“(นี่ เมื่อคืนนอนกันยังไง) ก็ห้องเดียวกัน (อย่าบอกนะว่านายเขมือบเธอแล้ว) ยัง นี่คิดอะไรของเธอ (แหมทียัยทิพย์นั่นนะไม่ปล่อยให้รอด) เื่มันนานตั้งปีแล้วนะ (นั่นสินายก็ควรจะลืมได้แล้ว ฉันว่าเด็กคนเนี้ยมีแวว) แววอะไร (ว่าที่สะใภ้จรัญทรัพย์) จะบ้าหรือไง (ไม่บ้าอะ นายนั่นแหละถามตัวเองให้ดีนะว่าเป็อะไรกับเธอถึงพาเธอไปด้วย แถมนอนห้องเดียวกันอีก เงินก็จ้างเยอะแล้วนายจะสนใจเธอทำไม) เปล่าสักหน่อย จ้างเยอะก็ต้องเอาให้คุ้ม ไม่มีอะไร (จริ๊ง ปากแข็ง ตามสบายเถอะจะเล่นอะไรก็เล่นไป ระวังจะถอนตัวไม่ขึ้น ไปละ) เดี๋ยว (มีอะไร จะบอกรักฉันหรอ ไม่เอาอะ เลี่ยน)” ไอซ์หยุดคิดก่อนพูดออกมา “ผู้หญิงน้อยใจต้องให้อะไรเป็ของขวัญ (อันแน่ ผิดใจกันใช่ม๊า) ยุ่งเยอะไปนะบางที (โอเคบอสสสส เด็กๆอย่างนั้นนะต้องเจอหมีนุ่มๆยิ่งตัวใหญ่นะ อืม ยิ้มเหงือกแห้งแน่นอน) อืม ขอบใจ (สบายมาก บาย)”
ติ๊ด
ไอซ์วางเงินลงที่โต๊ะก่อนเดินลงบันได โซลาห์หอบถุงพะรุงพะรังหยิบมือถือมาถ่ายรูปตัวเองตรงที่นั่งริมน้ำพุ พื้นทรายจัดฉากอย่างสวยงามชวนหลงใหล เธอเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆด้วยความสนุก มือเรียวยาวกดถ่ายภาพทั้งภาพเผลอและภาพหลุดโดยที่เ้าตัวไม่รู้ตัว โซลาห์เดินมารอที่รถมองหาไอซ์ที่ยังไม่มีวี่แววโผล่มา เธอชะเง้อมองหาคอยืดคอยาวจนเ้าของรถเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม โซลาห์รีบโยนของไว้เบาะหลังแล้วเข้ามานั่งข้างคนขับฟุบหลับทันที ไอซ์ส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจวนรถออกกลับไร่
ไอซ์เดินเข้าออฟฟิศสวมรองเท้าบูตกับหมวกชำเลืองมองกระดานขาวที่มีรูปการ์ตูนของเขาสวมมงกุฎราวกับเ้าชายทำเขาอมยิ้มกรุ้มกริ่มหยิบปากกาเคมีมาวาดรูปเ้าหญิงอยู่อีกฝั่ง โซลาห์ถือของเดินขึ้นบ้านราวกับเ้าของบ้านก่อนผงะจนของในมือร่วงลงกับพื้น ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สีน้ำตาลหน้านุ่มเท่าคนถูกจับนั่งอยู่บนเตียง เธอมองซ้ายมองขวารีบโกยของที่ตกอยู่ไปเก็บแล้วย่องเข้ามาดูตุ๊กตาหมีอย่างสนใจ
“ของใครอะ” โซลาห์นั่งลงบนเตียงหยิบการ์ดที่เสียบอยู่ข้างตัวหมีมาเปิดอ่าน
‘หมีตัวใหญ่กับม้าดีดกะโหลก เหมาะสมกันดี
K.ICE’
“ฮิฮิ คุณไอซ์” โซลาห์โน้มตัวกอดตุ๊กตาหมีอย่างลิงโลดยิ้มกว้างดีใจยกใหญ่ เธอหมุนตุ๊กตาหมีก่อนเหลือบเห็นรูปภาพที่วางอยู่บนขาตั้งชิดผนังที่เคยถูกคลุมผ้าไว้เป็ภาพผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งสวมชุดเดียวกับที่เธอใส่อยู่รอยยิ้มที่แสนมีเสน่ห์ดึงดูดทำโซลาห์ถึงกับสลดใจรีบวิ่งไปเปลี่ยนชุดทันที
ไอซ์นั่งพรวนดินอยู่กับพีที่ท้ายไร่ก่อนได้ยินเสียงโวยวายดังขึ้นทำให้ทั้งคู่ต้องลุกหรี่ตามองเด็กกะโปโลที่สวมเอี๊ยมกางเกงขาสั้นเท่าน่องขาอ่อน เสื้อยืดแขนสั้น มัดเปียสองข้างพร้อมสวมหมวกปีกรองเท้าบูตพยายามยกขาขึ้นจากโคลนที่ค่อยๆดูด คนงานสองคนช่วยกันฉุดเธอขึ้น
“โคลนดูด อ๊ากกก จะร่วงแล้ว” โซลาห์โวยวายเอามือจับหมวก
“ค่อยๆก้าวออกมานะคะ” คนงานหญิงวัยกลางคนดึงแขนเธอ
“ก้าวไม่ออก มันดูด ฮ่า ฮา” โซลาห์หัวเราะชอบใจนึกสนุกกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไอซ์เดินเข้ามาหาเธอทำให้คนงานหญิงขยับถอย โซลาห์หุบยิ้มมองไอซ์ที่จ้องเธอสแกนชุดที่สวมใส่
“เด็กกะโปโล” ไอซ์ว่าเธอก่อนจะดึงแขนเธอขึ้นมาอยู่บนเนิน คนงานชายเอาไม้มาวางทับโคลน โซลาห์ทำหน้าบูดใส่ไอซ์ก่อนจะหันไปเห็นคนงานชายฉีดยาฆ่าเชื้อให้ผลองุ่น ไอซ์มองตามอย่างกังวล
“ขอลองหน่อยได้ไหมคะ” โซลาห์สะกิดเรียกคนงานที่หันมองเหลอหลา
“ได้ครับ ได้” คนงานชายรีบถอดสายฉีดให้โซลาห์ เธอฉีกยิ้มอย่างมีความสุขยืนพ่นยาใส่ผลองุ่น ไอซ์เท้าเอวก่อนยกมือจับจมูกหัวเราะเบาๆมองเธอพ่นทุกแปลงแย่งงานคนงานจนเวลาตกดิน ไอซ์ต้องคว้าเธอลากไปเรือนไม้ โซลาห์มองอาหารสลัดผัดเ้าเก่าส่วนเขาข้าวยำไก่ย่างน่าอร่อย
เวลา 22.17 นาที
ไอซ์สวมเสื้อกล้ามสีขาวทับกางเกงเลยืนอยู่ที่ระเบียงมองราวบันไดก่อนเงยหน้าขึ้นมองดาวบนท้องฟ้า โซลาห์วางมือลงจับระเบียงยืนข้างไอซ์ทำให้เขาหันมองเธออย่างใรีบเบี่ยงหน้าหลบทันทีก็แม่สาวน้อยเล่นประแป้งขาววอกอีกทั้งยังสวมเสื้อกล้ามชวนหวิวกับกางเกงขาสั้น เปิดผมหน้าม้าขึ้นติดกิ๊บปล่อยผมข้างหลังเอียงหน้ามองเขาที่ลูบหน้าอกเรียกขวัญตัวเอง
“ฉันซักรีดชุดเธอเก็บเข้าตู้เรียบร้อยแล้วนะ” โซลาห์ดูดนมเปรี้ยวที่ถือมาด้วยบอกไอซ์ที่หันขวับ
“แล้วชุดเธอละ ในตู้ไม่มีนี่” ไอซ์มองฉงน
“ก็พับกองไว้ที่โซฟาไง ไม่เห็นหรอ” โซลาห์ฉีกยิ้มชี้ไปทางโซฟา ไอซ์เดินจ้ำอ้าวไปที่โซฟาดังกล่าวก่อนเท้าเอวมองโซลาห์ที่มองตาแป๋ว
“ทำไมไม่เก็บใส่ตู้ มากองไว้ทำไม”
“นั่นมันตู้ของคุณกับคนรัก ฉันคนนอกจะเก็บไว้ทำไมเล่า” โซลาห์ดูดนมพร้อมอมยิ้ม
“งั้นหรอ” ไอซ์เอ่ยเสียงเรียบเดินไปเปิดตู้หยิบชุดสีขาวออกมาพร้อมรองเท้าครบชุดยัดใส่ถุงดำแล้วมัดมิดชิด โซลาห์ตาค้างรีบวางกล่องนมเข้ามารั้งมือไอซ์
“คุณทำอะไร นั่งมันของคนรักคุณนะ”
“อยู่ไปมันก็ไม่มีประโยชน์ เก็บไว้ทำไม” ไอซ์โยนถุงดำไว้ด้านนอกก่อนหยิบไม้แขวนในตะกร้าโยนไว้ที่เตียง
“เอาผ้าเธอใส่ตู้ซะ” ไอซ์บอกจบก็เดินออกไป โซลาห์ถอนหายใจยาวเหล่มองก่อนทำตามอย่างว่าง่าย ยังไม่ทันจากไปนานไอซ์เดินกลับเข้ามาฉีกรูปภาพที่ตั้งอยู่ในระหว่างที่โซลาห์กำลังยัดเสื้อแขวนไว้ในตู้
“คุณไอซ์” เธอมองเขาขยำรูปภาพเดินออกไปยืนที่ระเบียงทิ้งกระดาษลงถังขยะที่หัวบันไดก่อนยืนกอดอกมองดาวบนท้องฟ้าสายตาเรียบนิ่ง โซลาห์ปิดตู้หยิบผ้าขนหนูมาห่มตัวเดินเข้ามายืนข้างไอซ์
“วันนี้ดาวเยอะ นอนดูดาวกันไหม”
“ตากน้ำค้างเนี้ยนะ เป็หวัดกันพอดี”
“พรุ่งนี้จะทำอะไรต่อคิดไว้หรือยัง” ไอซ์เอียงหน้ามองเธอที่ห่มผ้าขนหนูคลุมตัว
“ทำมุ้งให้องุ่น” โซลาห์ชี้นิ้วอย่างมีไอเดียยิ้มกรุ้มกริ่ม ไอซ์วางมือจับขอบระเบียงยิ้มมุมปาก
“ทำไมต้องทุ่มเทขนาดนั้นด้วย”
“ฉันเป็ว่าที่ปลัดหญิงนะ งานชาวบ้านต้องช่วยเหลือให้ได้ เพื่อไร่”
“หือ” ไอซ์มองฉงน
“เพื่อเงิน” โซลาห์หลุดยิ้มหันมองไอซ์ช้าๆ “เพื่อเรา”
“เพื่อเรา” ไอซ์ทวนคำอย่างงุนงงก่อนยิ้มบางๆ
“ราตรีสวัสดิ์นะคะ” โซลาห์บอกก่อนหมุนตัวเดินกลับไปนอนที่เตียงเอาหมอนข้างกั้นไว้ตรงกลางหลับตาลง ไอซ์เดินตามไปพลางปิดไฟโน้มตัวลงนอนอีกฝั่งหันข้างเอามือวางไว้ที่หมอนข้างมองโซลาห์ที่หันมองเขา ทำให้ทั้งคู่สบตากัน เธออมยิ้มบางๆวางมือลงที่หมอนข้างหลับตานอน
“ฝันดียัยเด็กกะโปโล” ไอซ์กุมมือเธอไว้ก่อนจะหลับตาลง โซลาห์ลืมตามองมือเขาก่อนฉีกยิ้มกว้างอย่างลืมตัว
14K
