"ถ่ายอะไร?"เขาเน้นเสียงระหว่างถาม ทำเอาเป่าเปาที่ไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายคนไหนนอกจากพี่ตัวเองก็ตาโตเป็ไข่ห่าน
"อึก..."
"ถาม ตอบดิ"เขาถามด้วยใบหน้าตึง ถามแล้วก็ขมวดคิ้วคม เป่าเปาที่กะพริบตาถี่ก็พยายามเรียกสติ ก่อนจะมองปากของเขาที่มีห่วงเล็กๆ เป็จิวที่มุมปากซ้าย
'ผู้ชายอะไรแบดซ์ชะมัด เจาะหูด้วยนี่นา ตาก็โตมากด้วย ตัวสูงลิ่วอีกต่างหาก' เป่าเปาประเมินใบหน้าของเขาในใจก็ต้องหลับตาลงไม่กล้าสบตา
"จะไม่ตอบเหรอยัยแว่น"เขาถามซ้ำ แต่รอบนี้เสียงต่ำกว่าเดิม
"ไม่ได้ถ่ายนะคะ หนูไม่ได้ถ่ายอะไรเลย"ปากสวยบอกแล้วก็เอียงหน้าหนีเขา ทำไมต้องขยับมาใกล้ขนาดนี้กันนะ
"โกหก ก็เห็นอยู่ว่าถ่าย"เขาบอกแล้วก็ปล่อยเธอลงก่อนจะคว้าโทรศัพท์เป่าเปาขึ้นมาทันที
"รหัส"เขาถามแล้วก็ต้องตาคนที่กำลังเอาแต่ยืนหน้าแดง
"จะเอาไปทำอะไรคะ ไม่ได้นะ"เป่าเปาเงยหน้ามองคนที่ตัวสูงแถมยังตัวใหญ่คนละไซต์กับเธอ แล้วก็แอบกลัวว่าจะโดนหยิกจนเขียว
"ต้องได้ดิ"เขาบอกโดยไม่รีรอ ก่อนจะยกโทรศัพท์ส่องหน้าเป่าเปาเพื่อให้มันสแกนหน้าของเธออัตโนมัติ พอปลดล็อคแล้วมือสวยก็เลื่อนเข้าไปยังโฟลเดอร์รูปภาพล่าสุดของเธอ มันทำให้เขาได้เห็นสิ่งที่เธอถ่าย ไม่เว้นแม้เสียงของเขาและทรายที่ติดเข้ามาพร้อมกับใบหน้าของคนทั้งสอง
"ชัดยัง"เขาหันโทรศัพท์ให้เด็กสาวตรงหน้าได้เห็น กลายเป็ว่าหลักฐานมัดตัวเป่าเปาโดยไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิดเดียว
"คือหนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ หนูก็ถ่ายวิดีโออยู่ดีๆ"
"เป็เด็กเลี้ยงแกะหรือไงเราอะ?"เขาถามแล้วก็กดลบวิดีโอทิ้ง จากนั้นก็จ้องมองคนตัวเล็กอย่างใกล้ชิด ทำให้เปาเป่าเม้มปากแล้วก้มหน้าทันที
"หนูไม่ได้ทำแบบนั้นจริงๆ นี่คะ มันถ่ายติดมาจริงๆ"
"เหรอ แล้วรู้ไหมว่าแจ้งความได้"เขาถามเน้นเสียง ก็ทำให้คนตาขาวอย่างเปาเป่าหน้าซีดเป็ไก่ต้มขึ้นมาทันทีทันใด
"อย่านะคะ ต้องแจ้งความเลยหรอคะ"ดวงตากลมแทบรื้นน้ำตาเมื่อได้ยินประโยคขู่นี้ เธอรีบคว้าแขนของคนตรงหน้าแล้วพูดเสียงสั่น
"ไปส่งตำรวจดีไหม ถ่ายติดหน้าคนอื่นได้ไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้?"ยิ่งเห็นว่าคนตรงหน้ากลัว แพทก็ยิ่งขู่และจับแขนของเธอเพื่อจะเดินลงจากบันไดหนีไฟ
ท่อนขาเล็กรีบเอายันพื้นไว้ไม่ให้ขยับ แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้กับคนตัวใหญ่ที่แค่มือยังใหญ่กว่าหน้าของเธอเสียด้วยซ้ำ เธอดึงมือกลับซ้ำๆ จนเขาต้องหันมาแล้วดันเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ใช้มือตบลงบนกำแพงจนเกิดเสียงดัง
"ตึง!"
"อึก หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ พี่อย่าเอาเื่หนูเลยนะคะ"
"ปีอะไร"เขาแสร้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
"ปีหนึ่งค่ะ...อึก"
"ชื่อ?"
"เป่าเปาค่ะ"เธอบอกเสียงสั่น
"มองหน้าดิ"โทนเสียงต่ำใช่ขู่ จนทำให้เป่าเปายอมเงยหน้ามองเขา
"ค่ะ มองแล้วค่ะ...ไม่เอาเื่ได้ไหมคะ หนูขอโทษแล้ว"เธอมองเขาผ่านแว่นตา ยิ่งสถานการณ์แบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เธอเกร็ง ทั้งกลัวทั้งใกล้
"ง่ายไป"เขาตอบแบบไม่ต้องคิด
"งั้นจะให้หนูทำยังไงคะพี่ถึงจะไม่เอาเื่"เป่าเปาหมดหนทาง เธอพูดแล้วก็กลืนน้ำลายเพราะเขาเอาแต่ดันตัวเข้ามาหา
"แล้วทำอะไรเป็บ้าง?"คนตัวใหญ่ถามแล้วย่อตัวลงมาเพื่อสบตาเป่าเปาใกล้ๆ ยิ่งทำให้ร่างเล็กใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ก็เขาหล่อแบบนี้ใครก็ต้องหวั่นไหวสินะ
"เอ่อ..."
"ถามอะ ตอบดิ"เขาถามแล้วก็ยื่นจมูกมาจนัักับปลายจมูกของเธอ ถึงจะอยากผลักออกไปก็คงทำได้แค่คิด
"หึ...แป้งเด็กสินะ"เ้าของปากบางเอ่ยเพราะเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากหน้าของเธอ เธอไม่ฉีดน้ำหอมแต่กลิ่นแป้งค่อนข้างชัด เหมือนกลิ่นเด็กทารกที่ผู้ใหญ่มักชอบฟัดชอบหอม
"พรึบ"
"พี่จะทำอะไรคะ"เป่าเปาที่ถูกอุ้มขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน ถามเขาทันที แต่มันกลับทำให้คนตรงหน้าชะงักไป เป่าเปาเลยมองตามถึงได้เห็นว่าหน้าอกของเธอแนบกับเขาแบบบดเบียด
"เฮือก ปล่อยนะคะ"เธอรีบดันอกเขาสุดแรง จนทำให้เขาหยุดแกล้งเธอเดี๋ยวนั้น เขาไม่พูดอะไรต่อแต่ก้มหน้าลงกดบางอย่างในโทรศัพท์ของเธอ เหมือนกำลังบันทึกข้อมูลตัวเองลงไป จากนั้นก็ยัดมันใส่มือของเป่าเปาทันที
"ฝากไว้ก่อนแล้วกัน แต่จะมาเอาคืนแน่ไม่ต้องห่วง"
"ถ้าไม่อยากมีปัญหากับผม ตอนผมโทรตาก็กรุณามาเจอด้วยแล้วกัน"เขาว่าจบก็หันหลังให้ทันทีแล้วปล่อยให้คนตัวเล็กยืนอึ้งอยู่ด้านหลัง
"ซ่อนรูปสินะ"ปากบางบอกแล้วก็เดินออกมาจากทางหนีไฟด้วยรอยยิ้มมุมปากของเขา
"เฮ้อ ให้ตายสิ โอ๊ย"เป่าเปาไม่เคยอุทานอะไรแบบนี้มาก่อน เธออุทานก่อนจะเป่าลมหายใจที่แสดงถึงความรู้สึกโล่งออกมา มือเล็ฏรีบเปิดหน้าจอดูว่าเขาทำอะไรกับโทรศัพท์ของเธอ ถึงได้เห็นว่าเขาเพิ่มช่องทางติดต่อตัวเองเข้าไป แถมยังส่งวิดีโอเข้าเครื่องตัวเองอีกต่างหาก
"ตึ้ง"อยู่ๆ ข้อความก็เด้งเข้ามาทำเอาคนสวมแว่นใแทบปล่อยมือถือทิ้ง
"อย่าคิดจะหนีล่ะ"
"โหดจัง"เ้าของร่างเล็กเอ่ยออกมาแบบใจเต้นแรง เธอไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจออะไรแบบนี้
"ไม่น่ามาแถวนี้เลยเรา"เป่าเปารีบตั้งสติ พอสติหวนคืนมาก็รีบเดินออกมาด้านนอก พอเดินออกมาก็เจอกับน้ำหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังหาเธออยู่ พอทั้งคู่หันมาสบตากันก็ทำให้น้ำหนึ่งรีบวิ่งมาหาเธอทันที