่วิญญาณหนุ่มได้ปลดปล่อยพลังเพื่อหลอกคนเป็นหมู่คณะเช่นนี้ เป็นความสนุกหรรษาอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน เจ้าตัวไม่ได้หลอกอะไรเพิ่มเพราะรู้สึกพึงพอใจมากแล้วร่างในชุดสูทเดินลงบันได มีทีมงานคนป่วนผีทยอยมาเก็บของทำความสะอาด ป้าอนงค์แม่บ้านคอนโดก็มาด้วยเช่นเดียวกัน เธอเหมือนจะหันมองมาทางเขา แต่เพียงประเดี๋ยวก็ก้มหน้ากวาดพื้นเช็ดถูต่อไม่พูดอะไรคุณชายยกมือข้างเดียว ผงกศีรษะ ราวกับขออภัยที่รบกวนอนงค์และคนอื่นมาทำความสะอาดในห้องบ่อยๆ ว่ากันตามตรงแม่บ้านคนนี้เป็นเพียงผู้เดียวที่คุณชายไม่นึกจะหลอกหรือแกล้ง เพราะเป็นแม่บ้านที่พิถีพิถันที่สุด เงียบ วางตัวดี แถมมีจิตใจเข้มแข็งที่สุด และมากความสามารถที่สุดในประดาคนทำความสะอาด เท่าที่คุณชายเคยพบมาตลอดการเป็นวิญญาณ ดังนั้นเจ้าตัวจึงปล่อยให้อนงค์จัดการห้องได้อย่างวางใจคุณชายลงบันไดมาเป็นจังหวะที่ได้ยินเสียงบทสนทนาหนึ่ง“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคนที่อยู่ในห้องกับคุณชายได้นานมากอย่างคุณคิดสักหน่อย เรื่องของคุณชายเท่าที่ฉันรู้น่ะ คุณอยากจะฟังไหม?” เสียงของคุณหญิงแก้ว เจ้าของคอนโดแห่งนี้คุยกับคิดนั่นเอง“คุณหญิงรู้เรื่องคุณชายหรือครับ” คิดอุทานก่อนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ครับ ผมอยากรู้” “มันเป็นเรื่องเมื่อนานมากแล้ว เมื่อเกือบเจ็ดสิบกว่าปีก่อน…มาสิ ฉันจะเล่าให้ฟัง” หญิงวัยเจ็ดสิบเอ่ยอะไรกันนี่ มีคนรู้เรื่องราวของเราอย่างนั้นหรือ? คุณชายได้แต่ครุ่นคิด เขาตายมานานแล้ว ความทรงจำช่วงเวลาตอนมีชีวิตนั่นลืมไปหมดสิ้นแล้ว“…รักษาสัญญา...” คำพูดของคิดแวบขึ้นมา เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดอยู่ในหน้าอกแสนเศร้าระคนชวนหัว รวมถึงชวนคิดถึงอย่างน่าแปลกประหลาดใจมีใครเคยเอ่ยคำนี่มาก่อนหน้าคิดเป็นแน่ คุณชายเชื่อเช่นนั้น“หนูเร ช่วยอะไรสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ” เสียงที่เอ่ยขึ้นขณะคุณชายกำลังครุ่นคิดคือคุณหญิงแก้ว เธอเดินไปทางเรวดีพร้อมกับคิด และเพราะอยู่ห่างเสียงจึงเบา “คะ?” เรวดีหันมาตามเสียงเรียก“พอจะเห็นคุณชายไหมจ๊ะ อยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า?” “เอ่อ…” คำถามนี่ทำเอาหญิงสาวชะงักงันไปชั่วครู่ เธอลูบปลายผมสีเทา ม้วนด้วยปลายนิ้วชี้ ดวงตาหรี่มากว้าง ๆ ก่อนจะนิ่งแล้วพยักหน้าให้คุณหญิง เลี่ยงที่จะไม่พูดเป็นคำพูดออกมา“ขอบใจนะหนูเร หลานไปพักเถอะจ้ะ” เธอกล่าวแล้วแตะหลังหญิงสาวอย่างอ่อนโยน เรหันมองคิดชั่วประเดี๋ยว ก่อนเม้มยิ้มให้ทั้งคุณหญิง คิด รวมถึงคุณชายก่อนเดินออกไปจากวงสนทนานี้“ถ้าอยู่ก็ดีเชียว ตามมาด้วยเถอะ ฉันจะได้ไม่กลายเป็นคนเล่าเรื่องเจ้าตัวให้คนอื่นคนไกลฟัง” คุณหญิงพึมพำ “ไม่สิ จะเรียกคุณคิดว่าคนอื่นเห็นจะไม่ได้แล้ว ต้องเรียกเธอว่าเพื่อนร่วมห้องของคุณชายแล้วล่ะ อยู่กันได้นานขนาดนี่” “เพื่อนร่วมห้องหรือครับ?” คิดถาม“อะไรนะ?” คุณชายนิ่วหน้าเล็กน้อยทวนคำที่ตนได้ยิน“เป็นเพื่อนร่วมห้องที่เอาใจยากน่าดูนะคะ แต่เจอแบบนี้ไปก็ไม่ย้ายออกใช่ไหมล่ะคุณคิด?” “แน่นอนสิครับ ผมไม่เคยคิดจะย้ายออกเลย” “อะไรนะ” คุณชายเดินตรงมายังคิด หันมองอย่างสงสัย“น่าประทับใจเสียจริง ฉันว่าแล้วคุณคิดไม่เหมือนคนอื่น คุณควรรู้เรื่องเจ้าตัวจริงๆ” หญิงชราวัยเจ็ดสิบเหยียดยิ้ม “ตามมาสิ ทั้งหมดแหละ เดินไปห้องฉันที่ชั้น 9 ระหว่างนี่จะเล่าเรื่องให้ฟังก็แล้วกัน เรื่องที่ฉันได้ยินเมื่อสมัยเด็กๆ”

ก่อนนี่ฉันเคยคิดว่าวิญญาณในห้องเป็นลูกชายที่เสียไปเพราะอุบัติเหตุแต่พอจับสังเกตและคิดมาโดยตลอด ฉันก็นึกขึ้นได้ถึงเรื่องราวเก่าๆ ระหว่างเดินทางว่าตัวจริงของคุณชายอาจเป็นคนอื่น และมันน่าจะเป็นเป็นได้ไม่มากก็น้อยนานมาแล้ว สมัยฉันยังเป็นเด็ก พ่อแม่ของฉันทำงานค้าขาย พวกท่านต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศอยู่บ่อยครั้ง ฉันจึงมาอาศัยกับญาติผู้ใหญ่ในกรุงเทพคุณย่าใหญ่อยู่ที่นี่ เธอเป็นพี่สาวของคุณย่าของฉัน เป็นทวดของธวัชชัย เป็นเทียดของแววไพลิน ให้เล่าเถอะว่าหน้าตาเธอเหมือนกันมากอย่างกับแกะ คุณย่าใหญ่ไม่มีลูก เธอจึงชุบเลี้ยงเอ็นดูฉันยิ่งกว่าเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของตนเองเสียอีก เวลาเพื่อนของคุณย่ามาหาก็มักพาฉันไปด้วยเสมอ ฉันมักนั่งเล่นให้เธออ่านนิทานให้ฟังเสมอ ระหว่างเล่านิทานมือของฉันมักจับโดนนิ้วนางซ้ายของคุณย่าใหญ่มันเป็นแหวนแต่งงานวงหนึ่งเคยได้ยินว่าคุณย่าแต่งงานแล้ว แต่คุณปู่ใหญ่ท่านจากไปก่อนฉันจะเกิดเสียอีก เพราะงั้นตอนเด็กฉันจึงไม่เคยเจอหรือเห็นใบหน้าค่าตาท่านมาก่อน ความอยากรู้ทำให้ฉันถามออกไปว่าคุณปู่ใหญ่เป็นคนแบบไหนคุณย่าใหญ่นิ่งไปทันตา เธอไม่เคยหลุดปากเรื่องนี้เท่าไรทว่ามีอยู่วันหนึ่ง ในคืนที่ฝนตก ไฟดับและอากาศร้อนอบอ้าว เพื่อคลายความกังวลใจ แกก็เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังคอนโดแห่งนี้เคยเป็นวังหรือไม่ก็ตำหนักของขุนนางเก่าแก่มาก่อนเป็นที่ดินของตระกูลเก่าแก่ชื่อว่า วิรุณเรศ [/วิน-รุน-นะ-เรด] คุณย่าเล่าว่าสมัยก่อนตระกูลคุณย่าใหญ่มาจากเมืองจีน เพิ่งเริ่มงานค้าขายไม่นาน ก็มีตระกูลวังวิรุณเรศนี่แหละที่ให้ความช่วยเหลือ เห็นว่าบรรพบุรุษเป็นเพื่อนเคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาเก่าก่อนและเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ให้เป็นทองแผ่นเดียวกัน คุณย่าจึงถูกพามาทำความรู้จักทายาทเจ้าของคอนโดแห่งนี้ การแต่งงานเพื่อรวมสองตระกูลเข้าด้วยกันคุณย่าเล่าให้ฟังว่าจุดเริ่มต้นของทั้งคู่ไม่โสภาสักเท่าไรแต่นี่คือครั้งแรกที่เจอคุณปู่ใหญ่ ทายาทเพียงคนเดียวของที่นี่ชื่อว่า คุณชายวริศ วิรุณเรศและเมื่อฉันถามว่าคุณปู่อยู่ที่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับท่านบ้าง คุณย่าใหญ่ก็เม้มริมฝีปากแล้วตอบเพียงว่าท่านป่วยอยู่แล้วก่อนแต่งงาน มีปัญหาสุขภาพอยู่ตลอด และก่อนสิ้นคุณชายท่านได้ฝากฝังที่ดินผืนนี้ไว้กับคุณย่าใหญ่ นับแต่นั้นท่านก็ครองตนเป็นโสด อาศัยอยู่ที่นี่เรื่อยมาคุณย่าเล่าจบจึงบอกให้ฉันสัญญา เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นใบหน้าจริงจังของคุณย่า เธอว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะวิกฤตมากแค่ไหน ก็ต้องรักษาสถานที่แห่งนี้ไว้ให้ได้ นี่คือสัญญาเก่าแก่ที่เธอรักษามาตลอดและขอส่งต่อให้ลูกหลานเมื่อคุณย่าเสีย ที่ดินแห่งนี้ก็เป็นมรดกส่งมาให้ฉัน ฉันรักษาสัญญานี่มาตลอดจนถึงตอนนี้…

และนี่คือเรื่องราวเกี่ยวกับคุณชายเท่าที่ฉันรู้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 40 คุณชายในความทรงจำ

คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน

และนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 40 คุณชายในความทรงจำ

คล้ายกับเรื่องและนี่คือ!!! วิญญาณคุณชายสุดเฮี้ยนกับนายนักเขียนสยองขวัญ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้