เมื่อฉันย้อนเวลามาเป็นวัยรุ่นยุค90

"อีกไม่กี่เดือนจะเข้าปีคริสต์ศักราชที่2,000 เข้าสหัสวรรษที่2 ตามคำทำนายโลกจะถึงกาลวิบัติน้ำจะท่วมโลกโลกจะแตกจะจริงหรือไม่เรามานับถอยหลังกันค่ะ"
ฉันดูข่าวแล้วตกใจ นี่มันอะไรกัน ฉันลากสังขารออกมาจากห้องอีกครั้ง"ป้า วันนี้วันที่เท่าไรเดือนอะไรปีอะไรคะป้า?""วันนี้วันที่15 มิถุนายน พ.ศ.2542 นั่นน่ะปฏิทิน”ป้าชี้ปฏิทินให้ดู นี่มันอะไรกันนี่ฉันยังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นไปได้ยังไงฉันย้อนเวลามายุค90 ข้ามเวลามา21ปี โทรศัพท์เครื่องนั้นแน่ๆพาฉันมา ฉันนั่ง อยู่สวนหลังบ้านเวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรเลย ฉันจะมีชีวิตอยู่ในยุคนี้ได้อย่างไร ไวฟายไม่มี โซเชียลไม่มี เพื่อนไม่มี ฉันจะทำอย่างไรดี ฉันอยากกลับบ้านฉันตื่นขึ้นมามองเห็นเพดานห้อง ฉันอยู่ในสวนนี่นา ใช่แล้ว เย้ๆ แค่ฝันไปน่ะเอง หืมหอมจัง สงสัยแม่ทำอาหารเย็นอยู่แน่ๆ เย้ๆ ฉันลุกขึ้นมา อ้าว ห้องเดิม ทีวีเก่าเครื่องเดิม ฉันยังฝันอยู่รึนี่ "เพี๊ยย...โอ๊ย..ไม่ได้ฝัน"แล้วฉันกลับมาห้องยังไง ฉันเดินตามกลิ่นอาหารไปอย่างทุลักทุเล เพราะขาใส่เฝือกนี่แหละโธ่เอ้ย..เขากลับมาตอนไหนนะอย่างกับแม่ศรีเรือนกลับมาทำอาหาร"ตื่นแล้ว...ปลุกเท่าไรไม่ตื่น...นี่สินะวิธีปลุกเธอให้ตื่นก็ต้องใช้กลิ่นอาหาร ""ฉันกลับมาได้ไง?""ชั้นอุ้มเธอมา..""อ้าวทำไมไม่ปลุกล่ะฉันปลุกง่ายจะตาย""พูดมาได้..ปลุกง่ายเหลือเกิน...ชั้นกลัวยุงจะหามไปเสียก่อนเลยต้องอุ้มมา ""ขอโทษค่ะฉันรู้สึกไม่ดีน่ะ ""คิดออกยังว่าบ้านอยู่ไหน?""ฉันคงกลับบ้านไม่ได้แล้ว""อยู่นี่ไปก่อนแล้วกันเดี๋ยวก็นึกขึ้นได้เองแหละ...ปะกินข้าว"การกินข้าวกับผู้ชายหน้าตาดีที่ไม่ใช่แฟนเรามันก็อึดอัดเหมือนกันนะแต่ฉันเองก็ไม่เคยมีแฟนและไม่เคยกินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองแบบนี้ด้วยสิ รู้สึกแปลกๆ ยังไงชอบกล"เธอนี่กินเก่งนะ...กินเยอะกว่าชั้นอีก เธอตัวนิดเดียวแต่กินเยอะ""จะว่าตะกละก็ว่ามาเถอะ...แม่ว่าฉันประจำเปลืองของ กินแล้วไม่โต แต่ฉันชอบกิน กินได้ทั้งวัน""อืมดีจริงกินแล้วไม่อ้วน...กินเถอะกินเยอะๆ ชั้นชอบทำอาหาร บางทีกินไม่หมดก็แบ่งๆให้คนระแวกนี้ไปบ้าง""นี่ยิ้มอะไร...คนอะไรกินข้าวยังหลับในได้...หมดทุกอย่างแล้วเนี่ยไม่เหลืออะไรให้กินแล้ว เดี๋ยวชั้นเก็บจานไปล้างก่อน""ฉันช่วย""ไม่ต้องเดี๋ยวจานชั้นแตก"แหมแค่นี้ต้องดุ ฉันนั่งดูรูปในโทรศัพท์มือถือที่มีแบตเตอรี่แค่20%ไม่มีสัญญาณแน่ล่ะสิยุคนี้ไวฟายยังไม่เกิดนี่นาเขาล้างจานเสร็จเหมือนจะสนใจสิ่งที่ฉันเล่นอยู่"ไอเครื่องดำๆนี่คืออะไรไม่เคยเห็นเลย?""โทรศัพท์มือถือ""8210 ที่แบตหมดก็ของเธอเหรอ?""อันนั้นของพ่อให้มา""ฉันมาจากโลกอนาคตอีก21ปีข้างหน้า..โลกที่มีการพัฒนามากกว่านี้""เธอ..สมองมีปัญหาแน่เลย"ฉันคิดอยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางเชื่อฉันแน่ฉันเลยเปิดโทรศัพท์ให้ดูสิ่งที่อยู่ในนั้นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นฉันชอบถ่ายรูปอย่างที่บอกฉันเก็บรูปไว้ในโทรศัพท์เยอะมาก"ไม่อยากเชื่อเลย...เคยเห็นแต่ในหนัง...เธอมาได้เพราะอะไร..อะไรนำพาเธอมา..?""8210โทรศัพท์เครื่องนั้นมันพามา"ฉันทำหน้าเศร้าแล้วถามเขาว่า"ถ้าฉันกลับบ้านไม่ได้..คุณจะไล่ฉันไปมั๊ยตอนนี้ฉันไม่มีที่ไปจริงไปแล้ว""ไม่..ถ้ากลับไม่ได้ก็อยู่ที่นี่แหละฉันดูแลเธอได้..ขนาดหมา แมวหลงมา ฉันก็เลี้ยงมันเอาบุญตั้งหลายตัว มันเดินเล่นอยู่แถวๆนี้แหละ"เกือบจะดีอยู่แล้วเชียวเปรียบฉันกับหมาแมวซะนี่ ดึกแล้วฉันดูทีวีตรงห้องรับแขกจากที่เขาไม่ค่อยพูดตอนแรกแต่เหมือนเขาจะสนใจโลกอนาคตเขาถามนู่นนี่นั่น
"ฮ้าววว...""ง่วงแล้วหรือ...ไปชั้นช่วยพยุงให้ ...อีกสัก2วันคงหายเจ็บแล้วล่ะคงไม่เจ็บเท่าไร"
เขาพยุงฉันเข้าห้อง...พอถึงห้องเขาก็พยุงฉันไปที่เตียงแต่ ฉันเผลอลงแรงที่เท้าข้างที่หัก ทำให้เสียหลักล้มลงบนเตียงทั้งคู่ ฉันทับบนตัวเขาจมูกโด่งคมสันสัมผัสเข้ากับแก้มนุ่มนิ่มของฉัน ตัวร้อนหน้าร้อนผ่าวอีกแล้ว สงสัยจะมีไข้ ฉันพยายามลุกแต่ขา ไม่อำนวยความสะดวกเลย ด้วยความที่พยายามลุกลี้ลุกลนจะยืนให้ได้  ทำให้หัวเข่าฉันไปสัมผัสกับบางสิ่งที่มันอยู่ตรงเป้าเขาพอดี ฉันตกใจมาก เมื่อเห็นท่าไม่ดีเขาจึงบอกกให้ฉันอยู่นิ่งๆ เขาจะลุกขึ้นเอง เขาจับเอวฉันไว้แล้วพลิกตัวฉันเบาๆให้ฉันนั่งอยู่บนเตียงแล้วเขาก็รีบออกจากห้องไปทันทีฉันนอนไม่หลับทั้งคืนนึกถึงถึงเหตุการณ์เมื่อตอนค่ำ"เป็นอะไรวะนี่...นอนไม่หลับเลย มันคืออะไรหว่า...เพราะแม่เลยชอบกักขังหน่วงเหนี่ยวไม่ให้ออกไปใช้ชีวิตกับเพื่อนเลยไม่มีประสบการณ์...ให้ได้รู้เลยอาการแบบนี้คืออะไร หรือว่าเราจะชอบเขา หรือว่าแค่เคลิ้มกับความหล่อ ไม่ได้ ...ไม่ได้เราจะมาชอบคนยุคนี้ไม่ได้...ถ้าเรากลับบ้านได้ล่ะ...เพราะฉะนั้นห้ามชอบแต่อืมมม...ฟินจัง..."ทุกๆวันที่นี่แสนจะน่าเบื่อฉันคงอยู่ที่นี่ไม่ได้ ทีวีดูได้แค่เที่ยง ทุกช่องปิดรายการหมดอออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างทั้งที่ยังขาเป๋ใส่เฝือกอยู่โลกภายนอกยิ่งทำให้ฉันไม่รู้สึกคุ้นเคยตู้สี่เหลี่ยมผืนผ้าลักษณะตั้งตรงข้างในมีโทรศัพท์ มีคนมารอต่อคิวรอใช้โทรศัพท์เป็นแถวยาวคนที่คุยนานเกินไป ก็ทำให้คนรอใช้ ตาขวางนึกก่นด่าอยู่ในใจหรือบางคนใจร้อนก็เผลอด่าออกไปจนได้มีเรื่องมีราวกัน ร้านสะดวกซื้อก็แสนจะหายาก กลับบ้านไปด้วยสังขารที่ไม่อำนวยสักเท่าไรกว่าจะได้ดูทีวีอีกทีก็4โมงเย็น ตำนานรักดอกเหมย ฉันยังขำตัวเองว่าดูเข้าไปได้อย่างไรแต่เมื่อไม่มีอะไรให้ดูมันจำเป็นต้องดูแล้วฉันก็ติด งอมแงม ตำนานรักดอกเหมย ที่คนยุคนี้เขาดูกัน ห้องฉันที่บ้านแม่ มีทีวีแต่ไม่เคยเปิดเลย มีรายการดูได้ทั้งวัน แต่อยู่ที่นี่ใจจดใจจ่อให้ถึงบ่าย2โมงช่วงเที่ยงไปกินข้าวกับแม่บ้านก็ฟังวิทยุกับแม่บ้านแม่เธอเปิดละครในวิทยุมีแต่เสียงต้องใช้จินตนาการเอา ก็สนุกดี แต่ก็ เหงาอยู่ดี Wi Fi จ๋าอยู่ไหน คิดถึงจัง.....บางครั้งก็แอบชะเง้อมองว่าเมื่อไรเขาจะกลับมาปานว่าเป็นแฟนเขานี่ถ้าอยู่ยุคปัจจุบันก็คงส่งข้อความแชทคุยกันได้แล้ว บางครั้งก็สงสัยว่าวัยรุ่นยุคนี้ถ้าอยู่ไกลกันจะคุยกันยังไง...ว้าวุ่นใจน่าดู 4โมงเย็นแล้ว อีก1ชั่วโมงเขาจะกลับแล้ว ฉันดูซีรี่ย์จีนกำลังภายในรอเขาทุกวัน อย่าเข้าใจผิดนะฉันรอกินข้าวต่างหากเพราะเขาต้องกลับมาทำอาหาร"ป้าๆ..ป้าเคยทำอาหารให้คุณดิวกินมั๊ย?"
"เคยสิตอนเขาป่วยน่ะทำแค่ข้าวต้มแต่ถ้าเขาดีๆเขาจะทำเองเขาชอบทำอาหาร"
ป้ากลับบ้านแล้วป้าบอกว่าไม่ต้องรอบางวันเขากลับดึกให้กินอะไรไป
ก่อน เหมือนฉันติดรสอาหารของเขารอดีกว่าฉันนอนรอที่โซฟา จนเผลอหลับไป"นี่เธอ...เธอ...เธอ...เฮ้อขี้เซาชะมัดคนอะไรเหมือนหมาเลยนึกจะนอนตรงไหนก็นอน แล้วนี่มานอนบนพื้นทำไมโซฟาก็มี""ฟุดฟิด...ฟุดฟิด อือหือหอมจัง เขากลับมาแล้วสินะ""เออเธอนี่ปลุกให้ตื่นได้ด้วยกลิ่นอาหารจริงๆชั้นเรียกคอแทบแตก""ฉันรอคุณอยู่นะนี่ทำไมกลับดึกจัง...?""วันนี้ซ้อมเตรียมขึ้นคอนเสิร์ต...""คุณเป็นนักร้องหรือ..?""ดิวกับดรีมไงไม่รู้จักหรือ? ”ฉันตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกนี่คือไอดอลของแม่เลยฉันได้เห็นตัวเป็นๆได้สัมผัส...เยอะด้วย...แม่อิจฉาแน่ถ้ารู้ ว่าแล้วเชียวคุ้นๆ
"แม่ฉันชอบคุณมากชั้นร้องเพลงคุณได้ด้วยนะแม่เปิดทุกวัน""แล้วทำไมตอนแรกจำชั้นไม่ได้...?""ก็ไม่ได้สนใจ...แต่ก็คุ้นๆอยู่""งั้นตอนนี้สนใจรึยัง?""สนสิ...ก็ฉันต้องฝากท้องไว้กับคุณนี่""มีความหมายแค่เป็นคนทำอาหารแค่นั้นเอง...?""หิวแล้วอ่ะงับ...ขอกินข้าวหน่อยงับ""งับอะไร..นี่ภาษาคนรึ?"ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนเจ้าหญิงมากมีเจ้าชายคอยดูแลคิดแล้ว...โชคดีจริง"นี่เธอ...เพี้ยนจริงยิ้มคนเดียว..คนอะไรหลับในตอนกินข้าวก็ได้..นิ่งเป็นหลับขยับเป็นกิน"
"ยอมรับ..เพราะฉันชอบกิน"
"ไม่ต้องลุกมานะ...ชั้นเก็บเอง...อย่าทำซึ้ง..ถ้าขาเธอหายเมื่อไร...เธอต้องทำหน้าที่นี้"
"ทำได้อยู่แล้ว...ทำได้มากกว่าล้างจานอีก"เขาหันมายิ้มแล้วก็เดินไปล้างจานฉันดูรูปในโทรศัพท์เหมือนเขาจะสนใจโทรศัพท์ของฉันมาก เขาล้างจานเสร็จ จึงเดินมาหาแล้วพููดว่า"ดีจริง...เราสามารถพกความทรงจำที่ดูได้ตลอดเวลา""ก็ไม่ตลอดหรอกนี่แบตเตอรี่จะหมดแล้วความทรงจำจะหายไปแล้วฉัน
ไม่สามารถหาที่ชาร์จในยุคนี้ได้"เราคุยกันนานเท่าไรไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ดึกแล้ว...ฉันจึงลุกขึ้นเพื่อจะไปนอนแต่ขาเป็นตะคริวเพราะเจ็บขาขวาตอนนั่งจึงลงน้ำหนักที่ข้างซ้าย นานเกินไป ฉันเผลออีกแล้วเผลอลงน้ำหนักขาที่เจ็บ เขาคว้าแขนฉัน ฉันเสียหลักลงไปนั่งตักเขา โอ๊ะ..แม่เจ้า ตักผู้ชายทำไมรู้สึกดีจัง หอมด้วย ขนาดมีเหงื่อเพราะร้อนตอนทำอาหาร เขาใช้น้ำหอมแบรนด์อะไรนะ
"นี่เธอ..เธอ นานไปมั๊ย ผมก็รู้สึกหนักนะ""ก็ไหนคุณบอกฉันตัวเล็กไง เชอะ?"ฉันลุกขึ้นแล้วก็ลากสังขารเข้าห้องไปนอนแต่ก็นอนไม่หลับ...ทีวีก็ไม่มี
อะไรให้ดูแล้วทำไมฉันต้องตื่นเต้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ฉันคงต้องลากสังขารออกไปข้างนอกแล้วล่ะ ฉันเดิน3ขาออกไปสูดอากาศ ฉันมองขึ้นไปบนฟ้าทำไมยุคนี้ดาวเยอะจังหรือที่จริงแล้วมันก็มีเท่าเดิมแหละแต่ฉันไม่เคยสนไม่เคยมองดาวพวกนี้เลยฉันยืนดูดาวอยู่พักใหญ่จึงหันหลังกลับ เขามาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ฉันชนเขาเข้าอย่างจัง เขากลัวฉันจะล้มแขนสองข้างของเขาโอบที่เอวฉันไว้ เขาจ้องหน้าฉัน แสงจันทร์สาดส่องเห็นใบหน้าของเขาสลัวๆ เราสบตากันอยู่พักหนึ่ง อีกแล้วหัวใจเลี้ยงไม่เชื่องควบคุมไม่ได้เลยมันช่างดื้อดึงนัก ไม่ได้ ฉันจะมาชอบคนยุคนี้ไม่ได้เพราะฉันยังมีความหวังที่จะกลับบ้านอยู่ ผู้ก็อยากได้ บ้านก็อยากกลับ ฉันจะเลือกทางไหนดี"คุณคะ..ปล่อยเถอะค่ะ""ไม่ได้ปล่อยไม่ได้""อ้าว..ทำไมคะ?""ก็เธอ...กอดฉันอยู่น่ะสิ""อ้าว...เหรอ..ขอโทษค่ะ"ไปกอดเขาตอนไหนเนี่ย...ความเปิ่นความแปลกแบบนี้โดนแม่ว่าหลายครั้งแล้วเขาพามาส่งที่ห้อง
"เออคุณคะ..ฉันว่าจะไปบ้านยายที่นนทบุรีพาไปหน่อยได้มั๊ยคะ ""อ้าว...เขาจะจำเธอได้เหรอเธอมาจากอนาคตนะเท่ากับว่าเธอยังไม่เกิด พวกเขาไม่รู้จักเธอหรอก สุ่มสี่สุ่มห้าเข้าใบบอกเขา เขาจะหาว่าบ้าน่ะสิ""จะลองดูน่ะถ้าเขาเชื่อ ฉันจะได้ไม่เป็นภาระคุณไง"
"ใครบอกว่าเธอเป็นภาระ ""ก็ตอนแรก คุณบอกว่าไม่ชินกับการอยู่กับคนอื่นนี่""แต่ตอนนี้ชินแล้ว...จะอยู่นานเท่าไรก็ได้”
เขายิ้มให้สายตาอบอุ่น...ว๊ายเขิลฉันมัวแต่ม้วนอาย อีกแล้วเผลอลืมลงน้ำหนักที่ขาข้างเจ็บอีกแล้ว เขารีบคว้าแต่ไม่ทันล้มลงทั้งคู่ปากเขาชนกับปากฉัน"โอ๊ย...โอ๊ย..."แตกสิครับไม่เห็นเหมือนในซีรีย์เกาหลีเลยฉากแบบนี้ฟินจิกหมอนทุก
เรื่อง
"นี่เธอ..อีกแล้ว..เลือดเลยนี่ ปากบวมขนาดนี้จะไปทำงานยังไงพรุ่งนี้มีสัมภาษณ์สดด้วยสิ"
เขาเดินไปโทรศัพท์คุยกับผู้จัดการ"ฮัลโหลพี่เกิดอุบัติเหตุปากบวมมากพรุ่งนี้ทำยังไงดีครับ"
"โอยปากบวมจะมาออกรายการได้ยังไงรอให้หายก่อนเดี๋ยวจะให้เขาเลื่อนนัดไปก่อนไปทำอีท่าไหนเนี่ย คราวหลังระวังตัวด้วยสิ"
"นอนเถอะ...ก็ดีเหมือนกันจะได้พักบ้าง เดี๋ยวพรุ่งนี้จะพาไปเลย"
"ไปทำไม่เลย?""นี่มุขใช่มั้ย?""มุขอะไร?""จะพาไปนนทบุรีเลย...เลยพูดสั้นๆก็เราพึ่งคุยกันเรื่องนี้เมื่อกี้เนี่ย ใครจะรู้ว่าเธอขี้ลืม""ขอบคุณนะ..แต่รีบพาไปเพราะเห็นฉันเป็นตัวซวยรึเปล่าอยู่ใกล้ฉันทีไรมีแต่เรื่อง ""ไม่หรอก ไม่มีหรอกตัวซวย ตัวมันเป็นยังไง?""งั้นนอนก่แนนะคะ รีบนอน ดีกว่า"เช้าวันรุ่งขึ้นปิ๊งป่อง ปิํงป่อง"!?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หลงทางรักยุค90

นิยายแนะนำ

เมื่อฉันย้อนเวลามาเป็นวัยรุ่นยุค90

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หลงทางรักยุค90

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้