ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

"พวกเจ้า……"ถังฮวนหน้าซีดเผือดเขาแทบไม่มีเวลาโต้ตอบ เมื่อดึงหอกอัคคีด้านหลังออกมา อาวุธทั้งสามก็กระแทกใส่เสียงดังสนั่น ร่างล้มลงด้วยเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว ถังฮวนได้แต่เพียงป้องกันเท่านั้น “ ตู้ม!”ท่ามกลางเสียงดังสนั่นจนหูอื้ออึง พลังงานมหาศาลพุ่งออกมาจากปากถ้ำ เหมือนลมกรรโชก ถังฮวนไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง ก่อนที่ร่างของเขาจะปลิวออกไปเหมือนแผ่นหนังเป็นระยะกว่าสิบเมตร เขาร่วงลงไปในอุโมงค์สีแดงเลือดนั้น คอพับยวบลงไม่ไหวติงอีก "ตายเร็วเกินไปมั้ย?"หยุนฮุ่ยที่ร่างผอมและดูอ่อนแอ มองด้วยความแปลกใจเล็กน้อย "ยังไงมันก็ต้องตายแหละ พวกเราสามคนเป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับห้ารวมพลังกันลอบโจมตีเต็มกำลังอย่างนี้ แม้แต่ผู้ฝึกยุทธระดับห้าที่อยู่ห้าอันดับแรกอย่างถังหง กู้หยิง และคนอื่นๆ ก็ไม่อาจต้านทานได้ ไม่ต้องพูดถึงระดับสี่ตัวเล็ก ๆ เช่นมันหรอก” “อวัยวะภายในคงแหลกละเอียดไปหมดแล้วมั้ง!”หยวนเซียงหัวเราะร่า รอยแผลเป็นบนใบหน้าบิดเบี้ยวเหมือนไส้เดือน ดูแล้วน่ากลัวอย่างยิ่ง  “กล่องที่อยู่บนหลังเจ้านี่หนักอย่างน้อยหลายสิบปอนด์ ต้องมีอัญมณีเพียบแน่! ที่หุบเขาเฟิงหมิงถือกล่องใบใหญ่เดินทางมาเช่นนี้ยังมีชีวิตรอดมาได้โดยไม่เป็นอันตรายจนถึงตอนนี้ นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์จริงๆ ก่อนหน้านี้เจ้านี่โชคดีมากจริงๆ น่าเสียดายที่โชคมันคงหมดลงตอนมาพบกับพวกเราแล้ว" "มาเถอะ รีบดูว่ามีอะไรอยู่ในกล่อง ถ้าเป็นอัญมณีให้ใส่ลงในหลุมเหมือนเดิม แล้วค่อยมาแบ่งกันวันหลัง” หงจินแสยะยิ้มแล้วเดินไปข้างหน้า
“นอกจากกล่องใบใหญ่มันมีถุงผ้าในอกด้วย น่าจะมีค่ามาก... ” ตอนนี้เสียงของหงจินหยุดลง สายตาจับจ้องไปที่ก้อนกลมเนื้อสีฟ้าที่หน้าอกของถังฮวน "สัตว์อสูรวิญญาณ! อสูรวิญญาณมังกรฟ้า!" หยุนฮุ่ยยังตื่นเต้นเหมือว่ากำลังนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา ทันใดนั้นดวงตาก็เบิกโพลงและอดร้องออกมาไม่ได้ แม้แต่เสียงของเขาก็สั่นสะท้าน
“ดูสิ มันเป็นมังกรฟ้า จัดอยู่ในอันดับสองของสัตว์อสูรวิญญาณของโลก ... "
ในขณะพูดหยุนฮุ่ยก็ก้าวไปข้างหน้าแล้ว ใบหน้าบาง ๆ ของมันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น อย่างไรก็ตามทันทีที่วิ่งไปได้สองก้าวมันก็ร้องครวญครางออกมา ร่างมันหยุดชะงักลง หลุบตามองลงไปที่แท่งแหลมที่เจาะเข้าทะลุหน้าอกของมันอย่างไม่เชื่อสายตา “หยวน ... หยวนเซียง... ”หยุนฮุ่ยหันกลับไปมองด้วยความยากลำบาก ตอนนี้หยวนเซียงแค่นเสียงอย่างเย็นชา ไม้ยาวที่มีเหล็กแหลมตรงปลายแทงทะลุร่างหยุนฮุ่ยจนเลือดไหลออกมา เสียงของหยุนฮุ่ยจางหาย ร่างทรุดลงกับพื้นและนิ่งไม่ไหวติง ในขณะเดียวกันหยวนเซียงไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ไม้ยาวในมือก็ตวัดไปด้านหลังโดยไม่ลังเลหยวนเซียงดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที จากนั้นร่างกายของมันก็กระโจนขึ้น "อะไรกัน!" ขณะที่อยู่กลางอากาศ หยวนเซียงส่งเสียงกรีดร้อง แม้ว่ามันจะพยายามกระโจนขึ้นไปแต่ต้นขาทั้งสองของมันยังคงอยู่บนพื้นอย่างมั่นคง เลือดพวยพุ่งออกมาจากส่วนที่ถูกตัดขวาง ด้านหลังหยวนเซียง หงจินม้วนตัวเป็นวงกลม ถือมีดยาวแล้วกระโดดขึ้น "อ๊ากก!" ในขณะที่เสียงหวีดหวิวดังกึกก้องแหวกอากาศ ดาบหนักในฝ่ามือหงจินได้กลายเป็นกลุ่มสีทองแพรวพราว สับคอของหยวนเซียงขาดสะบั้น ดาบนี้เร็วราวสายฟ้าและเหี้ยมเกรียมเกินธรรมดา ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ก่อนที่เสียงกรีดร้องของหยวนเซียงจะจบลง ดาบสีทองก็ตัดเป็นแนวทแยงมุมเข้าที่คอด้านขวาของมัน จากนั้นลากออกจากซี่โครงด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว ร่างกายของมันที่เพิ่งสูญเสียขาท่อนล่างไปสองข้างนั้น ถูกหงจินตัดออกเป็นสองท่อนอีกครั้งจนเลือดพุ่งกระฉูดออกมา “หงจิน ไอ้คนสารเลว...” หยวนเซียงไม่ได้ขาดใจตายในทันที เขาส่งเสียงสยดสยองด้วยความโกรธเกรี้ยวและสิ้นหวังน่าเสียดาย ก่อนที่ร่างท่อนบนของมันจะตกลงพื้น รัศมีของดาบสีทองที่แหลมคมก็พุ่งตรงมาที่ศีรษะของมันอีกครั้ง เมื่อใบมีดผ่านไป ศีรษะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนแล้วตกลงบนพื้น เลือดสีแดงและมันสมองสีขาวก็แตกกระเซ็น "ข้าเป็นคนสารเลว แล้วเจ้าดีกว่าข้าตรงไหนกัน?"หงจินแสยะยิ้มบิดเบี้ยว ไม่เข้ากับใบหน้าเรียบง่ายและซื่อสัตย์บนใบหน้าที่หนาของมันเลย อย่างไรก็ตามเมื่อมันมองไปที่ก้อนกลมสีฟ้าขนาดเล็กที่อยู่ตรงหน้าอกของถังฮวน ดวงตาของมันก็เต็มไปด้วยความโลภอย่างเห็นได้ชัด มันอดจะระเบิดเสียงไม่ได้
“สัตว์อสูรวิญญาณ อัญมณีมากมาย ตอนนี้กลายเป็นของข้าทั้งหมดแล้ว! " เพียงไม่กี่ก้าวหงจินก็วิ่งมาถึงตัวถังฮวนแล้วเอามือคว้าร่างสีฟ้าขนาดเล็ก ในขณะที่ฝ่ามือกำลังจะสัมผัสกับมังกรฟ้า หงจินก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดราวกับสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็บ ร่างกายมันถูกกระแทกอย่างจัง หลังจากไปชนเพดานถ้ำแล้วมันก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง ดาบยาวในมือหลุดกระเด็นร่วงลงห่างออกไปไม่กี่เมตร ขณะเดียวกันถังฮวนก็พลิกตัวลุกขึ้นนั่งลดฝ่ามือลง เปลวไฟร้อนที่ห่อหุ้มฝ่ามือก็มาบรรจบกันอย่างรวดเร็ว
"เจ้า เจ้า ... ตายไปแล้วนี่?"  หงจินเอามือยันพื้นคุกเข่าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาตกตะลึงขณะจ้องมองชายหนุ่มในชุดดำที่กำลังยิ้มอยู่ไม่ไกล เม็ดเหงื่อที่หน้าผากผุดออกมาไม่หยุด เสื้อคลุมบนหน้าท้องปรากฏเป็นโพรงสีดำไหม้เกรียม "ถ้าข้าตายง่ายขนาดนี้ จะมาที่ยอดเขาโลหิตอัคนีพร้อมกับอสูรมังกรฟ้า และอัญมณีมากมายได้ยังไง?" ถังฮวนหรี่ตาและลุกขึ้น ด้วยเสียงครวญคราง หอกอัคคีสีแดงฉานแทงไปข้างหน้า ปลายแหลมของมันกดลงบนลำคอของหงจิน ถังฮวนพูดติดตลกว่า “ข้าน่ะยังไม่ตาย แต่เจ้าสิกำลังจะตาย ไม่กี่วันนี้ข้าสังหารไปแล้วห้าคน ที่ข้าฆ่าไปก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสิ้น แต่คราวนี้บอกได้เลยว่าง่ายดายที่สุด หงจินต้องขอบคุณเจ้ามาก เจ้าช่วยข้าประหยัดเวลาได้มากทีเดียว" "เจ้า……" หงจินโกรธมากจนจะอาเจียนเป็นเลือด มันขบฟันแน่นพูดคำรามครั้งแล้วครั้งเล่า
“เย่ซี เจ้าคนเจ้าเล่ห์! ข้า ... ข้าเกลียดแก!” ในตอนนี้หงจินเสียใจอย่างหาที่เปรียบมิได้  แต่น่าเสียดายที่มันไม่สามารถแม้แต่จะยืนขึ้น เพราะไม่เพียงแต่หน้าท้องที่ไหม้เกรียมด้วยฝ่ามือของถังฮวนที่เต็มไปด้วยพลังอัคคีพิสุทธิ์ จุดตันเถียนของมันยังถูกโจมตีอย่างหนักและพลังของยากที่จะใช้การได้อีก หากมีเวลาเพียงพอ อาการบาดเจ็บอาจฟื้นตัวได้อย่างช้าๆ แต่ตอนนี้ ... ถังฮวนยิ้มอย่างเห็นอกเห็นใจ "ไม่ใช่ว่าข้าเจ้าเล่ห์เกินไป แต่เจ้าโง่เกินไปต่างหาก หงจินเจ้าไปพักผ่อนในปรโลกเถอะ!"
"ช้าก่อน ช้าก่อน เย่ซี ข้าจะให้อัญมณีจำนวนมหาศาลตราบเท่าที่เจ้าไว้ชีวิตข้า" หงจินร้องไห้ออกมาทันที “อัญมณีจำนวนมหาศาล? ไม่ใช่ว่าเจ้ารวบรวมอัญมณีทั้งหมดไว้ในถ้ำนี่หรอกหรือ?” ถังฮวนยิ้มติดตลก
"เจ้าตายไป พวกมันทั้งหมดก็เป็นของข้า เจ้าเอาสิ่งที่ต้องกลายเป็นของข้าแน่นอน มาแลกเปลี่ยนกับชีวิตตัวเอง น่าตลกสิ้นดีที่กล้าพูดแบบนี้กับข้า"
"... " และแล้วหงจินก็จำได้ว่ามันเพิ่งพูดออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้มันบื้อใบ้ หน้าตาก็ซีดเผือด แม้ว่ามันจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด แต่รูจากปลายหอกที่ตัดผ่านผิวหนังที่คอถูกความร้อนแทรกซึมเข้าไปขยายวงกว้างจนรู้สึกราวกับว่าลำคอของมันกำลังจะไหม้

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 105 มนุษย์กินคน

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 105 มนุษย์กินคน

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้